ลมฝนยังคงพัดกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เสียงฟ้าร้องที่ดังเป็นระยะยิ่งเพิ่มความอึมครึมให้กับบรรยากาศภายในบ้านพัก ลลิลยืนนิ่ง กอดอกแน่น หัวใจเต้นระรัวอยู่ภายในอก เธอมองไปยังคิรากรที่กำลังยื่นฮาร์ดดิสก์ในมือให้กมลทิพย์ ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ "นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่ผมรวบรวมมา" คิรากรกล่าว เสียงของเขาฟังดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็แฝงไปด้วยความหนักแน่น "เกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี' และเครือข่ายของผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลัง" กมลทิพย์รับฮาร์ดดิสก์มาอย่างระมัดระวัง เธอพยักหน้าช้าๆ "ขอบคุณมากค่ะคุณคิรากร" "ผมหวังว่าข้อมูลนี้จะเป็นประโยชน์นะคะ" คิรากรเสริม "ผมได้พยายามตรวจสอบทุกอย่างให้แน่ใจว่าไม่มีข้อมูลใดตกหล่น" คุณธนาเดินเข้ามาใกล้ "แล้วคุณคิรากร... คุณแน่ใจนะครับว่าปลอดภัย" น้ำเสียงของคุณธนาแสดงถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง คิรากรหันไปมองคุณธนา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ลลิลอ่านไม่ออก "ผมคิดว่าผมหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเขามาได้แล้วครับ" เขาตอบ "แต่ก็ยังประมาทไม่ได้" "เราต้องรีบติดต่ออัยการเพื่อนของผม" คุณธนาเร่ง "เขาจะสามารถช่วยเหลือเราได้" "คุณธนาคะ" ลลิลเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณคิรากร... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" คิรากรเงยหน้ามองลลิล ดวงตาของเขาประสานกับเธอ สื่อสารเรื่องราวมากมายที่ยากจะอธิบายด้วยคำพูด "ผม... ผมมีเหตุผลของผมครับ คุณลลิล" "เหตุผลอย่างนั้นเหรอคะ" ลลิลถามต่อ "แต่ฉันไม่เข้าใจ คุณเคย... คุณเคยบอกฉันว่าคุณจะไม่มีวันทำร้ายคนบริสุทธิ์" "ผมไม่เคยทำครับ" คิรากรตอบทันที "และผมก็ไม่เคยคิดจะทำ" "แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงนา..." ลลิลยังคงคาใจ "ทำไมคุณถึงไปอยู่ที่นั่น" คิรากรหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความทรงจำที่เจ็บปวด "ผมต้องไปที่นั่นครับ คุณลลิล" เขาเริ่มเล่า "ผมได้ยินมาว่าท่านประธานกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อคนจำนวนมาก" "คุณได้ยินอะไรมาคะ" กมลทิพย์ถาม "ผมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับแผนการบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลลับของบริษัท" คิรากรอธิบาย "และผมก็รู้ว่าข้อมูลนั้นอยู่ในมือของใคร" "คุณหมายถึง..." คุณธนาเริ่มพูด "ผมหมายถึงท่านประธานเองครับ" คิรากรพูดต่อ "เขาต้องการจะทำลายหลักฐานทั้งหมด เพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง" "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมคุณถึงไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรก" ลลิลถาม น้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย คิรากรถอนหายใจยาว "ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ครับ คุณลลิล" เขาอธิบาย "ถ้าผมทำแบบนั้น พวกเขาจะรู้ทันทีว่าผมกำลังสืบหาอะไรอยู่ และผมก็อาจจะถูกกำจัดไปก่อนที่จะรวบรวมข้อมูลได้ทั้งหมด" "แล้วที่โรงนา... คุณกำลังจะทำอะไรคะ" ลลิลถามอีกครั้ง "ผมกำลังพยายามจะเข้าไปในห้องนิรภัยครับ" คิรากรตอบ "ผมรู้ว่าข้อมูลสำคัญถูกเก็บไว้ที่นั่น" "แล้วทำไมคุณถึง... ถึงดูเหมือนจะทำงานร่วมกับท่านประธาน" ลลิลยังคงไม่เข้าใจ คิรากรเงยหน้ามองลลิลอีกครั้ง แววตาของเขาสื่อถึงความเจ็บปวดลึกๆ "ผมไม่ได้ทำงานร่วมกับท่านประธานครับ คุณลลิล" เขาพูดอย่างหนักแน่น "ผมกำลังหลอกใช้เขา" "หลอกใช้?" ลลิลทวนคำ "ใช่ครับ" คิรากรพยักหน้า "ผมต้องทำให้เขาไว้ใจผม เพื่อที่ผมจะได้เข้าถึงข้อมูลที่เขาปกปิดไว้" "หมายความว่า... คุณกำลังวางแผนซ้อนแผนอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นเหรอคะ" ลลิลถาม "ใช่ครับ" คิรากรตอบ "ผมรู้ว่ามันอันตราย แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น" กมลทิพย์มองฮาร์ดดิสก์ในมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองคิรากร "ข้อมูลนี้... แน่ใจนะว่าปลอดภัย" "ผมได้เข้ารหัสทุกอย่างไว้แล้วครับ" คิรากรยืนยัน "และผมยังได้สำรองข้อมูลไว้ในที่ปลอดภัยอีกแห่งหนึ่งด้วย" "ดีมากค่ะ" กมลทิพย์กล่าว "ตอนนี้เราต้องรีบดำเนินการ" "คุณธนาคะ" กมลทิพย์หันไปหาคุณธนา "คุณจะติดต่ออัยการได้เมื่อไหร่คะ" "ผมจะลองติดต่อเขาเดี๋ยวนี้เลยครับ" คุณธนาตอบ "หวังว่าเขาจะพร้อมที่จะรับฟังเรา" ขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการวางแผน การสนทนาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงประตูบ้านที่ถูกเปิดออกอย่างแรง "ใครน่ะ!" คุณธนาตะโกนถาม ร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว และในมือของเขาถือปืนอยู่ "แก... แกมันทรยศ!" เสียงนั้นดังลั่นท่ามกลางเสียงลมฝน ลลิลกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอรีบถอยหลังไปหลบอยู่หลังคุณธนา "คุณคิรากร!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นเหรอ!" คิรากรก้าวออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว "คุณนั่นแหละ ที่จะหนีไม่พ้น!" "ปากดี!" ชายคนนั้นตะโกน ก่อนจะยกปืนขึ้นเล็งมาที่คิรากร