น้ำหนึ่งกลับมาที่ห้องของเธออีกครั้ง เธอรู้สึกไม่สบายใจกับการที่ต้องทิ้งภาคย์ไว้กับมารดาของเขา เธอรู้ดีว่ามีความลับอีกมากมายที่ยังไม่ได้ถูกเปิดเผย และเธอก็อดเป็นห่วงภาคย์ไม่ได้ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มครึ้ม มีเม็ดฝนเล็กๆ โปรยปรายลงมา บรรยากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ “สวัสดีค่ะ” “น้ำหนึ่ง… นี่ฉันเองนะ” เสียงที่ปลายสายฟังดูอ่อนแรง และเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า น้ำหนึ่งตกใจ “คุณน้ำค้าง! เกิดอะไรขึ้นคะ” “ฉัน… ฉันต้องการเจอคุณ” เสียงของคุณน้ำค้างสั่นเครือ “ตอนนี้… ที่สวนหลังบ้าน” น้ำหนึ่งไม่รอช้า เธอรีบวิ่งออกจากห้อง และตรงไปยังสวนหลังบ้านทันที เมื่อไปถึง เธอก็เห็นคุณน้ำค้างนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ร่างกายของเธอกระสุนสั่นเทา ใบหน้าเปื้อนน้ำตา “คุณน้ำค้าง! เป็นอะไรไปคะ” น้ำหนึ่งรีบเข้าไปหา คุณน้ำค้างเงยหน้ามองน้ำหนึ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว น้ำหนึ่ง” “บอกฉันมานะคะว่าเกิดอะไรขึ้น” น้ำหนึ่งปลอบประโลม “ฉัน… ฉันไปรู้ความจริงบางอย่างมา” คุณน้ำค้างกล่าวเสียงสั่น “เกี่ยวกับ… เกี่ยวกับคุณภาคย์” น้ำหนึ่งใจหายวาบ “ความจริงอะไรคะ” “คือ… เรื่องที่ภาคย์ให้ฉันแต่งงานกับเขา… มันไม่ใช่แค่การแต่งงานตามที่ตกลงกันไว้” คุณน้ำค้างกล่าว “มันมีความลับซ่อนอยู่… ลึกกว่านั้นมาก” เธอหยุดพูด หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ “แม่ของภาคย์… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่านป่วยหนักและใกล้จะเสียชีวิต ท่านได้ขอร้องให้ภาคย์… แต่งงานกับฉัน เพื่อ… เพื่อที่จะใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการ… แก้แค้น” น้ำหนึ่งอึ้งจนพูดไม่ออก “แก้แค้น… แก้แค้นใครคะ” “แก้แค้น… ตระกูลคู่แข่งของพวกท่าน” คุณน้ำค้างกล่าว “ท่านต้องการให้ภาคย์… ใช้ฉันหลอกลวงตระกูลนั้น… เพื่อที่จะได้ทุกอย่างของพวกเขากลับคืนมา” น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและโหดร้ายได้ขนาดนี้ “แล้ว… แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรคะ” “ฉันบังเอิญไปเจอ… จดหมายของท่านหญิงมณฑารัตน์” คุณน้ำค้างตอบ “ในจดหมาย… ท่านได้เล่าถึงแผนการทั้งหมด… และความหวังสุดท้ายของท่าน… คือภาคย์… จะต้องทำตามความประสงค์ของท่านให้สำเร็จ” คุณน้ำค้างเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว น้ำหนึ่ง ฉันไม่ต้องการเป็นเครื่องมือของใคร” น้ำหนึ่งกอดคุณน้ำค้างไว้แน่น เธอรู้สึกเห็นใจและสงสารคุณน้ำค้างจับใจ “ไม่เป็นไรนะคะ คุณน้ำค้าง ฉันจะช่วยคุณเอง” “แต่… ฉันกลัว” คุณน้ำค้างกระซิบ “ฉันกลัวภาคย์… กลัวว่าเขาจะทำร้ายฉัน” “เขาจะไม่ทำร้ายคุณหรอกค่ะ” น้ำหนึ่งพูดอย่างมั่นใจ “ฉันรู้จักเขา… เขาไม่ใช่คนแบบนั้น” “แต่… แผนการทั้งหมด… มันโหดร้ายเกินไป” คุณน้ำค้างกล่าว “ฉัน… ฉันจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร… ถ้าต้องหลอกลวงคนที่ฉันรัก” น้ำหนึ่งมองไปที่ภาคย์ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอและคุณน้ำค้างจากทางระเบียงบ้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “น้ำหนึ่ง… คุณน้ำค้าง… เกิดอะไรขึ้น” ภาคย์ถาม น้ำหนึ่งหันกลับมามองคุณน้ำค้าง “บอกเขาไปเถอะค่ะ” คุณน้ำค้างมองหน้าภาคย์อย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจพูด “ภาคย์… ฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว” ภาคย์มองคุณน้ำค้างด้วยความตกใจ “คุณ… รู้เรื่องอะไร” “เรื่องแผนการของแม่คุณ… เรื่องที่คุณต้องแต่งงานกับฉัน… เพื่อแก้แค้น” คุณน้ำค้างกล่าวเสียงสั่น ภาคย์ยืนนิ่งไป สีหน้าของเขาซีดเผือด เขาไม่ได้คาดคิดว่าคุณน้ำค้างจะรู้เรื่องนี้เร็วขนาดนี้ “ฉัน… ฉันขอโทษนะ” ภาคย์กล่าวเสียงแผ่วเบา “ผม… ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้” “แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไป” คุณน้ำค้างถาม ภาคย์มองน้ำหนึ่ง แล้วหันกลับมามองคุณน้ำค้าง “ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุด… สำหรับทุกฝ่าย” “ฉันไม่ต้องการเป็นเครื่องมือของคุณภาคย์” คุณน้ำค้างกล่าว “ฉันต้องการ… อิสระ” “ผมเข้าใจ” ภาคย์ตอบ “และผมจะให้มันกับคุณ” น้ำหนึ่งมองการสนทนาระหว่างทั้งสอง เธอรู้สึกว่ามีความหวังริบหรี่ปรากฏขึ้นในใจ ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ได้