กวินท์เดินทางไปยังบริษัทของปรางทิพย์ด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่รอให้เสียเวลา เขามุ่งตรงไปยังแผนกต้อนรับและแจ้งความประสงค์ที่จะพบกับคุณปรางทิพย์ "ผมเป็นเพื่อนของคุณอติเทพครับ" กวินท์บอกกับพนักงานต้อนรับ "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณปรางทิพย์เป็นการส่วนตัว" พนักงานต้อนรับคนนั้นดูจะเกรงใจในท่าทีของกวินท์ จึงรีบกดโทรศัพท์เพื่อแจ้งปรางทิพย์ หลังจากรออยู่ไม่นาน ปรางทิพย์ก็ปรากฏตัวขึ้น เธออยู่ในชุดสูทสีดำที่ดูทะมัดทะแมง แต่ใบหน้าของเธอยังคงดูซีดเซียวและมีแววตากังวล "คุณกวินท์" ปรางทิพย์เอ่ยชื่อเขา "มีอะไรคะ" "ผมขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ" กวินท์ขอ ปรางทิพย์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "เชิญค่ะ" ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องประชุมที่ว่างอยู่ กวินท์ปิดประตูลงอย่างช้าๆ แล้วหันมาเผชิญหน้ากับปรางทิพย์ "คุณปรางทิพย์" กวินท์เริ่มพูด "ผมคิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อน" ปรางทิพย์เงียบไป เธอหลบสายตาของกวินท์ "ดิฉันบอกคุณแล้วว่าคุณจำผิดคน" "ผมไม่คิดว่าผมจำผิด" กวินท์หยิบภาพถ่ายจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาวางบนโต๊ะ "นี่คือภาพที่คุณกำลังช่วยผมในอุบัติเหตุที่ระยอง" ปรางทิพย์มองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เธอตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด เธอหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังพยายามรวบรวมสติ "ใช่ค่ะ" ปรางทิพย์ยอมรับในที่สุด "ดิฉันเอง" กวินท์มองเธอด้วยความประหลาดใจ "ทำไมคุณถึงไม่บอกผม" ปรางทิพย์เงยหน้าขึ้นมองกวินท์ น้ำตาคลอหน่วย "เพราะ… เพราะตอนนั้นคุณหมั้นอยู่กับคุณพิมพ์ชนก" "อะไรนะครับ" กวินท์ตกใจ "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง" "ดิฉันรู้ค่ะ" ปรางทิพย์ตอบเสียงสั่น "ตอนนั้นดิฉันแอบชอบคุณมานานแล้ว" "ชอบผม" กวินท์ทวนคำอย่างไม่เชื่อหู "ใช่ค่ะ" ปรางทิพย์พยักหน้า "แต่เมื่อดิฉันรู้ว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ดิฉันก็เลยถอยออกมา" "แล้วทำไมคุณถึงมาแต่งงานกับพ่อผม" กวินท์ถามด้วยความสับสน ปรางทิพย์ก้มหน้าลงอีกครั้ง "มันเป็น… ข้อตกลงค่ะ" "ข้อตกลงอะไร" "คุณอติเทพ… เขาเข้ามาหาดิฉันหลังจากที่คุณพ่อของดิฉันเสียไป" ปรางทิพย์เล่า "เขาบอกว่าเขาต้องการคนมาช่วยดูแลธุรกิจ และเขาต้องการผู้หญิงที่ไม่มีพันธะอะไร" "แล้วคุณ… คุณก็ตกลง" "ใช่ค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "ดิฉันคิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่" "แต่คุณไม่ได้รักคุณอติเทพ" กวินท์สรุป ปรางทิพย์ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ค่ะ" "แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้" กวินท์ถาม "คุณกำลังหลอกลวงทุกคน" "ดิฉันขอโทษค่ะ" ปรางทิพย์พูดทั้งน้ำตา "ดิฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ" กวินท์มองปรางทิพย์อย่างเห็นใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอในระดับหนึ่ง แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจกับการกระทำของเธอ "คุณควรจะบอกความจริงกับคุณอติเทพนะคะ" กวินท์กล่าว "ดิฉันทำไม่ได้" ปรางทิพย์ส่ายหน้า "ถ้าเขารู้ว่าดิฉันไม่ได้รักเขา เขาจะโกรธมาก" "แต่การหลอกลวงมันไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด" กวินท์ยืนยัน "ดิฉันรู้ค่ะ" ปรางทิพย์ถอนหายใจ "แต่ดิฉัน… ดิฉันกลัว" กวินท์มองปรางทิพย์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี เขาเห็นใจเธอ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้ "ผมจะลองคุยกับพ่อผมดู" กวินท์ตัดสินใจ "บางที… เราอาจจะหาทางออกร่วมกันได้" ปรางทิพย์มองกวินท์ด้วยความหวัง "คุณจะช่วยดิฉันจริงๆ เหรอคะ" "ผมจะพยายาม" กวินท์ตอบ "แต่ผมไม่รับปากอะไรทั้งนั้น" กวินท์เดินออกจากบริษัทของปรางทิพย์ด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้ จะนำพาเรื่องราวไปในทิศทางใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเขากำลังจะเต็มไปด้วยความซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม