หลังจากการทดสอบหน้ากล้องและการเผชิญหน้ากับมินตรา แพรวพรรณกลับมาถึงคอนโดของเธอด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอเดินไปเปิดม่านรับแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาในห้อง มองออกไปยังวิวเมืองที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา โอกาสที่เธอได้รับมันยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปล่อยให้หลุดลอยไปได้ “ฉันต้องทำให้ได้” เธอกล่าวกับตัวเองเสียงเบา ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ปรากฏชื่อ ‘กันต์’ ขึ้นบนหน้าจอ “สวัสดีค่ะคุณกันต์” แพรวพรรณรับสาย “คุณแพรวพรรณครับ” เสียงของกันต์ดังมาจากปลายสาย “ผมแค่อยากจะโทรมาคุยเรื่องบทนิดหน่อย” “ได้เลยค่ะ” แพรวพรรณตอบ “คุณมีอะไรจะแนะนำเหรอคะ” “ผมอ่านบทเมื่อเช้าอีกครั้ง แล้วก็คิดว่าฉากที่เราซ้อมเมื่อวานนี้…” กันต์เว้นจังหวะ “ผมว่าเราอาจจะเพิ่มความซับซ้อนของอารมณ์เข้าไปอีกนิด จะทำให้ตัวละครดูมีมิติมากขึ้น” “คุณหมายถึงยังไงคะ” แพรวพรรณถาม “คือ… ตอนที่นลินบอกว่าต้องขายวิญญาณน่ะครับ” กันต์อธิบาย “ผมว่ามันควรจะมีความรู้สึกเสียใจ หรือเจ็บปวดแฝงอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่ความมุ่งมั่นอย่างเดียว” แพรวพรรณพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ฉันเห็นด้วยค่ะ” เธอตอบ “ฉันเองก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันว่า จะใส่อารมณ์นั้นเข้าไปยังไง” “เราน่าจะลองซ้อมด้วยกันอีกสักครั้งนะครับ” กันต์เสนอ “พรุ่งนี้ตอนบ่าย คุณพอจะว่างมั้ย” “ว่างค่ะ” แพรวพรรณตอบทันที “ดีเลยค่ะ” ทั้งสองคนพูดคุยกันถึงรายละเอียดของบท และการเตรียมตัวสำหรับการถ่ายทำอีกเล็กน้อย การสนทนาเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ และความกระตือรือร้นที่จะสร้างสรรค์ผลงานให้ออกมาดีที่สุด หลังจากวางสายจากกันต์ แพรวพรรณก็หยิบเอาบทภาพยนตร์ ‘เงารัก’ ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เธอพยายามทำความเข้าใจตัวละคร ‘นลิน’ ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เธอคิดถึงเหตุผลที่นลินต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ยากลำบากเช่นนั้น “ทำไมเธอถึงเลือกทางนี้” แพรวพรรณพึมพำ “เพราะความทะเยอทะยาน… หรือเพราะความจำเป็น” เธอเชื่อว่าเบื้องหลังการตัดสินใจทุกอย่างของตัวละคร ควรจะมีเหตุผลที่หนักแน่นรองรับเสมอ แม้ว่ามันอาจจะดูโหดร้าย หรือไม่ถูกต้องก็ตาม ในระหว่างที่เธอกำลังจดจ่ออยู่กับบท แพรวพรรณก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ทันใดนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเธอ ภาพของมินตราก็ปรากฏขึ้นมาในความทรงจำ “วงการนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดนะคะ” “อะไรที่คุณเห็น อาจจะไม่ใช่ความจริงเสมอไป” “ของที่ต้องแลก… ความสำเร็จไม่เคยได้มาฟรีๆ” คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ แพรวพรรณรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างที่ยังคงคุกคามเธออยู่ เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้กระจกเงา และมองดูเงาสะท้อนของตัวเองอย่างพิจารณา “มินตรา… เธอรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฉัน” แพรวพรรณถามเงาของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา แม้ว่าในห้องจะไม่มีใครอื่นนอกจากเธอ ในคืนนั้น แพรวพรรณนอนไม่หลับ เธอพยายามคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่การเซ็นสัญญา จนถึงการเผชิญหน้ากับมินตรา เธอรู้ดีว่าการเข้ามาอยู่ในโลกของคนรวย และคนมีอิทธิพลเช่นนี้ ย่อมต้องมีเกม และการเดิมพันเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ แต่สิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด คือการที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับเงาในอดีตของตัวเองเร็วขนาดนี้ บางที… อดีตที่เธอพยายามจะลืม อาจจะกำลังตามกลับมาหลอกหลอนเธออยู่ก็เป็นได้ เมื่อความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำ แพรวพรรณก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอเลื่อนหารายชื่อ และปลายนิ้วของเธอก็หยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง “ทิม” เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก “สวัสดีครับคุณแพรวพรรณ” เสียงทิมตอบรับอย่างรวดเร็ว ราวกับรอสายเธออยู่ “ท่านประธานคะ” แพรวพรรณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ดิฉัน… มีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ” “ว่ามาเลยครับ” ทิมตอบด้วยน้ำเสียงที่พร้อมรับฟัง “ดิฉัน… รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับตามองดิฉันอยู่ค่ะ” แพรวพรรณกล่าว “และฉัน… คิดว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับ… อดีตของดิฉัน” เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่ หรือทำลายโอกาสที่เธอได้รับมาอย่างยากลำบากนี้ เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง… แม้ว่ามันจะเป็นเงาจากอดีตก็ตาม ทิมเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล “คุณแพรวพรรณครับ” ทิมกล่าวในที่สุด “ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ” “ดิฉัน… ไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรดีค่ะ” แพรวพรรณสารภาพ “ไม่ต้องกังวลครับ” ทิมกล่าว “เราจะค่อยๆ หาทางออกไปด้วยกัน H&H Entertainment จะปกป้องคุณ” คำพูดของทิมทำให้แพรวพรรณรู้สึกเบาใจขึ้นมาเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะท่านประธาน” เธอตอบ “พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัทนะครับ เราจะมาคุยเรื่องนี้กันให้ละเอียด” ทิมกล่าว “ค่ะ” แพรวพรรณตอบรับ หลังจากวางสายจากทิม แพรวพรรณก็รู้สึกถึงความหวังบางอย่าง เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป การเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่เธอก็พร้อมแล้วที่จะสู้… เพื่อคว้าโอกาส และเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เธอหลับตาลง ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ และพยายามข่มตาให้หลับ.