"คุณ… คุณปรางทิพย์" กวินท์เอ่ยชื่อเธอเสียงแผ่ว "คุณ… คุ้นๆ นะครับ" หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับเป็นปกติ เธอพยายามยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนใจอย่างเห็นได้ชัด "คุณจำดิฉันผิดคนแล้วค่ะ" ปรางทิพย์เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย "ดิฉันปรางทิพย์ค่ะ" กวินท์มองใบหน้าเธออย่างพิจารณา เขาแน่ใจว่าเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน ไม่ใช่แค่คุ้นตา แต่เป็นความทรงจำที่ชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ท่าทีที่ตื่นตระหนกของเธอ ยิ่งทำให้กวินท์สงสัยมากขึ้น "ผมแน่ใจนะ" กวินท์ย้ำ "ใบหน้าแบบนี้… ผมไม่น่าจะลืมได้" คุณอติเทพที่นั่งอยู่ข้างๆ กวินท์เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ "มีอะไรหรือกวินท์" เขาถามเสียงเรียบ "พ่อครับ" กวินท์หันไปมองบิดา "ผู้หญิงคนนี้… ผมเหมือนเคยเจอมาก่อน" คุณอติเทพเหลือบมองปรางทิพย์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาตอบลูกชาย "อาจจะเคยเจอตามงานสังคมก็ได้" "ไม่ครับ" กวินท์ปฏิเสธ "ผมรู้สึกว่ามากกว่านั้น" ปรางทิพย์ก้มหน้าลง ใช้มือเรียวเล็กกุมชายกระโปรงไว้แน่น เธอพยายามรวบรวมสติ ไม่ให้ตัวเองแสดงอาการมากกว่านี้ "คุณคงจำผิดจริงๆ ค่ะ" เธอกล่าวเสียงเบา "ดิฉันเป็นแค่นักธุรกิจทั่วไป" แต่กวินท์ไม่เชื่อ เขายังคงจ้องมองใบหน้าของปรางทิพย์ ราวกับพยายามจะค้นหาคำตอบจากดวงตาคู่นั้น จู่ๆ ภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเคยพบเจอเมื่อหลายปีก่อน หญิงสาวที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในวันที่เขาเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดในอุบัติเหตุครั้งใหญ่ "คุณ… คุณใช่คนเดียวกับคนที่เคยช่วยผมไว้ในอุบัติเหตุที่ระยองหรือเปล่าครับ" กวินท์ถามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย คำถามนั้นทำให้ทุกคนในโต๊ะนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ปรางทิพย์เงยหน้าขึ้นมองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอพยายามส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่ค่ะ… ดิฉันไม่เคยไประยอง" "แน่ใจนะ" กวินท์จ้องตาเธอ "ผมจำได้ว่าวันนั้นเธอมีแผลเป็นเล็กๆ ตรงคิ้วซ้าย… เหมือนคุณเลย" ปรางทิพย์ยกมือขึ้นแตะที่คิ้วซ้ายของตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะรีบดึงมือกลับ เธอหลบสายตาของกวินท์ ใบหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม คุณอติเทพดูจะหงุดหงิดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "กวินท์ พอได้แล้ว" เขาพูดเสียงเข้ม "นี่งานแต่งงานของพ่อ" "แต่พ่อครับ" กวินท์ยังคงคะยั้นคะยอ "ผมแค่สงสัย" "ผมอยากจะขอตัวนะคะ" ปรางทิพย์พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว "รู้สึกไม่ค่อยสบาย" เธอลุกขึ้นยืนทันที โดยไม่รอให้ใครตอบรับ เธอก้าวเดินออกจากโต๊ะไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กวินท์มองตามไปด้วยความฉงน "พ่อครับ… ผมว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล" กวินท์หันไปพูดกับบิดา คุณอติเทพถอนหายใจยาว "พ่อบอกแล้วไงว่านี่คืองานแต่งงานของพ่อ" เขาพูดเสียงเหนื่อยหน่าย "พ่อไม่อยากให้เธอมาปวดหัวเรื่องไม่เป็นเรื่อง" "แต่นั่นมันเกี่ยวกับผมนะครับพ่อ" กวินท์ยืนยัน "ถ้าเขาเป็นคนที่ผมคิดจริงๆ… เขาอาจจะมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับผม" "พ่อบอกว่าพอแล้ว" คุณอติเทพตอกกลับ "กลับไปหาเจ้าสาวตัวจริงของแกไป" คำพูดนั้นทำให้กวินท์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ถ้าพ่อไม่ต้องการให้ผมอยู่ที่นี่ ผมก็จะไป" เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกจากโต๊ะไปอีกคน เมื่อกวินท์เดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยง เขาก็พบกับภาวินีที่กำลังรอเขาอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "เป็นยังไงบ้างคะ" ภาวินีถามทันทีที่เห็นกวินท์ กวินท์ส่ายหน้า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" เขาตอบ "แต่ผู้หญิงที่แต่งงานกับพ่อผม… ผมว่ามีอะไรบางอย่างที่เธอปิดบังอยู่" "ใครคะ" "ปรางทิพย์" กวินท์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ภาวินีฟัง "ผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอมากๆ แล้วก็… ผมเหมือนจะเคยเจอเธอมาก่อน" ภาวินีขมวดคิ้ว "คุณแน่ใจเหรอคะ" "ผมค่อนข้างแน่ใจ" กวินท์ถอนหายใจ "แต่พ่อผมไม่ยอมให้ผมพูดต่อเลย" "คุณอาภาสบอกว่าคุณอติเทพอาจจะมีเหตุผลของเขา" ภาวินีเสริม "แต่ถ้าคุณรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ… บางทีเราอาจจะต้องลองหาข้อมูลดู" "ผมก็คิดแบบนั้น" กวินท์มองภาวินี "ผมจะลองพยายามติดต่อเพื่อนเก่าๆ ที่เคยรู้จักตอนอยู่ระยองดู" "ให้ฉันช่วยไหมคะ" ภาวินีเสนอ "ขอบคุณนะ ภาวินี" กวินท์มองเธอด้วยความซาบซึ้ง "เธออยู่ตรงนี้ก็ดีที่สุดแล้ว" ทั้งสองเดินกลับออกมาจากโรงแรมด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่สบายใจ งานแต่งงานที่ควรจะเป็นวันที่น่ายินดี กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของปริศนาใหม่ที่กวินท์ต้องไขให้ได้