อิฐวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าเขาต้องหนีออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ภาพใบหน้าของพ่อตัวเองที่เต็มไปด้วยความผิด บัดนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา ความเชื่อมั่นที่เขามีต่อพ่อมาตลอดชีวิต ถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เขามาหยุดอยู่ที่ริมแม่น้ำ ภาพสายน้ำที่ไหลเอื่อยดูจะสะท้อนความรู้สึกภายในใจของเขาในตอนนี้ได้อย่างดี "ทำไม...ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้" อิฐพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงต้องโกหกเขามาตลอด ทำไมพ่อถึงต้องทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น "พ่อคงรักผมมากจริงๆ ถึงได้พยายามปกป้องผม" อิฐคิดในใจ "แต่พ่อไม่รู้เหรอว่าการโกหกมันจะสร้างบาดแผลที่ลึกกว่า" เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง อิฐชะงัก เขาหันไปมอง เห็นมาวินยืนอยู่ตรงนั้น "ผมคิดว่าคุณน่าจะอยู่ที่นี่" มาวินพูด "ผมตามคุณมา" "นาย..." อิฐมองมาวินด้วยความประหลาดใจ "นายรู้เรื่องทั้งหมดแล้วเหรอ" "ผมรู้บางส่วน" มาวินตอบ "แต่ผมก็ไม่เคยคิดว่าพ่อของคุณจะเป็นคนวางแผนทั้งหมด" "ผมก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน" อิฐกล่าว "ผมไม่เคยคิดว่าพ่อจะทำเรื่องแบบนี้ได้" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" มาวินพูด "มันเจ็บปวดเสมอที่ต้องรู้ว่าคนที่เรารัก ไม่ใช่คนที่เราคิด" "แล้วพ่อของนายล่ะ" อิฐถาม "พ่อของนายรู้เรื่องนี้มาก่อนรึเปล่า" "พ่อของผมเสียชีวิตไปนานแล้ว" มาวินตอบ "ก่อนที่ผมจะรู้เรื่องนี้เสียอีก" "ผมเสียใจด้วย" อิฐกล่าว "ขอบคุณ" มาวินพยักหน้า "ผมเลยต้องมาสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" "แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าพ่อของฉันเป็นคนทำ" อิฐถาม "ผมมีข้อมูลบางอย่าง" มาวินตอบ "และข้อมูลนั้นก็ถูกยืนยันจากสมคิด" "สมคิด..." อิฐนึกถึงสมคิดที่กำลังสั่นเทาอยู่เมื่อครู่ "เขาคงกลัวมากสินะ" "เขากลัวจริงๆ" มาวินกล่าว "แต่เขาก็เลือกที่จะเปิดเผยความจริง" "แล้วพายุล่ะ" อิฐถาม "ทำไมเขาถึงรู้เรื่องทั้งหมด" "พายุเป็นลูกชายของคนที่พ่อของฉันถูกหักหลัง" มาวินอธิบาย "เขาเก็บเรื่องนี้มานาน และรอคอยวันที่จะแก้แค้น" "แก้แค้น..." อิฐทวนคำ "แล้วนายคิดว่าเรื่องนี้มันจะจบลงยังไง" "ผมไม่รู้" มาวินตอบ "ผมแค่อยากให้ความจริงปรากฏ" "ผมก็เหมือนกัน" อิฐถอนหายใจ "ผมอยากให้ความจริงมันปรากฏ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง" "คุณไม่ได้อยู่คนเดียว" มาวินบอก "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ" อิฐมองมาวินด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่มีคนเข้าใจ "ขอบคุณนะ มาวิน" อิฐกล่าว "ผมไม่เคยคิดว่าเราจะกลายมาเป็นพันธมิตรกันได้" "บางครั้ง ชีวิตก็พาเราไปในทิศทางที่เราคาดไม่ถึง" มาวินยิ้มบางๆ "และผมก็เชื่อว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความถูกต้อง" ทั้งสองคนยืนมองสายน้ำที่ไหลไปอย่างเงียบๆ ความรู้สึกของความสูญเสียและความเจ็บปวดเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวังเล็กๆ ที่จะกอบกู้ความยุติธรรม ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของอิฐก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" อิฐรับสาย "อิฐ" เสียงของแพรวาดังมาจากปลายสาย "ฉันอยู่ที่โรงแรม...มีเรื่องด่วน" "เรื่องอะไร" อิฐถามด้วยความเป็นห่วง "อลิสา...เธอ...เธอฟื้นแล้ว" แพรวาบอก "แต่เธอ...เธอจำอะไรไม่ได้เลย" อิฐหันไปมองมาวิน "อลิสา..." "ผมจะไปกับคุณ" มาวินกล่าว อิฐพยักหน้า "เรากำลังจะไป" ทั้งสองคนรีบวิ่งกลับไปยังโรงแรมด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวล เมื่อไปถึงห้องพักของอลิสา พวกเขาเห็นอลิสานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอดูว่างเปล่า ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ "อลิสา" อิฐเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน อลิสาหันมามองเขา แต่สายตาของเธอดูไม่คุ้นเคย "คุณ...คุณคือใครคะ" คำถามของอลิสาทำให้ทุกคนตกใจ แพรวาพยายามจะเข้าไปกอดอลิสา แต่ถูกอลิสดาผลักออก "อย่า...อย่าเข้ามา" อลิสาพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว "คุณเป็นใคร" "อลิสา จำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน...ฉันไม่รู้" อลิสาตอบ "ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" อิฐมองดูอลิสาด้วยความสงสาร เขาไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป "เธอถูกทำร้ายจนกระทบกระเทือนทางจิตใจ" หมอที่ดูแลอลิสาอธิบาย "เธอสูญเสียความทรงจำบางส่วน และอาจจะรวมถึงความทรงจำเกี่ยวกับพวกคุณด้วย" "แล้วเธอจะกลับมาจำได้ไหมคะ" แพรวาถาม "ผมไม่สามารถตอบได้ตอนนี้" หมอตอบ "ต้องรอให้อาการของเธอดีขึ้นก่อน" อิฐมองอลิสาที่กำลังหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" อิฐพูดกับมาวิน "เราต้องหาทางช่วยเธอ" "ผมจะช่วยคุณ" มาวินตอบ "เราจะหาทางด้วยกัน" อิฐมองอลิสาอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะหาทางช่วยเหลืออลิสา และจะทำให้ความจริงทุกอย่างปรากฏ