เช้าวันต่อมา อากาศสดใสขึ้นหลังพายุฝน น้ำหนึ่งลงมาที่ห้องอาหารเพื่อทานอาหารเช้า แต่เมื่อมาถึง เธอกลับพบว่าท่านหญิงมณฑารัตน์กำลังรอเธออยู่ที่นั่นแล้ว “อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านหญิง” น้ำหนึ่งทักทายอย่างนอบน้อม “อรุณสวัสดิ์จ้ะ น้ำหนึ่ง” ท่านหญิงมณฑารัตน์ตอบ พร้อมรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนกว่าที่น้ำหนึ่งเคยเห็น “เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม?” “สบายดีค่ะ” น้ำหนึ่งตอบ “ดีแล้วจ้ะ” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอสักหน่อย” น้ำหนึ่งรู้สึกถึงความตึงเครียดในน้ำเสียงของท่านหญิง เธอมองภาคย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่านหญิง ซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย “ค่ะ ท่านหญิง” น้ำหนึ่งตอบ “เรื่องเมื่อคืน...ภาคย์เล่าให้ฉันฟังแล้ว” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “ฉันเข้าใจว่าเธอคงจะรู้สึกไม่ดี” น้ำหนึ่งเงียบไป เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร “ฉันขอโทษนะ น้ำหนึ่ง” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าวต่อ “ฉันรู้ว่าการที่ฉันขอร้องให้ภาคย์แต่งงานกับเธอ มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย” “ไม่เป็นไรค่ะท่านหญิง” น้ำหนึ่งตอบ “ฉันเข้าใจ” “จริงหรือ?” ท่านหญิงมณฑารัตน์เลิกคิ้ว “ฉันดีใจที่เธอเข้าใจ” “แต่...ฉันก็ยังคงสับสนอยู่ค่ะ” น้ำหนึ่งกล่าว “ฉันไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของภาคย์ที่มีต่อฉัน มันคืออะไรกันแน่” ท่านหญิงมณฑารัตน์หันไปมองภาคย์ “ภาคย์...ลูกได้บอกความรู้สึกของลูกกับน้ำหนึ่งแล้วใช่ไหม?” ภาคย์พยักหน้า “ครับท่านแม่” “ฉันจะบอกอะไรให้นะ น้ำหนึ่ง” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “ภาคย์เป็นลูกชายที่แสนดีของฉัน เขาเป็นคนอ่อนไหว และมักจะเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้” “แต่...ในจดหมาย...” น้ำหนึ่งเริ่มพูด “ฉันรู้เรื่องจดหมายพวกนั้น” ท่านหญิงมณฑารัตน์ขัดขึ้น “ผู้หญิงคนนั้น...อรุณรัศมี เป็นรักแรกของภาคย์” น้ำหนึ่งเงียบไป เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง “อรุณรัศมีเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทของฉัน” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าวต่อ “เราสนิทกันมาก แต่แล้ววันหนึ่ง อรุณรัศมีก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย” “หายตัวไป?” น้ำหนึ่งถาม “เกิดอะไรขึ้นคะ?” “ฉันไม่รู้แน่ชัด” ท่านหญิงมณฑารัตน์ตอบ “แต่ฉันสงสัยว่าเธออาจจะถูกบังคับให้ไป” “บังคับ?” น้ำหนึ่งอุทาน “ใช่” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “มีบางอย่างที่ฉันไม่เคยบอกภาคย์ และไม่เคยบอกใคร” ท่านหญิงมณฑารัตน์สูดลมหายใจลึก “ก่อนที่อรุณรัศมีจะหายตัวไป ฉันได้ยินข่าวลือว่าเธอไปพัวพันกับกลุ่มคนไม่ดี” “ไม่ดีอย่างไรคะ?” น้ำหนึ่งถาม “เป็นกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด” ท่านหญิงมณฑารัตน์ตอบ “ฉันพยายามจะเตือนเธอ แต่เธอก็ไม่ฟัง” น้ำหนึ่งอึ้งไป ภาพของภาคย์ที่เศร้าสร้อยในจดหมายเหล่านั้น ยิ่งซ้อนทับกับเรื่องราวที่ท่านหญิงมณฑารัตน์กำลังเล่า “ฉัน...ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย” ภาคย์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง “เพราะฉันไม่อยากให้ลูกต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” ท่านหญิงมณฑารัตน์ตอบ “ฉันคิดว่าถ้าลูกไม่รู้เรื่อง ก็อาจจะลืมเธอได้ง่ายขึ้น” “แต่...ลูกกลับเจ็บปวดมาตลอด” ภาคย์กล่าว “ลูกคิดว่าเธอทิ้งลูกไป” “ฉันขอโทษนะลูก” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “ที่ฉันไม่กล้าบอกความจริง” น้ำหนึ่งมองไปยังภาคย์ เธอเห็นความสับสนในแววตาของเขา ความเจ็บปวดที่สะสมมานาน “แล้ว...แล้วท่านหญิงคะ” น้ำหนึ่งถาม “แล้วแผนการของท่านหญิงที่ให้ฉันแต่งงานกับภาคย์...มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ?” ท่านหญิงมณฑารัตน์ยิ้มบางๆ “ฉันรู้ว่าภาคย์ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างต่ออรุณรัศมี” “แต่ผมรักน้ำหนึ่งครับท่านแม่” ภาคย์รีบแก้ต่าง “ฉันรู้จ้ะ” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “แต่ฉันก็รู้ว่าลูกยังคงคิดถึงเธออยู่” “ผม...ผมแค่เสียใจที่เธอหายไป” ภาคย์กล่าว “ฉันต้องการให้ลูกก้าวต่อไป” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “และฉันก็เห็นว่าน้ำหนึ่งเป็นผู้หญิงที่ดี เธอรักลูก และเธอจะทำให้ลูกมีความสุข” “แต่การบังคับให้แต่งงาน...” น้ำหนึ่งเริ่มพูด “ฉันไม่ได้บังคับนะ น้ำหนึ่ง” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “ฉันเพียงแต่อยากจะให้ภาคย์มีโอกาสที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ และฉันก็เชื่อว่าเธอคือคนที่เหมาะสมที่สุด” “แล้วถ้าภาคย์ยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่ล่ะคะ?” น้ำหนึ่งถาม “ถ้าภาคย์ยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่จริงๆ” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “เขาก็คงจะไม่มีทางมีความสุขกับเธอได้” “ผมรักน้ำหนึ่งครับท่านแม่” ภาคย์กล่าวอีกครั้ง เสียงหนักแน่น “ฉันเชื่อลูก” ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว “และฉันก็เชื่อว่าน้ำหนึ่งก็รักลูกเช่นกัน” ท่านหญิงมณฑารัตน์ยื่นมือมาจับมือของน้ำหนึ่ง “ฉันหวังว่าเธอจะให้โอกาสภาคย์นะ น้ำหนึ่ง” น้ำหนึ่งมองไปยังภาคย์ เธอมองเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะยังคงซับซ้อนและมีปมในอดีตที่ยังไม่คลี่คลาย แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักที่ภาคย์มีให้เธอ “ฉัน...ฉันจะลองดูค่ะท่านหญิง” น้ำหนึ่งกล่าว “แต่ฉันก็ยังต้องการเวลา” “แน่นอนจ้ะ” ท่านหญิงมณฑารัตน์ยิ้ม “ความรักมันต้องใช้เวลา” ภาคย์ยิ้มให้กับน้ำหนึ่ง รอยยิ้มนั้นดูมีความหวังมากกว่าที่เคยเป็นมา น้ำหนึ่งรู้สึกว่า เธอได้ก้าวเข้ามาในวังวนของความรักและความลับที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม แต่ถึงกระนั้น เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน และพร้อมที่จะเรียนรู้ความจริงทั้งหมดที่ซ่อนเร้นอยู่ในอดีตของภาคย์และครอบครัวของเขา