หลังจากใช้เวลาดื่มด่ำกับความสุขริมทะเลจนเป็นที่พอใจ แดนไทและพริมาก็ตัดสินใจกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อสะสางภารกิจที่ค้างคา การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่การกลับมาอย่างอ้างว้างเหมือนวันแรกๆ ที่พบกัน แต่เป็นการกลับมาในฐานะสามีภรรยาที่สมบูรณ์แบบ พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกันอย่างจริงจัง "คุณพร้อมแล้วใช่ไหมครับ" แดนไทถามพริมาขณะที่รถยนต์หรูของเขากำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ย่านธุรกิจใจกลางเมือง "พร้อมเสมอค่ะ" พริมาตอบพลางจับมือเขาแน่น "หนูจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดค่ะ" "ผมเชื่อในตัวคุณเสมอ" แดนไทบีบมือเธอเป็นการให้กำลังใจ "และผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" การกลับมาครั้งนี้ พริมาได้กลับไปทำงานที่บริษัทกฎหมายของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ได้กลับมาในฐานะพนักงานธรรมดาอีกต่อไป หลังจากเรื่องราวทั้งหมดถูกคลี่คลาย ชื่อเสียงและความสามารถของเธอเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง เธอได้รับตำแหน่งสำคัญในบริษัท และได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหาร "ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณพริมา" คุณชัชวาล หัวหน้าแผนกที่เคยมีปัญหากับเธอในอดีต เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ไม่คิดเลยว่าคุณจะกลับมาอย่างสง่างามเช่นนี้" "ขอบคุณค่ะท่าน" พริมายิ้มรับ "หนูดีใจที่ได้กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง" "แน่นอนว่าเราก็ดีใจเช่นกัน" คุณชัชวาลกล่าว "โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเรื่องคดีของคุณแดนไท... คุณเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งจริงๆ" "หนูเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำค่ะ" พริมาตอบอย่างถ่อมตน ในขณะเดียวกัน แดนไทก็กลับไปดูแลกิจการของครอบครัวอย่างเต็มตัว เขาจัดการกับปัญหาต่างๆ ที่ค้างคาอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการปรับโครงสร้างบริษัทให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เขาทุ่มเททำงานอย่างหนัก โดยมีคุณวิชัยคอยให้คำปรึกษาและสนับสนุนอยู่เสมอ "พ่อภูมิใจในตัวลูกมากนะ" คุณวิชัยกล่าวกับแดนไทในวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งประชุมกันอยู่ที่ห้องทำงาน "ลูกสามารถก้าวผ่านอุปสรรคที่ยากลำบากมาได้ และยังสามารถนำพากิจการของครอบครัวให้เจริญรุ่งเรืองต่อไปได้" "ทั้งหมดนี้ก็เพราะกำลังใจจากคุณพ่อคุณแม่ครับ" แดนไทตอบ "และกำลังใจจากพริมาด้วยครับ" ชีวิตของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้จะเต็มไปด้วยความท้าทาย แต่พวกเขาก็สามารถผ่านมันไปได้ด้วยกันเสมอ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อได้ร่วมกันสร้างชีวิตและเผชิญหน้ากับโลกแห่งความเป็นจริง วันหนึ่ง พริมาได้รับโทรศัพท์จากคุณวิศิษฐ์ พ่อของเธอ "พริมาลูก พ่อมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" คุณวิศิษฐ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "มีอะไรคะพ่อ" พริมาถามด้วยความเป็นห่วง "เรื่อง... เรื่องของคุณมนตราน่ะลูก" คุณวิศิษฐ์เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "พ่อได้ข่าวว่า... เธอกลับมาอีกแล้ว" พริมาตกใจเล็กน้อย "กลับมา? กลับมาทำไมคะ" "พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" คุณวิศิษฐ์ถอนหายใจ "แต่พ่อเป็นห่วง... เป็นห่วงว่าเธออาจจะกลับมาสร้างปัญหาอีก" "หนูจะคุยกับแดนไทนะคะพ่อ" พริมาตอบ "ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ" หลังจากวางสายจากพ่อ พริมาก็รีบไปหาแดนไททันที เธอเล่าเรื่องที่คุณวิศิษฐ์บอกให้เขาฟัง "ผมว่าเราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับเรื่องนี้แล้วล่ะ" แดนไทกล่าวเมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด "ถึงแม้ว่ามนตราจะเคยทำเรื่องร้ายๆ ไว้ แต่เราก็ไม่ประมาทไม่ได้" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" พริมาถาม "เราจะเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด" แดนไทตอบ "และถ้าเธอคิดจะทำอะไรไม่ดีอีก เราจะจัดการกับเธออย่างเด็ดขาด" "หนูเชื่อใจคุณค่ะ" พริมามองหน้าแดนไทด้วยความมั่นใจ แม้จะกลับมาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่ทั้งแดนไทและพริมาก็รู้ดีว่า อุปสรรคอาจจะยังไม่หมดไปเสียทีเดียว เรื่องราวของคุณมนตราที่กลับมาอีกครั้ง เป็นเหมือนสัญญาณเตือนว่า พวกเขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสมอ ในขณะเดียวกัน ชัยวิทย์ก็ได้รับผลกระทบจากการตัดสินคดี เขาถูกตัดสินให้จำคุกเป็นเวลาสั้นๆ และต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนมาก เขาใช้ชีวิตอย่างอ้างว้างและโดดเดี่ยวในเรือนจำ ความทะเยอทะยานและความเกลียดชังที่เคยมีนำพาเขามาสู่จุดจบที่น่าสมเพช "ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเธอ!" ชัยวิทย์ตะโกนก้องในห้องขัง "เพราะยัยพริมา! ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!" แต่ถึงแม้ชัยวิทย์จะยังคงมีความแค้นฝังใจ เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป อำนาจและอิทธิพลของเขาได้หมดสิ้นลงไปแล้ว พริมาและแดนไทยังคงใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข พวกเขาเชื่อมั่นในความรักของกันและกัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามาในชีวิต "คุณเคยคิดไหมคะว่า... ถ้าวันนั้นเราไม่ได้เจอกัน เรื่องราวจะเป็นอย่างไร" พริมาถามแดนไทขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดหรูของพวกเขา "ผมไม่เคยคิดถึงมันเลยครับ" แดนไทตอบพลางกอดเธอไว้ "เพราะผมรู้ว่า... ยังไงเราก็ต้องมาเจอกันอยู่ดี" "ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้นคะ" พริมาถาม "เพราะผมเชื่อในพรหมลิขิต" แดนไทยิ้ม "และผมเชื่อในความรักของเรา" พริมาซบหน้าลงบนอกของแดนไท เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา ชีวิตของเธอได้พบกับความหมายที่แท้จริง และเธอรู้ว่าเธอได้เลือกถูกคนแล้ว