แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านลูกไม้สีขาวเข้ามาในห้องนอนของธารารัตน์ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม พยายามจะหลีกหนีความจริงที่ว่าเธอได้กลับมายังที่แห่งนี้อีกครั้ง ที่ซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำทั้งดีและร้าย ห้าปีที่แล้ว เธอเลือกที่จะจากไป ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงหัวใจของเธอไว้เบื้องหลัง แต่บัดนี้ ธุรกิจของครอบครัวกำลังประสบปัญหาอย่างหนัก เธอจึงต้องกลับมาที่นี่ เพื่อดูแลทุกอย่างด้วยตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ธารารัตน์คว้ามันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ "ณิชา" เพื่อนรักของเธอ "ฮัลโหล ณิชา" เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะสดใส "มีอะไรเหรอ" "ธารารัตน์! เป็นไงบ้าง" เสียงณิชาดังมาตามสาย "ฉันเพิ่งได้ข่าวว่าเธอมาถึงภูเก็ตเมื่อวานนี้เอง ทำไมไม่บอกฉันก่อน" "อ๋อ พอดีฉันเพิ่งกลับถึงเมื่อเย็นวานนี้เองค่ะ" ธารารัตน์ตอบ "มีเรื่องให้ต้องรีบจัดการนิดหน่อย" "มีอะไรเหรอ เล่าให้ฉันฟังได้นะ" ณิชาถามด้วยความเป็นห่วง "หรือว่าเรื่องงานของบริษัท" "ใช่จ้ะ" ธารารัตน์ถอนหายใจ "พอดีว่า… มันมีปัญหาอยู่บ้าง" "เรื่องนี้ฉันรู้" ณิชาพูดเสียงเรียบ "คุณภูผาเล่าให้ฉันฟังแล้ว เขาบอกว่าบริษัทของเรากำลังต้องการความช่วยเหลือ" คำพูดของณิชาทำให้ธารารัตน์รู้สึกแปลกใจ เธอไม่คิดว่าภูผาจะไปเล่าเรื่องนี้ให้ณิชาฟัง "คุณภูผาเล่าให้คุณฟังแล้วเหรอคะ" "ใช่ค่ะ" ณิชาตอบ "เขาบอกว่าเขาพร้อมที่จะช่วยเหลือเราเต็มที่เลยนะ" ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของธารารัตน์ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับข้อเสนอของภูผา "ขอบคุณมากนะคะที่ ณิชาเป็นห่วง" "ไม่เป็นไรเลยจ้ะ" ณิชาพูดอย่างร่าเริง "เราเป็นเพื่อนกันนี่นา แล้วคืนนี้ว่างไหมคะ" "คืนนี้เหรอคะ" ธารารัตน์ถาม "ทำไมเหรอ" "ก็… คืนนี้ฉันจะจัดงานเล็กๆ ที่บ้าน เพื่อต้อนรับธารารัตน์กลับมานะ" ณิชาบอก "คุณภูผาก็จะมาด้วยนะ" ชื่อของภูผาทำให้ธารารัตน์ใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอลังเลเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธณิชาได้ "เอ่อ… ได้ค่ะ" "ดีเลย! แล้วเจอกันนะคะ" ณิชาตัดสายไป ธารารัตน์วางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่มองไม่เห็น หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ลงมาทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารของวิลล่า ภูผานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งเพียงลำพัง เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอเมื่อเธอเดินเข้ามา "สวัสดีตอนเช้า" เขาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มบางๆ "สวัสดีค่ะ" ธารารัตน์ตอบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่สับสน "เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม" เขาถาม "สบายดีค่ะ" เธอโกหก "แล้วคุณภูผา… มีอะไรจะคุยกับธารารัตน์อีกไหมคะ" "มีสิ" ภูผาตอบ "แต่ไม่ใช่ตอนนี้" เขามองนาฬิกา "อีกไม่นานเราก็ต้องไปงานของณิชาแล้ว" "คุณภูผาจะไปด้วยเหรอคะ" ธารารัตน์ถามราวกับไม่รู้เรื่อง "แน่นอน" เขาตอบ "ฉันเป็นคนสนิทของเธอ" คำพูดของเขาทำให้ธารารัตน์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "อ๋อ… ค่ะ" "เธอไม่ต้องกังวลเรื่องงานหรอกนะธารารัตน์" ภูผาพูดขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากวิลล่า "ฉันจะช่วยเอง" "ขอบคุณค่ะ" เธอเอ่ย "แต่ธารารัตน์ไม่อยากรบกวนคุณภูผา" "เธอไม่ได้รบกวนฉันเลย" เขาตอบ "และฉันก็ยินดีที่จะช่วยเหลือ" เมื่อมาถึงงานเลี้ยงที่บ้านของณิชา ธารารัตน์ก็พบว่ามีแขกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนใหญ่เป็นคนรู้จักของณิชาและภูผา "ธารารัตน์! มาแล้วเหรอ" ณิชาเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง "ฉันคิดว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว" "จะเป็นไปได้ยังไงคะ" ธารารัตน์ยิ้มตอบ "ยังไงธารารัตน์ก็ต้องมา" "มาสิ" ณิชาจับมือของเธอ "ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้เจอเธออีกครั้ง" ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ภูผาก็เดินเข้ามาใกล้ "สวัสดีครับณิชา" เขาพูดทักทายก่อนจะหันมามองธารารัตน์ "คุณธารารัตน์" "สวัสดีค่ะคุณภูผา" ธารารัตน์ตอบ รู้สึกถึงสายตาของภูผาที่จ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง "เห็นว่าคุณภูผากำลังจะช่วยเรื่องงานของบริษัทฉัน" เธอพูดขึ้น เพื่อทำลายความเงียบ "ใช่ครับ" ภูผาตอบ "ผมจะช่วยเต็มที่" "ขอบคุณมากนะคะ" ธารารัตน์ยิ้มให้เขา "จริงๆ แล้ว ฉันมีข้อเสนอพิเศษให้คุณธารารัตน์ด้วยนะ" ภูผาพูดต่อ "ถ้าคุณธารารัตน์ยอมรับข้อเสนอของฉัน เราอาจจะสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างถาวร" "ข้อเสนอพิเศษอะไรคะ" ธารารัตน์ถามอย่างสงสัย "เดี๋ยวผมจะบอกคุณธารารัตน์เป็นการส่วนตัว" ภูผาตอบ "แต่ตอนนี้… เรามาสนุกกับงานเลี้ยงกันก่อนดีกว่า" ตลอดทั้งงานเลี้ยง ธารารัตน์รู้สึกเหมือนถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา เธอเห็นสายตาของภูผาที่คอยมองเธออยู่เสมอ ราวกับจะคอยจับผิดทุกการกระทำ "ธารารัตน์" ณิชาเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง "ไปคุยกับคุณภูผาหน่อยสิ" "ทำไมเหรอคะ" ธารารัตน์ถาม "ก็… เขาอยากจะคุยกับเธอเรื่องข้อเสนอของเขาน่ะ" ณิชาบอก "ฉันว่าเธอควรจะฟังเขานะ" ธารารัตน์ลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปหาภูผา "คุณภูผาคะ" "มาแล้วเหรอครับ" ภูผายิ้ม "ผมรอคุณอยู่" "ข้อเสนอของคุณภูผาคืออะไรคะ" เธอถามตรงๆ ภูผาพาเธอไปนั่งที่มุมหนึ่งของสวนที่เงียบสงบ "ผมรู้ว่าบริษัทของคุณกำลังมีปัญหา" เขาเริ่มพูด "และผมก็รู้ว่าคุณต้องการเงินทุนจำนวนมาก" "ใช่ค่ะ" ธารารัตน์ตอบ "แต่เรายังหาแหล่งเงินทุนที่เหมาะสมไม่ได้" "ผมมีทางออกให้" ภูผาพูด "ผมจะลงทุนในบริษัทของคุณทั้งหมด" ธารารัตน์อึ้งไป "จริงเหรอคะ" "จริง" เขาตอบ "แต่… มีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไรคะ" เธอถามด้วยความกังวล "คุณต้องยอมรับข้อเสนอของผม" ภูผาพูด "ผมจะเข้ามาบริหารงานในบริษัทของคุณร่วมกับคุณ" ธารารัตน์นิ่งไป เธอไม่คิดว่าภูผาจะเสนอแบบนี้ "คุณภูผาคะ… เรื่องนี้มัน… มันใหญ่เกินไป" "ผมรู้" เขาตอบ "แต่ถ้าคุณยอมรับ ผมรับรองว่าบริษัทของคุณจะกลับมายืนหยัดได้อย่างแน่นอน" "แล้ว… แล้วคุณภูผาจะเอาอะไรตอบแทน" ธารารัตน์ถาม "ผมต้องการอะไรตอบแทน" ภูผาเลื่อนมือมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "ผมต้องการคุณ" คำพูดนั้นทำให้ธารารัตน์ตกใจ "คุณภูผาคะ… นี่มัน… นี่มันไม่ถูกต้อง" "ทำไมจะไม่ถูกต้อง" เขาถาม "ในเมื่อหัวใจของคุณก็ยังคงเต้นเพื่อผม" "ธารารัตน์ไม่ได้รักคุณภูผาแล้ว" เธอตอบเสียงสั่น "โกหก" ภูผาหัวเราะเบาๆ "ฉันเห็นแววตาของเธอ ฉันเห็นความสับสนของเธอ มันคือความรักที่เธอพยายามจะซ่อนเอาไว้" "คุณภูผา… อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ" ธารารัตน์ขอร้อง "ผมจะทำ" เขาตอบเสียงเฉียบขาด "เพราะผมจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้ว" "แล้ว… แล้วณิชาล่ะคะ" เธอถาม "ณิชา" ภูผาถอนหายใจ "ณิชาเป็นเพื่อนของคุณ เธอเป็นคนที่อยู่เคียงข้างผม แต่เธอไม่ใช่คนที่ผมรัก" คำพูดของเขาทำให้ธารารัตน์ยิ่งสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี "ข้อเสนอของผม ยังมีผลอยู่" ภูผาพูด "คุณมีเวลาคิด" เขาเดินจากไป ทิ้งให้ธารารัตน์ยืนนิ่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางความสับสนของหัวใจ