แพรวากำปากกาในมือแน่น มือสั่นเทาจนแทบจะจับปากกาไม่อยู่ สายตาจับจ้องไปยังเอกสารตรงหน้า หัวใจบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ภาพในอดีตฉายซ้ำเข้ามาในหัว ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามของเธอที่จะลืมเลือน มันเป็นภาพความสุขที่ถูกบดขยี้ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ถูกหักหลัง และความเจ็บปวดที่เธอต้องแบกรับมาตลอดหลายปี “คุณแพรวาครับ ลายเซ็นตรงนี้ครับ” เสียงของแพทย์ในห้องตรวจทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ เธอหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง พยายามสลัดความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาออกไป นี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ นี่คือทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้ “คุณมั่นใจนะคะ” แพทย์ถามอีกครั้ง ใบหน้าของเขาสะท้อนความกังวลใจ แพรวากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ “ค่ะ ฉันแน่ใจ” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอรู้ดีว่าลายเซ็นบนเอกสารแผ่นนี้นี่แหละ ที่จะนำพาเธอไปสู่อีกด้านหนึ่งของชีวิต ด้านที่เธอพยายามวิ่งหนีมาตลอด ธามินยืนพิงผนังห้อง รออยู่ข้างนอก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง เมื่อเห็นแพรวาเดินออกมาจากห้องตรวจ มือของเธอถือเอกสารที่เพิ่งจะลงนามไปแล้ว “เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ธามินถาม เสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความคาดหวัง แพรวาพยักหน้า ดวงตาของเธอหลุบต่ำลง ไม่กล้าสบตาเขา “ค่ะ ฉันเซ็นแล้ว” “ดี” ธามินตอบเพียงสั้นๆ แล้วเดินเข้ามาหาเธอ “เอกสารพวกนี้ เดี๋ยวผมจะจัดการเอง คุณก็เตรียมตัวให้พร้อม” “เตรียมตัวสำหรับอะไรคะ” แพรวาถาม รู้สึกไม่แน่ใจในน้ำเสียงของเขา “สำหรับการเริ่มต้นใหม่” ธามินตอบ ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก “ชีวิตของคุณกำลังจะเปลี่ยนไปจากนี้” แพรวาไม่ตอบ เธอได้แต่กำเอกสารในมือแน่น พลางคิดในใจว่า การเปลี่ยนแปลงที่ว่านั้น จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใดกันแน่ ระหว่างความหวัง หรือความสิ้นหวัง “คุณจะไปไหน” ธามินถาม เมื่อเห็นแพรวาทำท่าจะเดินจากไป “ฉัน… ฉันอยากจะกลับไปเก็บของที่คอนโดก่อนค่ะ” เธอตอบ “ไม่จำเป็น” ธามินพูดแทรกขึ้นทันควัน “ผมจัดหาที่พักให้คุณแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องข้าวของ” แพรวาชะงัก “คุณ… คุณทำเรื่องพวกนี้ไว้แล้วเหรอคะ” “แน่นอน” ธามินตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ผมรู้ว่าคุณคงไม่อยากกลับไปที่นั่น ผมเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว ตั้งแต่เสื้อผ้า ไปจนถึงทุกอย่างที่คุณต้องการ” แพรวารู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับอีกครั้ง เธอพยายามจะรวบรวมสติ “แต่ฉัน… ฉันอยากจะจัดการเรื่องของฉันเองค่ะ” “แพรวา” ธามินก้าวเข้ามาใกล้ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณคิดว่าคุณยังสามารถจัดการอะไรเองได้อีกหรือไง หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น” คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในใจของแพรวา เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร แต่เธอไม่อยากยอมรับ “ฉัน…” เธอพยายามจะแย้ง แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ “คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วแพรวา” ธามินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความหนักแน่น “คุณหนีผมมาตลอดหลายปี แต่สุดท้ายคุณก็กลับมาอยู่ตรงนี้อีกครั้ง และครั้งนี้ คุณจะไม่มีทางหนีผมพ้นไปได้อีก” แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้ธามินดึงมือของเธอไป เขาจูงมือเธอออกจากห้องตรวจ โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว “จะพาฉันไปไหนคะ” เธอถามเสียงแผ่ว “ไปที่ที่คุณควรจะอยู่” ธามินตอบ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้แพรวารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง พวกเขาเดินออกมาจากโรงพยาบาล ภาพรถหรูสีดำสนิทที่จอดรออยู่ริมถนน ทำให้แพรวารู้สึกถึงความไม่จริง “คุณ… คุณจะไปส่งฉันที่ไหนคะ” “บ้านของผม” ธามินตอบเรียบๆ ราวกับมันเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก “บ้านของคุณ!” แพรวาอุทานด้วยความตกใจ “ฉัน… ฉันไปกับคุณไม่ได้” “ทำไมจะไม่ได้” ธามินดึงประตูรถให้เธอ “คุณเซ็นเอกสารแล้ว เท่ากับคุณยอมรับข้อตกลงทุกอย่าง และข้อตกลงนั้น ก็คือการที่คุณต้องกลับมาอยู่กับผม” แพรวาอ้าปากค้าง เธอไม่คิดว่าทุกอย่างจะรวดเร็วและเด็ดขาดขนาดนี้ “แต่… แต่ฉันคิดว่า…” “คิดมากไป” ธามินพูดตัดบท “ขึ้นรถเถอะ เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกเยอะ” แพรวารู้สึกเหมือนถูกพายุพัดพา เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ มือของเธอค่อยๆ ปล่อยลงจากเอกสารที่กำไว้แน่น แล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนรถคันหรูที่ดูเหมือนจะพาเธอไปสู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่เธอเคยพยายามวิ่งหนีมาตลอดชีวิต ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล แพรวาก็หันกลับไปมองอาคารที่เธอเพิ่งจะก้าวออกมา ภาพของโรงพยาบาลที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่หลบภัยของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายครั้งใหม่ “คุณจะพาฉันไปอยู่กับคุณได้ยังไง” แพรวาถามเสียงสั่น “เรา… เราเลิกกันไปแล้ว” “เราเลิกกันจริงๆ หรือ” ธามินหันมามองเธอ ดวงตาของเขาลึกล้ำจนแพรวาไม่อาจหยั่งถึง “ผมไม่เคยคิดว่าเราเลิกกันเลยนะแพรวา” “อย่าพูดแบบนี้” แพรวาปฏิเสธทันควัน “คุณทำร้ายฉัน คุณทิ้งฉันไป” “ผมทำร้ายคุณ?” ธามินเลิกคิ้ว “หรือว่าคุณลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนเริ่มต้น” คำถามของเขาทำให้แพรวาหน้าชา เธอไม่สามารถตอบโต้ได้ เพราะลึกๆ แล้ว เธอรู้ดีว่ามันมีความจริงบางอย่างซ่อนอยู่ “คุณ… คุณไม่ควรจะพูดถึงเรื่องนั้นอีก” แพรวาพยายามเปลี่ยนเรื่อง “ทำไม” ธามินถาม “คุณกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงหรือไง” “ฉันไม่ได้กลัว” แพรวาพูดเสียงดังขึ้น “แต่ฉันไม่อยากให้มันกลับมาทำร้ายฉันอีก” “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณมาอยู่ที่นี่ มันจะช่วยให้คุณลืมได้งั้นเหรอ” ธามินหัวเราะในลำคอ “คุณคิดผิดแล้วแพรวา คุณจะไม่มีวันลืมมันได้ ตราบใดที่คุณยังคงหนีมันอยู่” แพรวาหลับตาลง เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรกับคำพูดของเขา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่มองไม่เห็นทางออก “คุณอยากให้ฉันทำยังไง” แพรวาถามเสียงแผ่ว “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่” “ผมต้องการคุณคืน” ธามินตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผมต้องการแพรวาคนเดิมของผมกลับมา” “คนเดิม…” แพรวาพึมพำ “คนเดิมที่คุณเคยทำลายไปแล้วน่ะเหรอคะ” “ผมไม่ได้ทำลายคุณ” ธามินเถียง “ผมแค่… ผมแค่ทำพลาดไป” “พลาด” แพรวาหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “คุณเรียกการกระทำของคุณว่า 'พลาด' อย่างนั้นเหรอคะ” “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณที่จะให้อภัย” ธามินพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยล้า “แต่ผมอยากให้โอกาสเราอีกครั้ง ผมอยากแก้ไขทุกอย่าง” “แก้ไข” แพรวาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “คุณจะแก้ไขมันยังไงคะ คุณจะย้อนเวลากลับไปได้เหรอ” “ผมรู้ว่าผมทำไม่ได้” ธามินยอมรับ “แต่ผมจะพยายามชดเชยทุกอย่างที่คุณเสียไป ผมจะทำให้คุณมีความสุขอีกครั้ง” “ความสุข…” แพรวาเม้มปากแน่น “ความสุขของฉันถูกพรากไปนานแล้วค่ะ” “ผมจะทำให้มันกลับคืนมา” ธามินย้ำ “ผมสัญญา” แพรวาไม่เชื่อคำพูดของเขาอีกต่อไปแล้ว เธอเคยเชื่อในคำสัญญาของเขาครั้งหนึ่ง และผลลัพธ์ที่ได้กลับมา คือความเจ็บปวดที่แสนสาหัส “เรากำลังจะไปไหนคะ” เธอเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง “ไปที่ที่ปลอดภัยสำหรับคุณ” ธามินตอบ “ที่ที่ไม่มีใครมารบกวนเราได้” “ที่ที่ไม่มีใครมารบกวน… หรือที่ที่คุณจะกักขังฉันไว้” แพรวาถามด้วยความหวาดระแวง ธามินหันมามองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณแพรวา ผมแค่… ผมแค่ต้องการปกป้องคุณ” “ปกป้องฉันจากอะไรคะ” “จากทุกอย่าง” ธามินตอบ “จากอดีต จากความอันตราย จาก… จากตัวผมเอง” แพรวาไม่เข้าใจคำพูดของเขา เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว แต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่คอยบอกเธอว่า เธอไม่สามารถหนีเขาพ้นได้อีกแล้ว