เช้าวันต่อมา รินดารู้สึกเหนื่อยล้าจากการอดนอน แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติเพื่อจัดการกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "วินคะ เราจะส่งข้อมูลนี้ให้คุณอรได้อย่างไรคะ" วินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมเคยติดต่อกับคนสนิทของคุณอรบางคนครับ" เขากล่าว "ผมจะลองติดต่อพวกเขาดู พวกเขาอาจจะพอมีวิธีส่งข่าวสารให้คุณอรได้" "แล้วสมชายล่ะคะ เขาติดต่อมาบ้างหรือยัง" รินดาถาม "ยังครับ" วินส่ายหน้า "แต่ผมเชื่อว่าเขาจะติดต่อมาในเร็วๆ นี้" พวกเขาใช้เวลาช่วงเช้าในการอ่านข้อมูลที่สมชายให้มาอย่างละเอียด มันเป็นแผนการที่ซับซ้อนเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายที่ธนาคมกำลังพัวพันอยู่ รวมถึงรายชื่อบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้อง ซึ่งหากข้อมูลนี้หลุดออกไป จะสร้างความเสียหายให้กับธนาคมเป็นอย่างมาก "คุณวินคะ" รินดาชี้ไปที่รายชื่อหนึ่งในเอกสาร "คนๆ นี้... ฉันเคยได้ยินชื่อเขา" "ใครครับ" วินถาม "นักการเมืองคนหนึ่งค่ะ" รินดาตอบ "เขาเคยมางานเลี้ยงที่บ้านคุณธนาคม เขาดูเป็นคนมีอิทธิพลมาก" "ถ้าธนาคมสามารถควบคุมคนๆ นี้ได้... แผนการของเขาคงจะสำเร็จง่ายขึ้น" วินพึมพำ "เราต้องแน่ใจว่าข้อมูลนี้จะถึงมือคุณอร" รินดาเน้นย้ำ "ถ้าคุณอรมีข้อมูลนี้ ท่านอาจจะมีทางต่อรองกับธนาคมได้" ในช่วงบ่าย วินได้รับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "สวัสดีครับ" "วินเหรอ" เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย "ฉันสมชายนะ" "คุณสมชาย!" วินอุทาน "คุณอรเป็นอย่างไรบ้างครับ" "ผมยังติดต่อกับคุณอรไม่ได้ครับ" สมชายตอบ "แต่ผมได้คุยกับเพื่อนของผมแล้ว พวกเขาพอจะหาทางส่งข่าวให้คุณอรได้" "เป็นวิธีไหนครับ" วินถามอย่างกระตือรือร้น "ผมจะนัดเจอคุณที่จุดเดิมครับ" สมชายบอก "ผมจะส่งข้อมูลทั้งหมดให้คุณ เพื่อนของผมจะนำไปส่งต่อ" "แล้วคุณล่ะครับ" วินถาม "ผมจะคอยดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ครับ" สมชายตอบ "ผมไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้โดยตรง เพราะธนาคมยังคงจับตาดูผมอยู่" "ผมจะไปครับ" วินตอบ วินแจ้งเรื่องนี้ให้รินดาทราบ "ผมจะต้องออกไปข้างนอกสักครู่ครับคุณรินดา" "คุณจะไปพบสมชายใช่ไหมคะ" รินดาถาม "ครับ" วินพยักหน้า "ผมจะพยายามให้เร็วที่สุด" "ระวังตัวด้วยนะคะ" รินดาเตือน "ผมจะระมัดระวังครับ" วินตอบ วินขับรถออกจากอพาร์ตเมนต์ไปยังสวนสาธารณะที่นัดหมาย เมื่อไปถึง เขาก็เห็นสมชายยืนรออยู่แล้วเช่นเคย "คุณวิน" สมชายทักทาย "ผมดีใจที่คุณมา" "คุณอร... เป็นอย่างไรบ้างครับ" วินถามทันที "ผมยังไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ ครับ" สมชายตอบ "แต่ผมหวังว่าข้อมูลที่ผมให้ไปจะช่วยอะไรได้บ้าง" "นี่ครับ" วินยื่นซองเอกสารที่รินดาเตรียมไว้ให้สมชาย "ข้อมูลทั้งหมดที่คุณอรต้องรู้" สมชายรับซองเอกสารมาอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณมากครับคุณวิน" เขามองไปที่วินด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ผมขอโทษอีกครั้งสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น" "ผมเข้าใจครับ" วินตอบ "ตอนนี้เราต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยคุณอร" "ผมจะรีบนำข้อมูลนี้ไปให้เพื่อนของผม" สมชายบอก "ผมจะแจ้งความคืบหน้าให้คุณทราบเสมอ" "ดีครับ" วินกล่าว "ผมขอให้คุณโชคดี" สมชายพยักหน้า และรีบเดินจากไป ทิ้งวินไว้เพียงลำพังอีกครั้ง เขาตัดสินใจที่จะไม่กลับไปที่อพาร์ตเมนต์ทันที แต่จะขับรถวนไปเรื่อยๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามเขามา ขณะที่ขับรถไปตามถนนที่พลุกพล่าน วินสังเกตเห็นรถสีดำคันหนึ่งที่ดูเหมือนจะติดตามเขามาตลอด "บ้าจริง" เขาพึมพำ เขาพยายามเปลี่ยนเส้นทางไปมาหลายครั้ง แต่รถคันนั้นก็ยังคงตามติดอยู่ "ผมต้องทำยังไงดี" วินตัดสินใจขับรถเข้าไปในซอยแคบๆ ที่ไม่คุ้นเคย หวังว่าจะหลบเลี่ยงรถคันนั้นได้ แต่เมื่อเขาเลี้ยวเข้าไป รถสีดำคันนั้นก็ตามเข้ามาทันที "แย่แล้ว" วินรู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย ทันใดนั้น รถสีดำคันนั้นก็เร่งความเร็วขึ้น และพยายามที่จะปาดหน้ารถของวิน "คุณวิน!" เสียงของรินดาดังขึ้นจากลำโพงบลูทูธในรถ "เกิดอะไรขึ้นคะ" "คุณรินดาครับ" วินตอบเสียงหอบ "ผมกำลังถูกตามครับ" "อะไรนะคะ!" รินดาตกใจ "แล้วคุณอยู่ไหนคะ" "ผมกำลังพยายามหลบหนีอยู่ครับ" วินบอก "มีรถสีดำคันหนึ่งกำลังไล่ตามผมมา" "ใจเย็นๆ นะคะ" รินดาพยายามควบคุมเสียงของเธอ "คุณต้องหาทางให้ปลอดภัย" "ผมไม่รู้ว่าจะหนีไปไหน" วินตอบ "คุณลองขับเข้าไปในที่ที่มีคนเยอะๆ ดูสิคะ" รินดาแนะนำ "หรือคุณลองหาที่จอดรถแล้วซ่อนตัว" วินตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าไปในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เขาพยายามขับรถเข้าไปจอดในมุมที่ลับตาคนมากที่สุด "ผมจอดรถแล้วครับ" วินบอก "แต่รถคันนั้นก็ยังจอดรออยู่หน้าทางเข้า" "คุณอยู่ตรงนั้นก่อนนะคะ" รินดาบอก "เดี๋ยวฉันจะหาทางช่วย" "คุณรินดา... คุณจะทำอะไรได้ครับ" วินถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันไม่รู้ค่ะ" รินดาตอบ "แต่ฉันจะลองดู" รินดาเดินไปหาต้นกล้าที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้อง "ต้นกล้าลูก เราต้องออกไปข้างนอกกัน" "ไปไหนเหรอคะแม่" ต้นกล้าถาม "เดี๋ยวแม่จะพาไปหาคุณวิน" รินดาตอบ "ลูกต้องเชื่อฟังแม่นะ" "ค่ะแม่" ต้นกล้าตอบ รินดาอุ้มต้นกล้าลงมาจากอพาร์ตเมนต์ เธอพยายามเดินไปอย่างเงียบๆ ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเดินมาถึงรถ เธอก็เห็นรถสีดำคันนั้นจอดรออยู่ "แย่แล้ว" รินดาพึมพำ ทันใดนั้น ประตูรถสีดำก็เปิดออก และชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็ก้าวลงมา เขาเดินตรงมาที่รินดา "คุณรินดา" ชายคนนั้นเอ่ย "ผมต้องขอโทษด้วย แต่ผมได้รับคำสั่งให้พาคุณกลับไป" "คุณเป็นใคร" รินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมเป็นคนของธนาคมครับ" ชายคนนั้นตอบ "และผมมีหน้าที่ต้องพาคุณกับลูกกลับไป" รินดารู้สึกหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้ว่าพวกเธอตกอยู่ในอันตรายอย่างแท้จริง