"คุณสมชาย!" รินดาเอ่ยเสียงหลง เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบสมชายในสภาพนี้ และที่สำคัญคือ เขาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้อย่างไร "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" สมชายยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ยากจะบรรยาย "ผม... ผมมาเพื่อขอโทษคุณรินดาครับ" วินก้าวมายืนขวางระหว่างรินดากับสมชาย ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวง "คุณเป็นใคร ผมไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน" "ผมชื่อสมชายครับ เป็นคนรู้จักของคุณอร" สมชายตอบเสียงแผ่วเบา เขามองไปที่รินดาด้วยสายตาที่สื่อถึงความเจ็บปวด "ผมรู้ดีว่าสิ่งที่ผมทำไปมันเลวร้ายแค่ไหน และผมสมควรได้รับทุกการลงโทษ" รินดาอึ้งไป เธอรู้ว่าสมชายเป็นคนสนิทของคุณอร แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอในสถานการณ์เช่นนี้ "คุณอร... คุณอรเป็นอย่างไรบ้างคะ" เธอถาม น้ำเสียงแฝงความกังวล "คุณอร... ท่านปลอดภัยครับ" สมชายตอบ "แต่ท่านกำลังลำบากมาก" "ลำบาก? หมายความว่ายังไงคะ" รินดาถามต่อ เธอสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล "ท่านถูก... ถูกกักตัวไว้ครับ" สมชายอธิบาย "ผมได้ยินมาว่าธนาคมต้องการตัวท่านเพื่อบีบบังคับบางอย่าง" ต้นกล้าที่ยืนอยู่ข้างแม่ เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เขากอดขาแม่แน่น "แม่คะ หนูไม่เข้าใจ" รินดาโน้มตัวลงไปกอดลูกชาย "ไม่เป็นไรนะลูก" เธอหันกลับมามองสมชาย "แล้วคุณมาขอโทษฉันเรื่องอะไรคะ" สมชายสูดหายใจเข้าลึกๆ "ผม... ผมเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องที่คุณอยู่ที่นี่ให้ธนาคมครับ" เขาเอ่ยปากสารภาพ "ผมเสียใจมากจริงๆ ตอนแรกผมคิดว่าแค่บอกตำแหน่งที่อยู่ของคุณ คุณอรจะสามารถพาคุณหนีไปได้ง่ายขึ้น แต่ผมคิดผิด ธนาคมใช้ข้อมูลนี้ตามล่าคุณ" รินดารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เธอไม่คิดว่าคนที่ดูเหมือนจะหวังดี จะเป็นคนที่ทรยศเธอ "คุณ... คุณทำแบบนั้นได้อย่างไร" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ผมถูกบังคับครับคุณรินดา" สมชายเล่าต่อ "ธนาคมขู่จะทำอันตรายกับครอบครัวของผม ถ้าผมไม่ให้ความร่วมมือ ผมมีลูกเล็กๆ สองคน ผมกลัว... ผมกลัวมากจริงๆ" "แต่คุณก็รู้ว่ามันจะทำให้เราตกอยู่ในอันตราย" รินดาต่อว่า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ผมรู้ครับ ผมรู้ดี ผมพยายามจะหาทางชดเชย" สมชายหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า "นี่เป็นข้อมูลทั้งหมดที่ผมรวบรวมได้เกี่ยวกับแผนการของธนาคม ผมแอบทำมาตลอดเวลา ผมหวังว่ามันจะเป็นประโยชน์กับคุณอรและคุณรินดา" วินรับซองเอกสารนั้นมาด้วยความระแวง เขาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว "ข้อมูลนี้... เป็นของจริง" "ผมไม่โกหกคุณครับ" สมชายมองไปที่รินดา "ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ขออะไร แต่อย่างน้อยที่สุด ผมขอให้คุณรินดาให้อภัยผม และขอให้คุณกับต้นกล้าปลอดภัย" รินดามองหน้าสมชาย เธอเห็นความสิ้นหวังและความเสียใจที่แท้จริงในแววตาของเขา แม้จะโกรธ แต่เธอก็อดสงสารเขาไม่ได้ "คุณบอกว่าคุณอรถูกกักตัว แล้วคุณออกมาได้อย่างไร" "ผมแอบหนีออกมาครับ" สมชายตอบ "ผมรู้ว่าถ้าผมอยู่ที่นั่นต่อไป ผมก็จะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการร้ายๆ ของธนาคม ผมเลยตัดสินใจเสี่ยงออกมา เพื่อหาทางช่วยเหลือคุณอร" "คุณจะช่วยคุณอรได้อย่างไร" รินดาถาม "ผมมีเพื่อนบางคนครับ" สมชายบอก "พวกเขาเป็นคนนอกกฎหมาย แต่พวกเขาก็มีเจตนาดี พวกเขาจะช่วยผมหาทางติดต่อคุณอร และอาจจะช่วยพาคุณอรออกมาได้" "คุณไว้ใจพวกเขาได้หรือ" วินถามอย่างไม่มั่นใจ "ผมเชื่อใจพวกเขาครับ" สมชายยืนยัน "พวกเขาเคยช่วยเหลือผมมาก่อน" รินดาครุ่นคิด เธอรู้ว่าสถานการณ์ของเธอกับต้นกล้าก็ยังไม่ปลอดภัย การได้ข้อมูลเกี่ยวกับธนาคมอาจเป็นประโยชน์อย่างมาก และถ้าสมชายสามารถช่วยคุณอรได้ ก็อาจจะเป็นหนทางเดียวในตอนนี้ "คุณจะทำอย่างไรต่อไป" "ผมจะหาที่พักชั่วคราว และจะพยายามติดต่อเพื่อนของผม" สมชายตอบ "ผมจะแจ้งให้คุณทราบความคืบหน้าเสมอ" "เราจะเชื่อคุณได้อย่างไร" รินดาถาม "ผมมีเบอร์โทรศัพท์ของวินอยู่แล้วครับ" สมชายบอก "ผมจะติดต่อผ่านคุณวิน" วินพยักหน้า "ตกลงครับ" "ขอบคุณมากครับคุณวิน" สมชายกล่าว "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่" รินดาหันไปมองต้นกล้าที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความสงสัย "ต้นกล้าลูก เรากลับห้องกันเถอะนะ" "ค่ะแม่" ต้นกล้าตอบ สมชายมองตามหลังรินดาไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษจริงๆ ครับคุณรินดา" เขาพึมพำกับตัวเอง รินดากับต้นกล้าเดินกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ ทิ้งสมชายไว้เพียงลำพังกลางสวนสาธารณะที่เริ่มมีผู้คนมากขึ้น "แม่คะ คนเมื่อกี้คือใครคะ" ต้นกล้าถาม "เขาเป็นคนรู้จักของคุณอรลูก" รินดาตอบ พยายามเก็บความรู้สึกที่สับสนไว้ "เขามาขอโทษแม่เรื่องที่เขาเคยทำผิดพลาดไป" "แล้วเขาจะช่วยคุณอรได้จริงๆ เหรอคะ" ต้นกล้าถาม "แม่ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะลูก" รินดาตอบ เมื่อกลับถึงห้อง รินดาก็นั่งลงบนโซฟา เธอหยิบซองเอกสารที่วินส่งให้มาเปิดออก ข้อมูลที่สมชายให้มานั้นละเอียดมาก มันเป็นแผนการต่างๆ ของธนาคมที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคิดไว้มาก "นี่มัน... มันอันตรายจริงๆ" เธอพึมพำ วินมองดูข้อมูลนั้นด้วยความจริงจัง "ผมไม่เคยคิดเลยว่าธนาคมจะวางแผนอะไรได้ใหญ่โตขนาดนี้" "แล้วคุณอร... ท่านจะปลอดภัยไหมคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณอรเป็นคนเข้มแข็งครับคุณรินดา" วินปลอบ "ผมเชื่อว่าท่านจะผ่านมันไปได้" "แต่ถ้าเราไม่มีข้อมูลนี้เลย เราอาจจะสายเกินไปก็ได้" รินดาพูด "ข้อมูลนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญครับ" วินกล่าว "เราต้องรีบหาทางส่งข้อมูลนี้ให้คุณอร และหาทางช่วยเหลือท่าน" รินดามองไปที่ต้นกล้าที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้น เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็งเพื่อลูก "เราจะทำอย่างดีที่สุดค่ะ" คืนนั้น รินดานอนไม่หลับ เธอนึกถึงคำขอโทษของสมชาย นึกถึงความหวังริบหรี่ที่จะได้พบคุณอรอีกครั้ง และนึกถึงแผนการร้ายของธนาคมที่คืบคลานเข้ามาทุกที เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และเธอต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น