นารานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงยอดเงินที่ถูกโอนเข้ามายังบัญชีขององค์กร เป็นจำนวนที่ไม่มากนักเมื่อเทียบกับหนี้สินทั้งหมด แต่ก็มากพอที่จะทำให้เธอรับรู้ถึงความจริงจังของวิคเตอร์ เขาไม่ได้พูดเล่น เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธออยู่ภายใต้อาณัติของเขา การกระทำของเขาเป็นเหมือนคลื่นใต้น้ำที่พัดพาทุกอย่างรอบตัวเธอให้สั่นคลอน เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่หนักอึ้ง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจจนหายใจไม่ออก “เขาทำแบบนี้…เพื่ออะไรกันแน่” คำถามนี้ยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวของเธออย่างไม่หยุดหย่อน เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ที่เธอคุ้นเคย เป็นเสียงของคุณหมอสมชาย “นารา เป็นไงบ้าง” “ก็…อย่างที่คุณหมอทราบค่ะ” นาราตอบเสียงแผ่วเบา “คุณวิคเตอร์เขา…เขาเริ่มดำเนินการแล้วจริงๆ” “ฉันรู้” คุณหมอสมชายถอนหายใจ “ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ นะนารา การตัดสินใจครั้งนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย” “หนูก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะคุณหมอ” นาราถอนหายใจยาว “ถ้าหนูไม่ยอมรับข้อเสนอของเขา หนูจะทำผิดสัญญา แล้วมันจะมีผลกระทบตามมาอีกมากมาย” “ฉันเข้าใจ” คุณหมอสมชายกล่าว “แต่เธอก็ต้องรู้ว่าการยอมรับข้อเสนอของเขา มันก็มีความเสี่ยงไม่น้อยไปกว่ากันเลยนะ” “หนูรู้ค่ะ” นาราพูดเบาๆ “แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ หนูเหมือนถูกบีบให้ต้องเลือกทางที่อาจจะพาไปสู่อีกด้านหนึ่งของเหรียญ” “เธอเคยถามเขาไหม ว่าจริงๆ แล้วเขาต้องการอะไรกันแน่” “หนู…หนูยังไม่ได้มีโอกาสถามค่ะ” นาราตอบ “เขาแค่ส่งเลขามาแจ้งเรื่องการโอนเงิน แล้วก็ฝากคำพูดมาว่า ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมให้ติดต่อเขาได้เลย” “นั่นแหละ ประเด็นสำคัญ” คุณหมอสมชายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เธอต้องคุยกับเขาตรงๆ นารา เธอต้องรู้ความต้องการที่แท้จริงของเขา ก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไป การรับข้อเสนอของเขา โดยไม่รู้เบื้องหลัง มันเหมือนกับการเดินเข้าสู่กับดักโดยที่ตาไม่เห็น” “แต่หนูจะไปพบเขาได้ยังไงคะ” นาราถามอย่างไม่แน่ใจ “เขาเป็นคนที่มีอำนาจมาก ขนาดเลขาของเขายังสามารถดำเนินการเรื่องการเงินแทนเขาได้เลย” “ฉันจะลองติดต่อคนรู้จักที่อาจจะช่วยประสานงานให้เธอได้” คุณหมอสมชายกล่าว “แต่เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อมนะนารา เมื่อเธอได้เจอเขาแล้ว เธอต้องเข้มแข็ง และต้องถามคำถามที่จำเป็นทั้งหมด” “ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ” น้ำเสียงของนาราสั่นเครือด้วยความรู้สึกขอบคุณ “หนูไม่รู้จะขอบคุณคุณหมออย่างไรดี” “ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง” คุณหมอสมชายตอบ “ขอแค่เธอปลอดภัย และตัดสินใจได้อย่างรอบคอบที่สุดก็พอ” หลังจากวางสาย นาราก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้สึกได้ถึงความหวังเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นมาในใจ การได้พูดคุยกับคุณหมอสมชาย ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในเรื่องนี้ แต่การเผชิญหน้ากับวิคเตอร์ บัตเลอร์ โดยตรง ยังคงเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นเหลือเกิน ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเธอก็สั่นอีกครั้ง เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “เรียน คุณหมอนารา ดิฉัน ชารอน เลขาของท่านประธานวิคเตอร์ บัตเลอร์ ค่ะ ท่านประธานต้องการพบคุณหมอเป็นการส่วนตัวในวันพรุ่งนี้ เวลา 10.00 น. ที่สำนักงานใหญ่ของบัตเลอร์ คอร์ปอเรชั่น กรุณายืนยันการเข้าพบด้วยค่ะ” นาราอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นระรัว นี่คือโอกาสที่เธอรอคอย และกลัวไปพร้อมๆ กัน การได้เผชิญหน้ากับเขาโดยตรง คือสิ่งที่จำเป็น แต่ก็เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เธอพิมพ์ตอบข้อความกลับไปอย่างรวดเร็ว “รับทราบค่ะ จะเข้าพบตามเวลาที่กำหนดค่ะ” เธอลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ของเมืองที่เริ่มสว่างไสวขึ้นภายใต้แสงไฟยามค่ำคืน ดูเหมือนจะเย้ยหยันความรู้สึกว้าวุ่นในใจของเธอ “พรุ่งนี้…ฉันต้องเจอเขาจริงๆ แล้ว” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันพร้อมหรือยังนะ” ตลอดทั้งคืน นารานอนไม่หลับ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเตรียมคำถามที่จะถามวิคเตอร์ เธอพยายามคาดเดาถึงสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ มันอาจจะเป็นแค่เรื่องธุรกิจ หรืออาจจะมีอะไรมากกว่านั้น