"แต่คุณน้ำชาดูไม่เต็มใจเลยนะครับ" ธามยืนกราน "ถ้าคุณเป็นห่วงเธอจริงๆ คุณควรจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อน" นนท์ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "คุณธามครับ ผมเข้าใจว่าคุณเป็นห่วงคุณน้ำชา แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างผมกับว่าที่ภรรยาของผม ผมไม่ต้องการให้ใครมาวุ่นวาย" เขาหันไปหาน้ำชาอีกครั้ง "คุณน้ำชาครับ ผมจะให้คนไปรับคุณตอนสองทุ่มนะครับ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" น้ำชาหน้าซีดเผือด เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอเหลือบมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม ธามเองก็ดูเป็นกังวลไม่แพ้กัน เขากลั้นใจพูดเบาๆ "ถ้าคุณน้ำชาต้องการอะไร บอกผมได้ตลอดนะครับ" "ขอบคุณค่ะธาม" น้ำชาพยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง นนท์เดินเข้ามาใกล้น้ำชา ลูบไล้แก้มของเธอเบาๆ "อย่าคิดมากนะครับน้ำชา ผมแค่อยากเซอร์ไพรส์คุณ" เขากระซิบข้างหู "คุณเตรียมตัวให้ดีนะ คืนนี้จะเป็นคืนที่น่าจดจำสำหรับคุณ" หลังจากนั้น นนท์ก็เดินกลับไปที่รถ ทิ้งให้น้ำชากับธามยืนมองหน้ากันด้วยความไม่สบายใจ "คุณน้ำชาครับ" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ผมกังวลมาก เขาจะพาคุณไปที่นั่นเพื่ออะไรกันแน่" "หนูก็ไม่รู้ค่ะธาม" น้ำชาตอบ เสียงสั่นเครือ "แต่หนูรู้สึกไม่ดีเลย" "คุณนนท์รู้ความจริงบางอย่างแล้วแน่ๆ" ธามวิเคราะห์ "เขาอาจจะรู้ว่าคุณกำลังจะเปิดโปงเขา" "หนูคิดเหมือนกันค่ะ" น้ำชาพยักหน้า "เขาถึงพยายามจะทำแบบนี้" "คืนนี้คุณจะไปจริงๆ เหรอครับ" ธามถามอย่างไม่มั่นใจ "ผมว่ามันอันตรายเกินไป" "หนูต้องไปค่ะ" น้ำชาตอบอย่างแน่วแน่ "ถ้าหนูไม่ไป เขาอาจจะสงสัยมากกว่าเดิม แล้วแผนของเราก็จะแย่ลงไปอีก" "แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น..." ธามยังคงกังวล "ธามคะ" น้ำชาจับมือธามไว้แน่น "คุณมีเครื่องบันทึกเสียงแล้วใช่ไหมคะ" "ครับ ผมได้ยินทุกอย่างที่คุณคุยกับเขา" ธามยืนยัน "ถ้าอย่างนั้นหนูก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว" น้ำชาพยายามสร้างความมั่นใจให้ตัวเอง "หลักฐานชิ้นนี้จะช่วยเราได้" "ผมจะคอยระวังให้คุณตลอด" ธามกล่าว "ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบติดต่อผมทันที" "ค่ะ" น้ำชาตอบรับ เธอขับรถกลับมาที่คอนโดมิเนียมของเธอ ความคิดวนเวียนอยู่กับคำเชิญของนนท์ ทำไมเขาถึงอยากให้เธอไปที่คฤหาสน์ของเขาในคืนนี้ ทั้งๆ ที่ทุกอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว พลอยใสเคยพูดถึงคฤหาสน์หลังนั้น มันมีความลับอะไรซ่อนอยู่บ้าง น้ำชาเปิดตู้เสื้อผ้า มองหาชุดที่จะใส่ไปงานของนนท์ เธอเลือกชุดเดรสสีดำเรียบๆ แต่ดูสง่างาม เธอรู้ว่าเธอต้องพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้นนท์สงสัย เมื่อถึงเวลาสองทุ่มพอดี รถลีมูซีนสีดำสนิทก็จอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมของเธอ คนขับเปิดประตูเชิญเธอขึ้นรถด้วยท่าทีสุภาพ แต่ภายในใจของน้ำชากลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความจากธาม "ระวังตัวให้ดี" มีข้อความสั้นๆ ส่งมา ตลอดทาง รถเคลื่อนผ่านถนนที่มืดมิด บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟจากข้างทางที่ลอดผ่านเข้ามาเป็นครั้งคราว น้ำชาพยายามมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อประเมินเส้นทาง แต่ก็ทำได้ยาก เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกพาไปยังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่ทอดยาวไปสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ น้ำชาถึงกับผงะ มันเป็นคฤหาสน์ที่โอ่อ่า สวยงาม แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเยือกเย็นและน่ากลัว ไฟสว่างไสวทั่วบริเวณ ทำให้เห็นถึงความอลังการของสถาปัตยกรรม แต่ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศดูหลอนเข้าไปอีก รถจอดสนิทหน้าประตูทางเข้า นนท์ยืนรออยู่แล้ว สวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ "มาแล้วเหรอครับ" เขาเอ่ยทักทาย "ผมรอคุณอยู่นะ" "ค่ะ" น้ำชาตอบเสียงเบา เธอลงจากรถอย่างช้าๆ รู้สึกถึงสายตาของนนท์ที่จับจ้องมาที่เธอ "เข้ามาข้างในก่อนสิครับ" นนท์ผายมือเชิญ "ผมมีของขวัญพิเศษรอคุณอยู่" น้ำชาเดินตามนนท์เข้าไปในคฤหาสน์ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป เธอก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ การตกแต่งภายในหรูหราโอ่อ่า แต่กลับดูเศร้าหมอง เฟอร์นิเจอร์โบราณ โซฟาหนังสีเข้ม ผนังประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่ที่ดูน่าขนลุก "คุณอยากจะดื่มอะไรไหมครับ" นนท์ถาม พลางเดินนำไปที่ห้องนั่งเล่น "น้ำเปล่าก็พอค่ะ" น้ำชาตอบ นนท์รินน้ำใส่แก้วยื่นให้เธอ "คุณดูเหมือนจะกังวลนะครับ" เขาพูดพลางนั่งลงข้างๆ เธอ "ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด" "ขอบคุณค่ะ" น้ำชาตอบอย่างสุภาพ เธอพยายามสังเกตทุกสิ่งรอบตัว พยายามหาเบาะแสบางอย่าง "ผมพาคุณมาที่นี่ เพราะผมอยากให้คุณเห็นอะไรบางอย่าง" นนท์กล่าว เสียงของเขาแผ่วเบาลง "คุณจำเรื่องที่ผมเคยบอกคุณเกี่ยวกับสมบัติของครอบครัวเราได้ไหม" "จำได้ค่ะ" น้ำชาตอบ "สมบัติชิ้นสำคัญที่สุดของผม... มันอยู่ที่นี่" นนท์ลุกขึ้นยืน เดินนำเธอไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท "และผมกำลังจะมอบมันให้กับคุณ" น้ำชาใจเต้นแรง เธอรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ประตูบานนั้นดูแข็งแรงกว่าประตูบานอื่นๆ ในคฤหาสน์ เธอเหลือบมองนนท์ ใบหน้าของเขาฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก "คุณแน่ใจเหรอคะว่าต้องการจะให้หนู" น้ำชาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย "แน่ใจที่สุด" นนท์ตอบ "คุณสมควรได้รับมัน" นนท์หมุนลูกบิดประตูอย่างช้าๆ เสียงกลไกดังขึ้น ทำให้น้ำชาสะดุ้งเล็กน้อย ประตูค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่ภายใน