น้ำกลับมาถึงคอนโดด้วยสภาพที่อิดโรย เธอโยนกระเป๋าถือลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน ทั้งร่างกายและจิตใจ เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งจมอยู่กับความคิดที่ตีกันไปมาในหัว การที่ภาคินสูญเสียความทรงจำเป็นเหมือนกับพายุลูกใหญ่ที่พัดพาทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาให้พังทลายลง "ทำไมต้องเป็นแบบนี้" น้ำพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับดูเหมือนจะเยาะเย้ยความทุกข์ของเธอ ในขณะที่เธอคิดถึงทางออก เธอก็พลันนึกถึงข้อมูลที่เธอเพิ่งได้รับมาเกี่ยวกับโครงการลงทุนในอดีตของชาญวิทย์ ข้อมูลนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ มันไม่ใช่แค่การทุจริตเล็กๆ น้อยๆ แต่เป็นการฉ้อโกงครั้งใหญ่ที่อาจจะทำให้ผู้คนจำนวนมากต้องสูญเสียทุกอย่าง "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง" น้ำพูดกับตัวเองเสียงแข็ง เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโครงการเหล่านั้นอีกครั้ง เธอพบเอกสารจำนวนมาก บันทึกการประชุม รายงานทางการเงิน และอีเมลที่ถูกซ่อนไว้ เอกสารเหล่านั้นเปิดเผยให้เห็นถึงขบวนการทุจริตที่ซับซ้อนและเป็นระบบ ชาญวิทย์ไม่ได้ทำคนเดียว แต่เขามีเครือข่ายผู้ร่วมกระทำผิดอีกหลายคน น้ำใช้เวลาทั้งคืนกับการไล่เรียงข้อมูลเหล่านั้น เธอจดบันทึกทุกอย่างที่สำคัญ และพยายามหาความเชื่อมโยงระหว่างการฉ้อโกงครั้งใหญ่นี้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับภาคิน "มันไม่น่าจะเป็นแค่ความบังเอิญ" น้ำคิด วิเคราะห์ "การที่ภาคินสูญเสียความทรงจำในเวลาที่ใกล้เคียงกับที่ฉันกำลังจะเปิดโปงเรื่องนี้ มันต้องมีอะไรบางอย่างเชื่อมโยงกันแน่ๆ" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำให้น้ำสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลค่ะ" น้ำรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเจือความเหนื่อยอ่อน "สวัสดีครับคุณน้ำ" ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ฟังดูสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา "คุณเป็นใครคะ" น้ำถามอย่างระแวง "ผมชื่อ ธนากร ครับ เป็นตัวแทนจาก... เอ่อ... บริษัทที่ปรึกษาทางธุรกิจ" ชายคนนั้นพูดอ้อมแอ้ม "ผมโทรมาเพื่อแจ้งข่าวบางอย่างเกี่ยวกับคุณภาคินครับ" น้ำใจหายวาบ "คุณภาคินเป็นอะไรไปคะ! เขาไม่สบายอยู่ที่โรงพยาบาล!" "ผมทราบครับว่าคุณภาคินกำลังพักฟื้น แต่ผมมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับทรัพย์สินและโครงการต่างๆ ของเขาที่คุณน้ำอาจจะต้องทราบครับ" ธนากรพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เกี่ยวกับโครงการลงทุนที่คุณน้ำกำลังให้ความสนใจอยู่" น้ำแทบจะหยุดหายใจ "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง!" "ผมทราบทุกอย่างครับคุณน้ำ" ธนากรหัวเราะในลำคอเบาๆ "ผมทราบดีว่าคุณกำลังพยายามหาหลักฐานเพื่อเปิดโปงการฉ้อโกงครั้งใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับคุณชาญวิทย์ใช่มั้ยครับ" น้ำรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "คุณ... คุณเป็นคนของชาญวิทย์เหรอ!" "ผมเป็นเพียงผู้ประสานงานครับคุณน้ำ" ธนากรตอบ "คุณชาญวิทย์ต้องการจะสื่อสารกับคุณโดยตรง" "ฉันไม่ต้องการคุยกับเขา!" น้ำปฏิเสธทันควัน "เขาเป็นคนชั่วร้าย! เขาทำลายชีวิตผู้คนมากมาย!" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ" ธนากรพูด "แต่คุณชาญวิทย์อยากจะเสนอทางออกให้กับคุณ และอาจจะ... ช่วยให้คุณภาคินฟื้นความทรงจำกลับมาได้ด้วย" น้ำอึ้งไปทันที "คุณหมายความว่ายังไง! คุณรู้เรื่องอาการของคุณภาคิน!" "แน่นอนครับ" ธนากรตอบ "คุณชาญวิทย์ทราบดีว่าคุณภาคินกำลังมีปัญหา และเขาเชื่อว่า... คุณน้ำสามารถช่วยเขาได้" "ช่วยเขา? ฉันจะช่วยเขาได้ยังไง ในเมื่อเขาจำฉันไม่ได้!" น้ำถามเสียงสั่นเครือ "ถ้าคุณน้ำยอมร่วมมือกับเรา คุณชาญวิทย์อาจจะ... มีวิธีที่จะทำให้คุณภาคินกลับมาเป็นปกติได้ครับ" ธนากรพูด "แต่ถ้าคุณยังคงเดินหน้าในการเปิดโปงเรื่องนี้ต่อไป... ผมไม่แน่ใจว่าอนาคตของคุณภาคินจะเป็นอย่างไร" น้ำกำหมัดแน่น เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน "คุณกำลังข่มขู่ฉันเหรอ!" "ผมแค่เตือนคุณให้เห็นถึงผลที่จะตามมาครับคุณน้ำ" ธนากรตอบ "คุณชาญวิทย์เสนอข้อตกลงที่ยุติธรรมให้กับคุณ ถ้าคุณยอมยุติเรื่องการสืบสวน และส่งมอบเอกสารทั้งหมดที่คุณรวบรวมมาให้ผม... คุณชาญวิทย์จะชดเชยความเสียหายให้กับคุณ และ... จะช่วยดูแลเรื่องการรักษาคุณภาคินให้ดีที่สุด" น้ำนิ่งคิด เธอรู้ดีว่าธนากรไม่ได้พูดเล่น และคำขู่ของเขาก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ การที่ภาคินสูญเสียความทรงจำเป็นจุดอ่อนที่ชาญวิทย์สามารถใช้โจมตีเธอได้ "ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ" น้ำถามเสียงเย็น "ถ้าคุณเลือกทางนั้น... ผมก็ไม่สามารถรับประกันอะไรได้อีกต่อไปครับ" ธนากรตอบ "คุณชาญวิทย์เป็นคนที่... ไม่ชอบการถูกต่อต้านนะครับ" ธนากรวางสายไป ทิ้งให้น้ำจมอยู่กับความเงียบอันน่าอึดอัด น้ำมองไปที่เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือหลักฐานของความเลวร้ายที่ชาญวิทย์ก่อขึ้น แต่ตอนนี้ มันกลับกลายเป็นเครื่องมือที่อาจจะทำร้ายภาคินได้ เธอจะเลือกอะไรระหว่างความยุติธรรม กับความปลอดภัยของภาคิน ในใจของน้ำกำลังเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ระหว่างความถูกต้องและความรัก