อากาศยามเช้าของวันถัดมาสดชื่นกว่าที่ธารารัตน์เคยรู้สึกมานาน เธอใช้เวลาทั้งคืนไปกับการทบทวนข้อมูลที่ได้จากสมชาย และการพูดคุยกับณิชา ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจที่มีต่อภูผายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ต้องยอมรับว่าข้อเสนอของเขาก็ยังเป็นทางออกเดียวที่ดูเหมือนจะเป็นไปได้ในตอนนี้ เธอตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง เธอโทรศัพท์หาภูผา "สวัสดีค่ะ คุณภูผา" เธอเอ่ยทักทายเมื่อเขาเป็นฝ่ายรับสาย "สวัสดีครับธารารัตน์" เสียงของภูผาฟังดูผ่อนคลาย "ผมกำลังจะโทรหาคุณพอดีเลย วันนี้คุณว่างไหมครับ ผมอยากจะไปหาที่บริษัท" "ฉัน… ก็พอมีเวลาค่ะ" ธารารัตน์ตอบ "แต่ก่อนอื่น… ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณให้ชัดเจนก่อน" ภูผาเงียบไปเล็กน้อย "ครับ… ว่ามาเลยครับ" "คุณสมชาย… อดีตพนักงานของเรา… เขาบอกว่าเมื่อห้าปีก่อน… คุณคือคนที่มีส่วนทำให้บริษัทของเราเกิดปัญหาทางการเงิน… จริงหรือคะ" ธารารัตน์ถามตรงๆ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมสายโทรศัพท์ไปชั่วขณะ ก่อนที่ภูผาจะถอนหายใจยาว "ผม… ผมไม่อยากให้เรื่องนั้นกลับมาเป็นประเด็นอีกเลย" "แต่คุณสมชายเขาพูดถึงเรื่องที่คุณ… มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเจ้าของบริษัทคู่แข่ง… คุณวิวัฒน์… และข้อมูลบางอย่างที่คุณอาจจะ… เป็นคนปล่อยออกไป" ธารารัตน์ย้ำ "ธารารัตน์…" เสียงของภูผาฟังดูเหนื่อยอ่อน "ผมรู้ว่าคุณกำลังสงสัย… และผมก็เข้าใจ… แต่สิ่งที่สมชายเล่า… มันไม่ใช่ทั้งหมดของเรื่องราว" "แล้วความจริงคืออะไรคะ" ธารารัตน์ถาม "ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม" "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนครับ" ภูผาตอบ "และผมก็ยอมรับว่าผมมีความผิดพลาดในตอนนั้น… แต่ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายบริษัทของคุณเลย" "คุณไม่ได้มีเจตนา? แต่ผลลัพธ์ที่ออกมา… คือบริษัทของฉันเกือบจะล้มละลาย… และฉัน… ก็เกือบจะเสียทุกอย่างไป" ธารารัตน์สวนกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มมีความโกรธเจือปน "ผมทราบดีครับ" ภูผาตอบเสียงเครียด "และผมก็เสียใจจริงๆ… แต่ผมอยากให้คุณเข้าใจว่า… ในตอนนั้น… ผมถูกบีบบังคับครับ" "ถูกบีบบังคับ? โดยใคร?" "โดยวิวัฒน์ครับ" ภูผาตอบ "เขา… เขามีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับตัวผม… เป็นข้อมูลที่ถ้าหากเปิดเผยออกไป… จะทำให้ผมต้องติดคุกตลอดชีวิต" ธารารัตน์อึ้งไป "ติดคุก? ข้อมูลอะไร?" "มันเป็นเรื่องในอดีตของผมครับ" ภูผาเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่… ที่ผมพยายามจะลืมมันไปให้ได้… แต่วิวัฒน์… เขาก็รู้เรื่องนั้น… และเขาก็ใช้มันมาข่มขู่ผม" "เขาให้คุณทำอะไร?" "เขาต้องการให้ผม… ช่วยทำให้บริษัทของคุณอ่อนแอลง… เพื่อที่เขาจะได้เข้าซื้อกิจการในราคาถูก… หรือไม่ก็… ทำลายคู่แข่งของเขาไปเลย" ภูผาเล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ผมพยายามต่อรองแล้ว… แต่เขาไม่ยอม… เขาบอกว่าถ้าผมไม่ทำตาม… เขาจะเปิดเผยเรื่องของผมทันที" "แล้วคุณ… ยอมทำตามเขาหรือคะ" ธารารัตน์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา "ผม… ผมไม่มีทางเลือกอื่น" ภูผาตอบเสียงแผ่วเบา "ผมทำไปเพราะถูกบังคับ… ผมไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลยจริงๆ ครับธารารัตน์… และผมก็พยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะจำกัดความเสียหายให้ได้มากที่สุด" "จำกัดความเสียหาย? อย่างไรคะ" "ผม… ผมได้แอบใส่ข้อมูลบางอย่างเข้าไปในเอกสารที่วิวัฒน์ให้มา… ข้อมูลที่จะช่วยลดผลกระทบต่อบริษัทของคุณลงได้บ้าง… และผมก็พยายามหาทางแก้ไขปัญหาอื่นๆ ที่ตามมา… แต่ผมก็ทำได้ไม่เต็มที่ เพราะวิวัฒน์คอยจับตาดูผมอยู่ตลอดเวลา" ธารารัตน์ฟังเรื่องราวของเขาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งความสงสาร ความโกรธ และความสับสน "แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้เมื่อห้าปีก่อน" เธอถาม "ผม… ผมอายครับ" ภูผาตอบ "ผมรู้สึกผิด… ผมไม่กล้าเผชิญหน้ากับคุณ… ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปแล้ว… และผมก็… หนีปัญหาไป" "แล้วตอนนี้… ทำไมคุณถึงกลับมา" "เพราะผมอยากจะแก้ไขความผิดพลาดของผมครับ" ภูผาตอบเสียงหนักแน่น "ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบาก… ผมอยากจะช่วยคุณ… และผมก็อยากจะ… ชดเชยให้กับคุณ… ในสิ่งที่ผมเคยทำลงไป" "ชดเชย? ด้วยการ… ทำให้ฉันเชื่อใจคุณอีกครั้งอย่างนั้นหรือคะ" ธารารัตน์ถามเสียงประชด "ผมรู้ว่ามันยาก… แต่นี่คือโอกาสเดียวที่ผมจะมี" ภูผาพูด "ผมพร้อมที่จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยบริษัทของคุณ… และผมก็อยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ผมไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่คุณคิด" ธารารัตน์ถอนหายใจยาว "ฉันขอเวลาคิดอีกสักหน่อยนะคะ" "ได้ครับ" ภูผาตอบ "ผมจะรอ… และถ้าคุณต้องการให้ผมไปหาที่บริษัท… ผมก็จะไป" หลังจากวางสาย ธารารัตน์ก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เรื่องราวที่ภูผาเล่า… มันน่าเชื่อถือพอสมควร แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเคลือบแคลงใจ ถ้าเขาถูกข่มขู่จริง… ทำไมเขาถึงปล่อยให้เรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นได้? และข้อมูลที่เขาแอบใส่เข้าไป… มันช่วยลดความเสียหายได้มากน้อยแค่ไหน? เธอตัดสินใจว่าเธอต้องพบภูผาด้วยตัวเอง เธอต้องการมองเข้าไปในดวงตาของเขา เพื่อที่จะตัดสินว่าเขากำลังพูดความจริง หรือกำลังหลอกลวงเธออีกครั้ง เธอโทรศัพท์หาเลขานุการ "จัดตารางให้ฉันว่างช่วงบ่ายนี้หน่อยค่ะ ฉันอยากจะพบคุณภูผา"