รินลดาตัวแข็งทื่อ เธอไม่คาดคิดว่าธนาคมจะกลับมาเร็วกว่ากำหนด ธีร์ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เธอกำลังพยายามหาทางเอาตัวรอด "ผมไม่ได้จะหนีค่ะคุณธนาคม" รินดาพยายามพูดเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ฉันแค่จะพาต้นกล้าไปเดินเล่น" ธนาคมยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและอันตราย "อย่าโกหกฉัน" เขาพูด "ฉันเห็นรถของธีร์จอดอยู่หน้าบ้าน และฉันก็รู้ว่าเธอกำลังจะหนี" "ผมเป็นห่วงรินลดาครับ คุณธนาคม" ธีร์ก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับธนาคม "ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" "แกไม่รู้อะไรเลย" ธนาคมตวาดกลับ "นี่มันเรื่องของฉันกับเธอ" "เรื่องของคุณกับเธอ ที่มันพรากอิสรภาพของเธอไปใช่ไหม" ธีร์พูดอย่างไม่เกรงกลัว "ผมรู้ว่าคุณซื้อเธอมา" คำพูดของธีร์ทำให้รินลดาสะท้าน เธอไม่เคยคิดว่าธีร์จะรู้เรื่องนี้มาก่อน ธนาคมหันไปมองรินดา สายตาของเขามีประกายของความผิดหวังและโกรธแค้น "เธอไปบอกเขาใช่ไหม" "เปล่าค่ะ! ฉันไม่ได้บอกใครทั้งนั้น" รินดาปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่รู้ว่าคุณธีร์รู้ได้อย่างไร" "ไม่ว่าคุณจะรู้มาจากไหน" ธีร์พูด "คุณต้องปล่อยเธอไป" "ไม่มีทาง" ธนาคมยืนกราน "เธอเป็นของฉัน" "เธอไม่ใช่สิ่งของ!" ธีร์ตะคอก "เธอเป็นคน! เธอมีหัวใจ!" "หัวใจของเธออยู่ที่ไหน" ธนาคมหัวเราะเยาะ "ฉันซื้อทั้งตัวเธอมาแล้ว หัวใจของเธอคงไม่มีราคาอะไร" คำพูดของธนาคมบาดลึกลงไปในใจของรินดา เธอก้มหน้าลง มองพื้น เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว "ผมจะพาเธอไป" ธีร์พูด "ถ้าคุณไม่ปล่อยเธอไป ผมจะแจ้งตำรวจ" ธนาคมชะงักไปเล็กน้อย เขามองไปที่รินดา สลับกับมองธีร์ "แกกำลังขู่ฉันเหรอ" "ผมกำลังช่วยชีวิตคน" ธีร์ตอบ ทันใดนั้นเอง เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้นจากประตูห้อง "คุณพ่อครับ" ต้นกล้าเดินออกมาจากห้อง เขามองเห็นภาพที่ตึงเครียดตรงหน้าด้วยความสงสัย "ต้นกล้า" รินดาเรียก "มานี่มาลูก" ต้นกล้าเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาเธอ รินดากอดเขาไว้แน่น ธนาคมมองต้นกล้า ใบหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ลูก...ไม่ต้องกลัวนะ" "ใครคือธีร์" ต้นกล้าถาม "เขาเป็นเพื่อนของแม่" รินดาตอบ ธนาคมมองรินดา "เธอจะไปไหน" เขาถามเสียงเรียบ "ฉัน...ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปค่ะ" รินดาตอบ "ฉันขอโทษ" "เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นเหรอ" ธนาคมถาม "ฉันไม่รู้ค่ะ" รินดาตอบ "แต่ฉันไม่สามารถทนอยู่แบบนี้ได้อีกแล้ว" "แล้วต้นกล้าล่ะ" ธนาคมถาม "เธอจะทิ้งเขาไปได้ยังไง" รินดาเงียบไป เธอค่อยๆ กอดต้นกล้าแน่นขึ้น น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "ฉันรักต้นกล้า" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันจะคิดถึงเขาเสมอ" ธนาคมมองภาพนั้น เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของรินดา และความรักที่เธอมีต่อลูกชายของเขา "ถ้าเธออยากจะไปจริงๆ..." ธนาคมพูดเสียงเบา "ก็ไป" รินดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ...คุณพูดจริงเหรอคะ" "ฉันไม่เคยบังคับใครให้อยู่" ธนาคมตอบ "แต่ถ้าเธอไป เธอจะไม่มีวันได้เจอกับต้นกล้าอีก" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอรู้ว่ามันคือการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต "ฉัน..." รินดาเริ่มพูด แต่ก็พูดต่อไม่ได้ ธีร์เดินเข้ามาใกล้ "รินลดา เธอแน่ใจนะ" รินดาพยักหน้าช้าๆ "ฉันแน่ใจค่ะ" เธอกล่าว "ฉันต้องไป" เธอหันไปมองต้นกล้า "ลูกรัก แม่ต้องไปแล้วนะ" เธอกระซิบข้างหูเขา "จำไว้นะว่าแม่รักลูกมากที่สุด" ต้นกล้าร้องไห้สะอึกสะอื้น "ไม่ไปนะครับแม่เลี้ยง อย่าไปนะครับ" หัวใจของรินดาแตกสลาย เธอฝืนใจปล่อยต้นกล้าออกจากอ้อมแขน ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับธีร์ ธนาคมยืนนิ่ง มองตามร่างของรินดาที่เดินจากไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะเข้าใจ ในขณะที่รินดากำลังก้าวขึ้นรถของธีร์ เธอก็หันกลับมามองคฤหาสน์หลังใหญ่อีกครั้ง ภาพของต้นกล้าที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู ยังคงติดตาเธอไปอีกนานแสนนาน เธอรู้ว่าการจากไปครั้งนี้ ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบทใหม่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความไม่แน่นอน