แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศในห้องนอนของนาราสดใสขึ้น แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเธอยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอแทบจะไม่ได้นอนเลย ภาพของวิคเตอร์ในวัยเด็กและเอกสารเก่าๆ วนเวียนอยู่ในความคิดตลอดเวลา หลังจากที่คุณแม่ของเธอออกจากห้องไป นาราก็รีบหยิบเอกสารและรูปถ่ายออกมาพิจารณาอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นลายเซ็นของบิดาของเธอในเอกสารฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็นข้อตกลงการร่วมทุนระหว่างสองบริษัท มีข้อความที่เขียนด้วยลายมือของบิดาเธอแทรกอยู่ด้านล่าง “เพื่ออนาคตที่ดีของทุกคน…แม้จะต้องฝืนใจก็ตาม” คำพูดนี้ยิ่งทำให้เธอสงสัยมากขึ้นไปอีก “เพื่ออนาคตที่ดี…ฝืนใจ…หมายความว่าอย่างไรคะพ่อ” เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ใบหน้าของวิคเตอร์ในวัยหนุ่มที่ยิ้มอย่างสดใสเคียงข้างบิดาของเธอ ช่างดูเหมือนภาพวาดที่สมบูรณ์แบบ แต่เบื้องหลังความสมบูรณ์แบบนั้น มีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่กันแน่? “ฉันต้องคุยกับคุณวิคเตอร์” นาราตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของวิคเตอร์ ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวัง ความโกรธ และความสับสน “สวัสดีครับคุณหมอ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากปลายสาย “คุณวิคเตอร์คะ…นาราค่ะ” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “ดิฉัน…ดิฉันอยากจะขอพบคุณค่ะ…ตอนนี้เลย” “มีอะไรรึเปล่าครับ” น้ำเสียงของวิคเตอร์ดูประหลาดใจ “มีค่ะ…มีเรื่องสำคัญมาก” นาราตอบ “เป็นเรื่องที่เราสองคนต้องคุยกันให้เข้าใจ” “ได้ครับ” วิคเตอร์ตอบรับทันที “ผมจะไปหาคุณที่บ้าน” ไม่นานนัก รถของวิคเตอร์ก็เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านของนารา เขาลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูเคร่งขรึมกว่าปกติ นารารับเขาเข้ามาในบ้าน และพาไปนั่งที่ห้องรับแขก บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูอึดอัด นาราถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ในมือ เธอมองหน้าวิคเตอร์อย่างพิจารณา “คุณวิคเตอร์คะ” นาราเริ่มต้นบทสนทนา “ดิฉัน…ดิฉันจำคุณได้แล้วค่ะ” วิคเตอร์มองหน้านารา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “คุณหมอ…จำผมได้แล้ว?” “ค่ะ” นาราพยักหน้า “จากรูปถ่ายใบนี้…และจากความทรงจำที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมา” เธอวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ “คุณคือเด็กชายที่เคยดูแลดิฉันในวัยเด็กใช่ไหมคะ” วิคเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองรูปถ่าย ใบหน้าของเขาฉายแววเศร้าสร้อย “ผม…ผมไม่คิดว่าคุณหมอจะจำผมได้” “ทำไมคะ” นาราถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “ทำไมคุณถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับดิฉันเลย” วิคเตอร์ถอนหายใจยาว “มัน…มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนครับคุณหมอ” “ซับซ้อนแค่ไหนคะ” นารายังคงยืนกราน “แล้วความขัดแย้งระหว่างพ่อของเราล่ะคะ มันคืออะไรกันแน่” วิคเตอร์มองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบนตานารา “ผม…ผมขอโทษที่ต้องปิดบังคุณมาตลอดนะครับ” เขาเริ่มเล่า “ครอบครัวของเรา…และครอบครัวของคุณ…เคยมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากในอดีต” “ดิฉันทราบค่ะ” นาราแทรกขึ้น “จากเอกสารที่คุณให้มา” “ใช่ครับ” วิคเตอร์กล่าวต่อ “แต่…ความสัมพันธ์นั้น…ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป” เขากลืนน้ำลาย “มันมีเรื่องราวเกิดขึ้น…ที่ทำให้บิดาของผม…และบิดาของคุณ…กลายเป็นศัตรูกัน” “เรื่องอะไรคะ” นารากระตุ้นให้เขาเล่า “มันเกี่ยวกับ…ธุรกิจครับ” วิคเตอร์กล่าว “แต่…มันลึกซึ้งกว่านั้น…มันเกี่ยวกับความเชื่อใจ…และการหักหลัง” “พ่อของดิฉัน…เขาหักหลังพ่อของคุณเหรอคะ” นาราถามอย่างไม่เชื่อ “ไม่ครับ…คุณหมอ” วิคเตอร์ส่ายหน้า “มัน…มันตรงกันข้ามเลยครับ” นาราอึ้งไป “ตรงกันข้าม…หมายความว่าอย่างไรคะ” “พ่อของผม…ต่างหาก…ที่เชื่อว่าพ่อของคุณ…คือคนที่หักหลังเขา” วิคเตอร์กล่าว “และเรื่องราวทั้งหมด…มันเริ่มต้นขึ้นจากความเชื่อที่ผิดๆ นั้น” “ความเชื่อที่ผิดๆ…” นาราทวนคำ “แล้ว…แล้วคุณรู้ความจริงได้อย่างไรคะ” “ผม…ผมค้นพบจดหมายฉบับหนึ่งครับ” วิคเตอร์ตอบ “เป็นจดหมายที่บิดาของคุณเขียนถึงบิดาของผม…ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตไม่นาน” “จดหมาย?” นารากระซิบ “ใช่ครับ” วิคเตอร์พยักหน้า “ในจดหมาย…พ่อของคุณ…ได้อธิบายทุกอย่าง” เขาหยุด “พ่อของคุณ…ไม่ได้หักหลังพ่อของผม…แต่กลับกัน…พ่อของคุณ…พยายามจะปกป้องพ่อของผม…จากอันตรายบางอย่าง” “อันตราย?” นาราถามอย่างกระหายใคร่รู้ “ครับ…อันตรายที่มาจาก…คนที่อยู่เบื้องหลัง” วิคเตอร์กล่าว “คนที่บงการทุกอย่าง…และต้องการจะทำลายทั้งสองครอบครัว” “แล้ว…แล้วทำไมพ่อของดิฉันถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลยคะ” นาราถามอย่างสับสน “เพราะ…เขาต้องการจะปกป้องทุกคนครับ” วิคเตอร์อธิบาย “เขาเลือกที่จะยอมรับความผิด…และเสียสละตัวเอง…เพื่อไม่ให้ใครต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้” น้ำตาของนาราก็ไหลลงมาอาบแก้ม เธอไม่เคยคิดเลยว่าบิดาของเธอจะต้องแบกรับภาระที่หนักหน่วงขนาดนี้ “แล้ว…แล้วสร้อยคอที่ดิฉันใส่…มัน…มันเกี่ยวข้องอะไรด้วยคะ” นาราถาม พลางยกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอที่คอของเธอ “สร้อยคอเส้นนั้น…คือสิ่งที่พ่อของคุณ…มอบให้ผม…ก่อนที่เขาจะจากไป” วิคเตอร์กล่าว “มันคือ…คำมั่นสัญญา…ว่าผมจะต้องปกป้องคุณ…และเปิดเผยความจริงทั้งหมด” “คำมั่นสัญญา…” นาราทวนคำ “ใช่ครับ” วิคเตอร์มองนาราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “ผม…ผมตั้งใจจะทำตามคำมั่นสัญญานั้น…ผมพยายามหาทางเข้าใกล้คุณ…เพื่อที่จะได้ดูแลคุณ…และค่อยๆ เปิดเผยความจริง…แต่…ผมก็ไม่แน่ใจ…ว่าคุณจะรับมันได้หรือไม่” “แต่…แต่ทำไมคุณถึงต้องให้ดิฉัน…หมั้นกับคุณ…ด้วยคะ” นาราถามต่อ “มัน…มันรวดเร็วเกินไป…และ…และดิฉันก็ไม่เคย…ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้นกับคุณมาก่อน” “ผมขอโทษครับคุณหมอ” วิคเตอร์กล่าวเสียงเบา “ผม…ผมจำเป็นต้องทำแบบนั้น…เพื่อปกป้องคุณ” “ปกป้อง? ปกป้องจากใครคะ” นาราถามอย่างหวาดระแวง “จากคนที่อยู่เบื้องหลังครับ” วิคเตอร์ตอบ “คนที่ยังคงมีอำนาจ…และต้องการจะกำจัดทุกคนที่อาจจะเป็นอุปสรรคต่อแผนการของพวกเขา” “แล้ว…การหมั้น…มันจะช่วยปกป้องดิฉันได้อย่างไรคะ” นาราไม่เข้าใจ “การหมั้น…มันจะทำให้ผม…มีเหตุผลที่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดเวลา” วิคเตอร์กล่าว “และมันจะทำให้คนที่อยู่เบื้องหลัง…ไม่กล้าเข้ามาทำร้ายคุณ…เพราะพวกเขาจะมองว่า…คุณคือส่วนหนึ่งของผม…และการทำร้ายคุณ…เท่ากับการประกาศสงครามกับผม” น้ำตาของนารายิ่งไหลพราก เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอตกอยู่ในอันตรายมากเพียงนี้ “คุณวิคเตอร์คะ…” นารากล่าวเสียงสั่น “ฉัน…ฉันเสียใจ…ที่เข้าใจคุณผิดมาตลอด” “ไม่เป็นไรครับคุณหมอ” วิคเตอร์ยื่นมือมาแตะที่มือของนาราเบาๆ “ผมเข้าใจดี” “แล้ว…คุณพ่อของคุณ…ท่านรู้เรื่องทั้งหมดนี้เหรอคะ” นาราถาม “ท่าน…ท่านรู้บางส่วนครับ” วิคเตอร์ตอบ “แต่…ท่านก็พยายามจะปกป้องผม…โดยไม่บอกความจริงทั้งหมด” “แล้ว…แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ” นาราถาม “ผมจะเปิดเผยความจริงครับ” วิคเตอร์กล่าวอย่างหนักแน่น “ผมจะหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลัง…และนำความยุติธรรมมาสู่ครอบครัวของเรา…และครอบครัวของคุณ” นารารู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ “แล้ว…แล้วคุณหมอ…จะเชื่อใจผม…ได้ไหมครับ” วิคเตอร์ถาม มองหน้านาราด้วยความหวัง นาราค่อยๆ พยักหน้า “ค่ะ…ดิฉันจะเชื่อใจคุณค่ะ”