ยิ่งเธอคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสน ความคิดที่ว่าวิคเตอร์อาจจะต้องการตัวเธอ ไม่ใช่แค่เพียงข้อตกลงทางธุรกิจ มันแวบเข้ามาในหัวเป็นระยะๆ เขาเป็นนักธุรกิจที่เลือดเย็น และมักจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการเสมอ เช้าวันต่อมา นาราแต่งกายด้วยชุดที่สุภาพเรียบร้อย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ เธอเลือกเสื้อเบลาส์สีขาวเรียบๆ กับกระโปรงทรงสอบสีเข้ม ผมของเธอมัดรวบอย่างเรียบร้อย เธอใช้เวลาส่องกระจก มองดูเงาสะท้อนของตัวเอง พยายามรวบรวมความกล้าให้ได้มากที่สุด เมื่อเดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่ของบัตเลอร์ คอร์ปอเรชั่น เธอก็รู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่และความโอ่อ่าของอาคารแห่งนี้ มันสูงเสียดฟ้า ปกคลุมไปด้วยกระจกสีดำสนิท ให้ความรู้สึกถึงอำนาจและความมั่งคั่งที่ไม่อาจหยั่งถึง เมื่อเธอแจ้งชื่อกับพนักงานต้อนรับ เธอก็ได้รับการ์ดเชิญให้ขึ้นไปยังชั้นบนสุด ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะพาเธอก้าวเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้นาราต้องหยุดชะงัก พื้นที่อันกว้างขวางถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ทันสมัย เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคา และให้ความรู้สึกถึงรสนิยมอันสูงส่ง “คุณหมอนารา เชิญทางนี้ค่ะ” เสียงของชารอน เลขาสาวดังขึ้น เธอปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร “ท่านประธานรอคุณหมออยู่ค่ะ” นาราเดินตามชารอนไปยังห้องทำงานของวิคเตอร์ ประตูห้องทำงานบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าคมคาย ดวงตาที่ฉายแววเฉลียวฉลาด และแฝงไปด้วยความลึกลับ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อดี “เชิญนั่งครับ คุณหมอนารา” วิคเตอร์ผายมือไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา นาราก้าวเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอจ้องมองใบหน้าของวิคเตอร์ พยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาของเขา “ขอบคุณค่ะ” นาราตอบเสียงเรียบ “ที่ให้โอกาสดิฉันได้เข้าพบ” “ไม่เป็นไรครับ” วิคเตอร์ยิ้มบางๆ “ผมยินดีเสมอที่จะพูดคุยกับคุณหมอ” บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด ราวกับมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นแขวนอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน “คุณวิคเตอร์คะ” นาราเริ่มบทสนทนา “ดิฉัน…ดิฉันอยากจะถามคุณตรงๆ ค่ะ” “ถามมาได้เลยครับ” วิคเตอร์ตอบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ “คุณ…คุณต้องการอะไรจากดิฉันจริงๆ กันแน่คะ” นาราถามตรงๆ “การที่คุณยื่นข้อเสนอมาให้ แถมยังเริ่มดำเนินการบางส่วนแล้ว มันทำให้ดิฉันรู้สึกสับสนค่ะ” วิคเตอร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาของเขาสบประสานกับนารา “ผมต้องการให้คุณหมอปลอดภัย และไม่ต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากอีกต่อไป” “แต่…นี่มันมากเกินไปค่ะ” นาราพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเอง “คุณกำลังจะแบกรับภาระทั้งหมดของดิฉัน คุณกำลังจะซื้อสัญญาของดิฉัน…หรือจริงๆ แล้วคุณกำลังจะซื้อตัวดิฉัน” คำถามสุดท้ายของนาราส่งผลให้เกิดความเงียบขึ้นในห้อง วิคเตอร์มองนาราด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขาประหลาดใจกับคำถามของเธอ แต่ก็แฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่นาราอ่านไม่ออก “คุณหมอคิดว่าผมกำลังจะซื้อตัวคุณเหรอครับ” วิคเตอร์ถามเสียงเบา “ดิฉันไม่รู้ค่ะ” นาราตอบตามตรง “แต่การกระทำของคุณมันบ่งบอกแบบนั้น” “ผมยอมรับว่าผมสนใจคุณหมอครับ” วิคเตอร์กล่าว “ผมเห็นศักยภาพของคุณหมอ และผมก็เห็นถึงความตั้งใจจริงที่จะช่วยเหลือผู้อื่น” “แต่…มันไม่ใช่แค่นั้นใช่ไหมคะ” นาราไม่ยอมปล่อยผ่าน “คุณบอกว่าคุณสนใจดิฉัน…ในฐานะอะไรคะ” วิคเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้เวลาในการเลือกสรรคำพูด “ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งครับ คุณหมอนารา” เขาตอบในที่สุด “ผู้หญิงที่ผมอยากจะดูแล และอยากจะปกป้อง” คำตอบของวิคเตอร์ทำให้นารารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะมีความรู้สึกแบบนั้นต่อเธอ “แต่…คุณกับดิฉัน…เราอยู่คนละโลกกันเลยนะคะ” นาราพยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน “โลกของผม อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณหมอคิดเสมอไป” วิคเตอร์ยิ้ม “และโลกของคุณหมอ ผมก็อยากจะเข้าไปสัมผัสบ้าง” นาราไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรกับคำพูดของเขา เธอรู้สึกสับสน วุ่นวาย และมีความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน