หลังจากบทสนทนากับท่านหญิงมณฑารัตน์ น้ำหนึ่งก็กลับขึ้นไปที่ห้องของเธอด้วยหัวใจที่สับสนปนเป เธอใช้เวลาทั้งวันวนเวียนอยู่กับความคิดต่างๆ นานา จดหมายในอดีต คำสารภาพของภาคย์ คำขอร้องของท่านหญิง และแผนการของมารดาของเขา ทั้งหมดนี้ถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะตั้งสติไม่ได้ ภาคย์กลับมาที่บ้านในช่วงบ่าย เขาดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ แต่เมื่อเห็นน้ำหนึ่ง เขาก็พยายามยิ้มให้ “เป็นไงบ้างวันนี้” น้ำหนึ่งมองหน้าเขา แววตาฉายความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “น้ำหนึ่ง… ไม่รู้จะตอบยังไงเลยค่ะ” ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ “เรื่องเมื่อคืน… พี่ขอโทษนะ” “คำขอโทษ… มันจะช่วยอะไรได้บ้างคะ” น้ำหนึ่งถามเสียงเบา “พี่รู้ว่ามันยาก” ภาคย์นั่งลงข้างๆ เธอ “แต่พี่อยากให้เจ้ารู้ว่า… พี่รักเจ้ามากนะน้ำหนึ่ง” “ความรัก… กับความจริง… มันไปด้วยกันได้หรือคะ” น้ำหนึ่งถาม “ในเมื่อความจริงที่น้ำหนึ่งได้รู้… มันทำให้รู้สึกเหมือนทุกอย่างที่ผ่านมา… มันคือการหลอกลวง” “ไม่มีการหลอกลวง” ภาคย์จับมือของน้ำหนึ่งไว้แน่น “พี่ไม่ได้หลอกเจ้า พี่แค่มองไม่เห็นทางออกอื่นในตอนนั้น… พี่ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ” “แล้ว… เรื่องจดหมาย… ที่คุณหญิง… มารดาของคุณ… เขียนถึงเขา…” น้ำหนึ่งเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ภาคย์ถอนหายใจ “พี่รู้ว่าเรื่องนี้มันละเอียดอ่อน แต่พี่อยากให้เจ้ารู้ว่า… เรื่องราวในอดีตของแม่พี่… มันซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิดนะ” “ซับซ้อน… อย่างไรคะ” น้ำหนึ่งมองหน้าเขา “แม่ของพี่… เขาถูกบีบบังคับหลายอย่าง” ภาคย์เล่า “เขาไม่ได้ต้องการจะทำอะไรแบบนั้นจริงๆ แต่เพราะต้องปกป้อง… บางสิ่งบางอย่าง… เขาเลยต้องยอมทำตาม” “ปกป้องใครคะ” น้ำหนึ่งถาม “ปกป้อง… ตัวเขาเอง… และ… ลูกของเขา” ภาคย์ตอบเสียงเข้ม “นั่นก็คือพี่” “แต่… การกระทำเหล่านั้น… มันส่งผลกระทบกับคนอื่นนะคะ” น้ำหนึ่งกล่าว “กับคุณย่า… กับ… ทุกคน” “พี่รู้” ภาคย์ยอมรับ “และพี่ก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ แต่พี่อยากให้เจ้ารู้ว่า… ตอนนี้… แม่พี่… ก็กำลังเผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาทำไว้เช่นกัน” “แล้ว… แผนการของท่านหญิง… ที่จะแยกน้ำหนึ่งกับคุณ… มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ” น้ำหนึ่งถามตรงๆ ภาคย์นิ่งไปครู่หนึ่ง “มัน… มีส่วนจริง… แต่… มันไม่ได้เป็นไปตามแผนของท่านหญิงทั้งหมด” “หมายความว่าอย่างไรคะ” น้ำหนึ่งยิ่งสับสน “ท่านหญิง… ไม่ได้ต้องการจะแยกเราสองคน… แต่… ท่านหญิงต้องการจะ… กำจัด… บางอย่าง… ที่เป็นอุปสรรคต่อแผนการของท่าน” ภาคย์อธิบาย “และ… อุปสรรคที่ว่า… ก็คือ… ความสัมพันธ์ของเราสองคน… หรือ… ความลับบางอย่าง… ที่ท่านหญิงต้องการจะปิดบัง” “ความลับอะไรคะ” น้ำหนึ่งถาม “พี่ไม่แน่ใจ… แต่… พี่คิดว่า… มันเกี่ยวข้องกับ… ตัวตนของแม่พี่… และ… ความเชื่อมโยงบางอย่าง… กับ… คนในอดีตของท่านหญิง” ภาคย์กล่าว “พี่ไม่สามารถให้รายละเอียดได้มากกว่านี้… เพราะพี่เองก็ยังไม่รู้ความจริงทั้งหมด” “แล้ว… ทำไมคุณไม่บอกน้ำหนึ่งตั้งแต่แรกคะ” น้ำหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “พี่กลัว” ภาคย์ยอมรับ “พี่กลัวว่าเจ้าจะรับไม่ได้… พี่กลัวว่าเจ้าจะทิ้งพี่ไป… พี่ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องราวที่ซับซ้อนขนาดนี้ให้เจ้าฟังได้อย่างไร” “แต่… ตอนนี้… น้ำหนึ่งก็รับไม่ได้อยู่ดีค่ะ” น้ำหนึ่งพูดเสียงสั่นเครือ “น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนตัวเอง… เป็นตัวหมาก… ในเกมของผู้ใหญ่” “ไม่นะน้ำหนึ่ง” ภาคย์ดึงเธอเข้ามากอด “เจ้าไม่เคยเป็นตัวหมากของใครทั้งนั้น เจ้าคือคนที่พี่รัก… และอยากจะใช้ชีวิตด้วย” “แล้ว… สิ่งที่ท่านหญิงมณฑารัตน์เสนอ… ที่จะให้ความจริงกับน้ำหนึ่ง…” น้ำหนึ่งเอ่ย “พี่รู้” ภาคย์ตอบ “แม่พี่… ต้องการจะให้เจ้าได้ตัดสินใจด้วยตัวเอง… โดยมีข้อมูลที่ครบถ้วน” “แต่… ถ้าความจริงนั้น… มันโหดร้ายเกินไป… แล้วน้ำหนึ่งจะทำอย่างไรคะ” น้ำหนึ่งถาม “ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร… พี่จะอยู่ตรงนี้… เสมอ” ภาคย์กระซิบ “พี่จะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน” น้ำหนึ่งซบหน้าลงกับไหล่ของภาคย์ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงจากเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงคลื่นใต้น้ำที่กำลังซัดสาดเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน “แล้ว… คุณ… จะทำอย่างไรต่อไปคะ” น้ำหนึ่งถาม “พี่จะหาทาง… ปกป้องเจ้า… และ… พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคนที่พี่รัก” ภาคย์ตอบเสียงหนักแน่น “ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม” บทสนทนาระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน แต่ท่ามกลางความสับสนนั้น ก็มีความรักที่ยังคงมั่นคงอยู่ น้ำหนึ่งรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งต่อไปของเธอ จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของเธอและภาคย์