ฉันก็หวังว่า... ฉันจะผ่านมันไปได้เหมือนกันค่ะ" พลอยใสตอบ เสียงของเธอแผ่วลงเมื่อนึกถึงใบหน้าของน้ำชา น้องสาวเพียงคนเดียวที่เธอรักและไว้ใจมาตลอด "ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมน้ำชาถึงทำแบบนี้กับฉัน" ธามมองพลอยใสอย่างอ่อนโยน "บางที อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เราไม่รู้ก็ได้นะพลอย" "เหตุผลอะไรคะ" พลอยใสเงยหน้ามองเขา ถามอย่างตัดพ้อ "เหตุผลที่จะทำให้เธอหลอกลวงฉันแบบนี้เนี่ยนะ" "ผมไม่ได้บอกว่ามีเหตุผลที่ดี" ธามรีบแก้ต่าง "แต่บางที... มันอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับน้ำชาเลยก็ได้" "เรื่องอะไรคะ" พลอยใสถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอมีความหวังเล็กๆ เจือปนอยู่ เธออยากจะเชื่อว่ายังมีอะไรที่เธอไม่รู้เกี่ยวกับน้องสาวของเธอ "ผมไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดหรอกนะ" ธามถอนหายใจเบาๆ "แต่ผมเคยได้ยินมาบ้างว่า... ครอบครัวของนนท์มีปัญหาเรื่องการเงินค่อนข้างหนัก" พลอยใสขมวดคิ้ว "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ" "ก็... บางที... การหมั้นครั้งนี้อาจจะเป็นการช่วยเหลือครอบครัวของนนท์ก็ได้" ธามกล่าวอย่างลังเล "และน้ำชา... อาจจะถูกบีบให้ต้องทำแบบนี้" "ถูกบีบ?" พลอยใสทวนคำ "ใครจะบีบน้ำชาได้คะ" "ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ" ธามส่ายหน้า "แต่ถ้าเป็นเรื่องเงินทอง... ก็อาจจะเป็นไปได้" พลอยใสนิ่งไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ธามให้มา ครอบครัวของนนท์มีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก? แล้วน้ำชาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนั้น? ทำไมน้ำชาถึงไม่เคยเล่าอะไรให้เธอฟังเลย? "แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม" ธามพูดต่อ ดึงพลอยใสออกจากภวังค์ "คุณไม่ผิดเลยนะพลอย น้ำชาต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษคุณ" "แต่... ถ้าเป็นอย่างที่คุณธามว่าจริงๆ..." พลอยใสเริ่มพูด แต่เสียงของเธอก็ขาดหายไป เธอไม่แน่ใจว่าควรจะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ดี "อย่าเพิ่งคิดมากนะพลอย" ธามจับมือของพลอยใสเบาๆ "ตอนนี้เรามาพักผ่อนกันก่อนดีกว่านะ" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "คุณพลอยคะ ชาของคุณป้ามาแล้วค่ะ" "ขอบคุณค่ะคุณป้า" พลอยใสตะโกนตอบกลับไป ธามลุกขึ้นไปเปิดประตูรับถาดชาจากคุณป้า "ขอบคุณมากครับคุณป้า" คุณป้าส่งยิ้มให้ธาม "ยินดีค่ะคุณธาม" ธามนำถาดชามาวางบนโต๊ะข้างเตียง "มาดื่มชาร้อนๆ นี่ก่อนนะพลอย จะได้รู้สึกดีขึ้น" พลอยใสนั่งลงจิบชาอุ่นๆ ชาที่เธอสั่งไว้เมื่อครู่ รสชาติของมันช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่ความสับสนในใจยังคงอยู่ "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยขึ้นหลังจากจิบชาไปได้สักพัก "คุณคิดว่า... น้ำชาจะยอมหมั้นกับนนท์จริงๆ เหรอคะ" ธามมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่กำลังจะลับขอบฟ้า "ผมไม่รู้สิพลอย" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ถ้ามันจะช่วยให้น้ำชาสบายใจ หรือช่วยครอบครัวเธอได้... บางทีเธอก็อาจจะยอม" "แต่... ถ้าเธอหมั้นกับนนท์จริงๆ..." พลอยใสพูดไม่จบประโยค เธอไม่กล้าที่จะคิดถึงผลที่จะตามมา "อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องนั้นนะพลอย" ธามหันกลับมามองเธอ "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณ พลอยต้องเข้มแข็งนะ" "ฉันจะเข้มแข็งได้ยังไงคะ" พลอยใสถามเสียงสั่น "ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทลายลงไปหมด" "ไม่เป็นไรนะ" ธามเข้าไปกอดเธออีกครั้ง "มีผมอยู่ตรงนี้เสมอ" พลอยใสซบหน้ากับอกของธามอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดในใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงได้พลิกผันไปขนาดนี้ "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณนะคะ" "ขอบคุณเรื่องอะไร" ธามถาม "ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ หนู" พลอยใสตอบ "ขอบคุณที่ไม่ทิ้งหนูไปไหน" "ผมไม่ไปไหนอยู่แล้ว" ธามยิ้ม "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" พลอยใสรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอรู้ว่าธามเป็นคนดีจริงๆ และเธอโชคดีมากที่มีเขาอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉันอยากจะคุยกับน้ำชา" "แน่นอน" ธามตอบทันที "ผมจะช่วยติดต่อให้" "ขอบคุณค่ะ" พลอยใสกล่าว เธอรู้สึกว่าเธอต้องคุยกับน้ำชาให้รู้เรื่อง ถึงแม้ว่าเธอจะยังทำใจรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอก็อยากจะฟังคำอธิบายจากปากของน้องสาวตัวเอง "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "คุณแน่ใจเหรอคะว่าครอบครัวนนท์มีปัญหาเรื่องเงินจริงๆ" ธามพยักหน้า "ผมแน่ใจครับ ผมได้ยินจากคนรู้จักของทางบ้านนนท์มาอีกที" "แล้ว... แล้วน้ำชาทราบเรื่องนี้มาก่อนไหมคะ" พลอยใสถามต่อ "อันนี้ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ" ธามตอบ "แต่ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเงินทอง... ผมว่าน้ำชาน่าจะพอทราบอยู่บ้าง" พลอยใสนั่งนิ่งคิด เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ถ้าเป็นอย่างที่ธามบอกจริงๆ การหมั้นครั้งนี้อาจจะเป็นทางออกของปัญหา แต่ก็ยังคงมีคำถามมากมายในใจเธอ "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้า... ถ้าฉันอยากจะไปหาน้ำชาที่บ้านตอนนี้เลย คุณจะไปด้วยไหมคะ" ธามมองพลอยใสด้วยความเป็นห่วง "ตอนนี้เลยเหรอพลอย มันดึกแล้วนะ" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" พลอยใสยืนยัน "ฉันอยากจะไปคุยกับน้ำชาเดี๋ยวนี้" "ก็ได้" ธามตัดสินใจ "ถ้าคุณอยากไป ผมก็จะไปด้วย" พลอยใสยิ้มบางๆ เธอรู้สึกดีขึ้นที่ธามพร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ "ขอบคุณค่ะ" ทั้งสองคนเตรียมตัวออกเดินทางไปยังบ้านของพลอยใส ธามพยายามทำให้พลอยใสรู้สึกผ่อนคลายระหว่างทาง เขาเล่าเรื่องตลกต่างๆ นานา แต่พลอยใสก็ยังคงมีสีหน้าที่กังวลอยู่ เมื่อรถของธามจอดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคย พลอยใสก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอไม่รู้ว่าการเผชิญหน้ากับน้ำชาในครั้งนี้จะเป็นอย่างไร "พร้อมแล้วนะ" ธามถาม พลอยใสมองหน้าธามก่อนจะพยักหน้า "พร้อมค่ะ"