แพรวาแทบจะยืนไม่ไหวเมื่อได้ยินคำพูดของธามิน “คุณ… คุณรู้เรื่องของพ่อฉันได้อย่างไรคะ” เธอถามเสียงสั่น ธามินถอนหายใจยาว “ผม… รู้จักพ่อของคุณดี” เขาว่า “เราเคยทำงานด้วยกันมาก่อน และเราก็… เคยเป็นคู่แข่งกันด้วย” คำว่า “คู่แข่ง” ทำให้แพรวาสะดุ้ง เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อของเธอเคยมีคู่แข่งในการทำงาน “คู่แข่ง… ในเรื่องอะไรคะ” เธอถาม “ในเรื่องธุรกิจ” ธามินตอบ “พ่อของคุณเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ และเขาก็… ไม่เคยยอมแพ้ใคร” แพรวานึกถึงใบหน้าของพ่อที่เธอจำได้ เขาเป็นคนเข้มแข็ง จริงจัง และไม่เคยยอมให้ใครมาเอาเปรียบ “แล้ว… คุณกับพ่อของฉัน… เคยมีปัญหากันมาก่อนหรือเปล่าคะ” เธอถาม ธามินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “เรา… เคยมีปัญหากันบ้าง” เขาว่า “แต่… มันก็เป็นเรื่องปกติของวงการธุรกิจ” “แล้ว… เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้นล่ะคะ” แพรวาถามต่อ “คุณ… คุณรู้เรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้นจริงๆ หรือเปล่า” ธามินมองหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผม… รู้ทุกอย่าง” เขาว่า “ผม… เป็นคนอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น” คำพูดของเขาทำให้แพรวาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ความจริงทั้งหมดมันกำลังถาโถมเข้ามาจนเธอไม่สามารถรับมือได้ “คุณ… คุณคือคนที่ขับรถคันนั้นใช่ไหมคะ” เธอถาม ด้วยน้ำเสียงที่แทบจะกระซิบ ธามินพยักหน้า “ใช่” เขาตอบ “ผม… เป็นคนขับรถคันนั้น” น้ำตาของแพรวาไหลอาบแก้ม เธอจำได้ดีว่าในวันนั้น เธอเห็นรถอีกคันหนึ่งที่พุ่งเข้ามาชนรถของเธออย่างจัง และรถคันนั้น… ก็คือรถของธามิน “แล้ว… ทำไมคะ” เธอถาม “ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น” ธามินส่ายหน้า “ผม… ไม่ได้ตั้งใจ” เขาว่า “มันเป็นอุบัติเหตุ” “อุบัติเหตุ… ที่ทำให้พ่อกับแม่ของฉันต้องตาย” แพรวาพูดเสียงเย็นชา ธามินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ผม… รู้ว่าคุณเกลียดผม” เขาว่า “และผม… ก็เข้าใจ” “เข้าใจ… อย่างนั้นเหรอคะ” แพรวาหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณเข้าใจจริงๆ หรือว่าคุณกำลังหลอกตัวเอง” “ผม… ไม่ได้หลอกตัวเอง” ธามินว่า “ผม… ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น” “คุณ… กำลังโกหก” แพรวาพูด “คุณกำลังโกหกฉัน และคุณกำลังโกหกตัวเอง” “คุณ… คิดว่าผมโกหกเหรอ” ธามินถาม “แน่นอนค่ะ” แพรวาตอบ “คุณกำลังพยายามปกปิดความจริงบางอย่าง” ธามินเงียบไป เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “คุณ… รู้เรื่องอะไรบ้าง” “ฉัน… รู้ว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุครั้งนั้น” แพรวาพูด “ฉัน… รู้ว่าคุณไม่ใช่แค่คนในเหตุการณ์ แต่คุณ… คือต้นเหตุ” ธามินเงียบไปนานมาก เขาเหมือนกำลังประมวลผลคำพูดของเธอ “คุณ… คิดว่าผมเป็นคนขับรถชนคุณใช่ไหม” เขาถาม “ไม่ใช่ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉัน… คือคนที่ขับรถคันนั้น” คำพูดของแพรวาทำให้ธามินถึงกับอึ้ง เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดแบบนั้น “อะไรนะ” เขาอุทาน “คุณ… เป็นคนขับรถคันนั้นเหรอ” แพรวาพยักหน้า “ใช่ค่ะ” เธอตอบ “ฉัน… คือคนที่ขับรถชนรถของคุณ” ธามินมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้” เขาว่า “คุณ… ไม่ใช่คนขับรถคันนั้น” “ฉัน… คือคนที่ขับรถชนคุณ” แพรวาย้ำ “และ… ฉันคือลูกสาวของสมศักดิ์” คำพูดของแพรวาทำให้ธามินถึงกับตะลึง เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง เขาไม่เคยคิดเลยว่าแพรวาจะเป็นลูกสาวของสมศักดิ์ และเขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นคนขับรถในวันนั้น “เป็นไปไม่ได้” เขาพูดซ้ำ “ผม… จำคุณได้ ผม… ไม่เคยเห็นคุณมาก่อน” “คุณ… ไม่เคยเห็นฉัน เพราะตอนนั้นฉันยังเด็กมาก” แพรวาอธิบาย “และ… ฉันก็จำอะไรไม่ค่อยได้” ธามินเงียบไป เขาเหมือนกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด “ถ้าอย่างนั้น… แล้วใครล่ะ คือคนขับรถในวันนั้น” เขาถาม “ฉัน… คือคนขับรถ” แพรวาตอบ “และ… ฉันคือคนที่ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บ” ธามินมองไปที่รอยแผลเป็นบนฝ่ามือของตัวเอง “รอยแผลเป็นนี้… เกิดจากอุบัติเหตุครั้งนั้นใช่ไหม” เขาถาม แพรวาพยักหน้า “ใช่ค่ะ” เธอตอบ “และ… ฉันก็เป็นคนทำให้คุณได้รอยแผลเป็นนี้มา” ธามินมองหน้าแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเธอหรือไม่ “คุณ… กำลังเล่นตลกอะไรอยู่” เขาถาม “ฉัน… ไม่ได้เล่นตลก” แพรวาตอบ “ฉัน… กำลังบอกความจริง” ธามินเงียบไป เขากำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขามองหน้าแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน และเขาก็เริ่มจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “ถ้าอย่างนั้น… แล้วพ่อของคุณล่ะ” เขาถาม “เขา… รู้เรื่องนี้ไหม” “พ่อ… ของฉันเสียชีวิตไปแล้ว” แพรวาตอบ “และ… ฉันก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลย” ธามินมองหน้าแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร “ผม… ขอโทษ” เขาว่า “ผม… ไม่เคยรู้เลยว่าคุณต้องแบกรับเรื่องนี้มาตลอด” แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในวังวนของความจริงที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหว