อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของภูวินทร์อย่างมุ่งมั่น เธอเห็นความลังเลระคนสงสัยฉายชัดในแววตาคู่นั้น ราวกับเขาไม่เคยมีใครมอบความรู้สึกแบบนี้ให้มาก่อน หรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่เคยเชื่อในความรู้สึกเหล่านั้นเลยก็ได้ “หนูจะพยายามค่ะ” เธอเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “หนูจะทำให้คุณเห็นว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร… ว่ามันไม่ใช่จุดอ่อน แต่เป็นพลังที่คอยหนุนนำเรา” ภูวินทร์ยังคงนิ่ง เขายังคงจ้องมองเธอราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง ลมหายใจของเขาดูเหมือนจะติดขัดเล็กน้อย “คุณ… คิดว่าคุณทำได้หรือ?” เสียงของเขาแผ่วเบาลงกว่าเดิม ราวกับกำลังถามตัวเองมากกว่าถามเธอ “หนูเชื่อว่าหนูทำได้ค่ะ” อรุณรัศมียิ้มบางๆ “เพราะหนู… เริ่มรู้สึกกับคุณในแบบที่มากกว่าความสงสารแล้ว” คำพูดที่หลุดออกจากปากของเธอไปนั้น ทำให้ทั้งตัวเธอเองและภูวินทร์ต่างก็ตกใจเล็กน้อย เธอกลอบปิดปากตัวเองด้วยความรู้สึกประหลาดใจที่พูดออกไปได้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกดีที่ได้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกไป ภูวินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะประมวลผลคำพูดของเธออย่างช้าๆ “คุณ… หมายความว่าอย่างไร?” เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “หนูหมายความว่า… หนูเริ่มรักคุณค่ะ” อรุณรัศมีบอกอย่างตรงไปตรงมา “มันอาจจะดูเหมือนเร็วไป… หรืออาจจะไม่ถูกเวลา… แต่หนูไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “หนูรู้ว่าคุณคงจะคิดว่าหนูเห็นแก่เงิน หรือเห็นแก่สบาย… แต่ไม่ใช่ค่ะ… หนูแค่อยากให้คุณเข้าใจ… ว่าความรักที่แท้จริง… มันไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งของ… หรือสถานะ… แต่มันเกี่ยวกับ… การที่เรายอมรับ… และรักกันในแบบที่เราเป็น” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น ภูวินทร์ยังคงจ้องมองเธอ นัยน์ตาของเขาฉายแววที่ยากจะคาดเดา ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า “ผม… ไม่รู้จะพูดอะไร” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “ผมไม่เคย… คิดว่า… คุณจะรู้สึกแบบนั้น” “แล้วคุณล่ะคะ?” อรุณรัศมีถามอย่างแผ่วเบา “คุณ… รู้สึกอย่างไรกับหนู… ในตอนนี้?” ภูวินทร์หลบสายตาของเธออีกครั้ง เขาหันไปมองหนังสือที่กองอยู่บนโต๊ะ ราวกับจะหาคำตอบจากมัน “ผม… ก็… ไม่แน่ใจ” เขาตอบอย่างอ้อมแอ้ม “ผม… รู้สึก… สับสน” “สับสน… เพราะอะไรคะ?” เธอถาม เธอรู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินคำตอบของเขา “เพราะ… ผมไม่เคย… มีใคร… มอบความรู้สึก… ให้ผม… แบบนี้มาก่อน” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง “ทุกๆ คน… ที่เข้ามาในชีวิตผม… ก็เพื่อ… ผลประโยชน์… หรือ… ต้องการ… สิ่งที่ผมมี” “แต่หนู… ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” อรุณรัศมีรีบกล่าว “หนู… ต้องการแค่… หัวใจของคุณ… ที่มอบให้ด้วยความรัก… อย่างแท้จริง” “แต่ผม… บอกคุณแล้ว… ว่าผม… ไม่สามารถ… มอบมันให้ใครได้” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ถ้าผม… มอบมันไป… มันก็จะมีแต่… ความเจ็บปวด… รออยู่” “แล้วถ้า… หนู… เป็นคนที่… พร้อมจะ… รับความเจ็บปวด… นั้นไปกับคุณ… ล่ะคะ?” อรุณรัศมีเสนอ “ถ้าหนู… เป็นคนที่… ยอมรับ… และเข้าใจ… ในทุกๆ อย่าง… ที่คุณเป็น” ภูวินทร์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “คุณ… พูดจริงๆ หรือ?” “จริงค่ะ” เธอตอบ “หนู… พร้อมที่จะ… ลอง… พิสูจน์ให้คุณเห็น… ว่าความรัก… มันไม่ได้มีแต่… ความเจ็บปวด… เพียงอย่างเดียว” เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างลวกๆ เป็นอาการที่แสดงถึงความเครียดและความสับสน “ผม… ไม่รู้… ผม… ต้องการเวลา… คิด” “ค่ะ… หนูเข้าใจ” อรุณรัศมียิ้มให้เขา “หนู… จะรอ… ค่ะ” ในขณะนั้นเอง เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ภูวินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า “ผม… ต้องไปรับโทรศัพท์ครับ” เขาบอกอรุณรัศมี “เดี๋ยวผม… มา” เขาเดินออกไปจากห้องสมุด ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งอยู่คนเดียวกับความรู้สึกที่ผสมปนเป เธอไม่แน่ใจว่าการสารภาพความรู้สึกของเธอในครั้งนี้ จะทำให้สถานการณ์ดีขึ้น หรือแย่ลงกว่าเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะพยายามจนถึงที่สุด เพื่อให้ภูวินทร์ได้รับรู้ถึงความรักที่แท้จริง หลังจากภูวินทร์ออกไปไม่นาน เธอก็เหลือบไปเห็นภาพวาดอีกภาพหนึ่ง ที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือ มันเป็นภาพวาดทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่สิ่งที่สะดุดตาเธอคือข้อความที่เขียนไว้ด้านล่างภาพ “แด่… ความทรงจำอันงดงาม… ที่จะคงอยู่ตลอดไป” ลายมือ… มันคือลายมือของมารดาของเธออีกเช่นเคย อรุณรัศมีหยิบภาพวาดนั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด เธอรู้สึกคุ้นเคยกับภาพนี้เป็นอย่างมาก ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก ทันใดนั้นเอง ความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ภาพของมารดากำลังนั่งวาดรูปอย่างมีความสุข ภาพของชายคนหนึ่งที่นั่งมองมารดาของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก และภาพของทิวทัศน์ที่เหมือนกับภาพวาดตรงหน้าเธอ “รูปนี้… หนูเคยเห็นตอนเด็กๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง “แม่เคยบอกว่า… เป็นภาพที่แม่ชอบที่สุด… เพราะมัน… เป็นความทรงจำ… ที่สวยงาม” แต่… ความทรงจำอันสวยงามอะไร? และใครคือชายคนนั้น? เธอเริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างภาพวาดนี้ กับภาพวาดของบิดาภูวินทร์ที่เธอเจอในตอนแรก เธอตัดสินใจที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ได้ เธอจะพยายามรวบรวมชิ้นส่วนปริศนาทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพื่อให้เข้าใจเรื่องราวที่แท้จริงทั้งหมด