หลังจากวันนั้น น้ำหนึ่งก็ใช้เวลาอย่างใคร่ครวญ เธอพิจารณาข้อเสนอของท่านหญิงมณฑารัตน์อย่างรอบคอบ เธอรู้ดีว่าการรับรู้ความจริงทั้งหมด อาจจะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น แต่การใช้ชีวิตอยู่กับความสงสัยและความไม่แน่นอน ก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีเช่นกัน ในที่สุด น้ำหนึ่งก็ตัดสินใจพบกับท่านหญิงมณฑารัตน์อีกครั้ง “น้ำหนึ่ง… คิดดีแล้วใช่ไหมจ๊ะ” ท่านหญิงถามเมื่อน้ำหนึ่งมาถึง “เพคะ” น้ำหนึ่งตอบเสียงหนักแน่น “น้ำหนึ่งอยากรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ” ท่านหญิงมณฑารัตน์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ดีแล้วจ้ะ แม่จะพาเจ้าไปที่ๆ หนึ่ง” ทั้งสองเดินทางไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของคฤหาสน์ ซึ่งเป็นส่วนที่น้ำหนึ่งไม่เคยเข้ามามาก่อน ท่านหญิงพาเธอไปยังห้องสมุดเก่าแก่ที่แทบจะไม่มีใครใช้งาน “ตรงนี้… มีบางอย่างที่ซ่อนอยู่” ท่านหญิงกล่าว “ที่ๆ มารดาของภาคย์… ซ่อนเอกสารสำคัญบางอย่างไว้” ท่านหญิงเปิดประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่ห้องลับเล็กๆ “ที่นี่… คือห้องทำงานส่วนตัวของมารดาภาคย์” ท่านหญิงอธิบาย “สมัยที่เขายังมีชีวิตอยู่” ภายในห้องลับนั้น มีโต๊ะทำงานเก่าๆ วางอยู่ และมีลิ้นชักหลายอัน น้ำหนึ่งรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยอดีตและความลับ “แม่เคยเข้ามาที่นี่… ครั้งหนึ่ง… หลังจากมารดาภาคย์เสียไป” ท่านหญิงกล่าว “ตอนนั้น… แม่รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง… แต่ก็ไม่สามารถหาหลักฐานอะไรได้” ท่านหญิงผายมือไปยังลิ้นชักอันหนึ่ง “ที่นี่… น่าจะมีบางอย่างที่เจ้าต้องการ” น้ำหนึ่งค่อยๆ ดึงลิ้นชักนั้นออกมา ภายในมีกล่องไม้เก่าๆ วางอยู่ เธอเปิดกล่องออก และพบกับกองเอกสารจำนวนหนึ่ง รวมถึงสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ “นี่… คือบันทึกของมารดาภาคย์” ท่านหญิงกล่าว “และนี่… คือเอกสารบางส่วน… ที่แสดงให้เห็นถึง… แผนการของเขา… และ… ความเชื่อมโยงกับ… คนในอดีตของแม่” น้ำหนึ่งค่อยๆ หยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอได้อ่านข้อความต่างๆ เหล่านั้น เอกสารเหล่านั้นบอกเล่าเรื่องราวที่น่าตกใจ มารดาของภาคย์ไม่ได้ถูกบีบบังคับเพียงอย่างเดียว แต่เขายังมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในแผนการที่จะทำลายชื่อเสียงและอนาคตของตระกูลคู่แข่ง ซึ่งเป็นตระกูลของอดีตคนรักของท่านหญิงมณฑารัตน์ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหลักฐานที่บ่งชี้ว่า มารดาของภาคย์ ได้พยายามจะปลุกปั่นให้ภาคย์เชื่อว่า ตระกูลของน้ำหนึ่ง มีส่วนเกี่ยวข้องกับความล่มสลายของตระกูลคู่แข่ง เพื่อหวังจะให้ภาคย์แก้แค้น และกันไม่ให้ภาคย์มีความสัมพันธ์ที่แท้จริงกับน้ำหนึ่ง “นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไร…” น้ำหนึ่งพึมพำด้วยความตกตะลึง “แม่ก็เพิ่งจะรู้ทั้งหมด… เมื่อได้เห็นเอกสารเหล่านี้” ท่านหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่ไม่เคยคิดเลยว่า… มารดาของภาคย์… จะทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้” น้ำหนึ่งหยิบสมุดบันทึกของมารดาภาคย์ขึ้นมาอ่าน ข้อความในนั้นเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ความริษยา และความเกลียดชัง เธอรู้สึกราวกับได้สัมผัสถึงจิตใจที่มืดบอดของหญิงสาวคนนั้น “แล้ว… คุณ… ภาคย์… รู้เรื่องนี้มาก่อนหรือคะ” น้ำหนึ่งถาม “ภาคย์รู้… บางส่วน” ท่านหญิงตอบ “แต่เขาไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด… เขาไม่เคยรู้ว่ามารดาของเขา… มีความเชื่อมโยงกับแผนการที่ใหญ่ขนาดนี้… และ… ไม่เคยรู้ว่า… เขากำลังถูกหลอกใช้… เพื่อสร้างความเกลียดชัง… ต่อตระกูลของเจ้า” น้ำหนึ่งหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ความจริงที่ได้รู้มันโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสงสารภาคย์จับใจ “ตอนนี้… เจ้าก็ได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว” ท่านหญิงกล่าว “เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป… ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า” น้ำหนึ่งมองเอกสารในมืออย่างพิจารณา เธอเห็นถึงเจตนาอันชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด แต่เธอก็เห็นถึงความพยายามของภาคย์ ที่จะปกป้องเธอ และต่อสู้กับความมืดมิดที่รายล้อมเขา “น้ำหนึ่ง… ขอเวลา… อีกครั้งนะคะ” น้ำหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่ว “น้ำหนึ่ง… ต้องการเวลา… เพื่อทำความเข้าใจ…” ท่านหญิงมณฑารัตน์พยักหน้า “แน่นอนจ้ะ แม่เข้าใจ” เมื่อน้ำหนึ่งเดินออกจากห้องลับนั้น เธอก็รู้สึกราวกับว่าได้ก้าวผ่านม่านหมอกแห่งอดีตที่ปกคลุมเธอมานาน ความจริงที่ได้รู้นั้นเจ็บปวด แต่ก็เป็นความจริงที่เธอต้องเผชิญหน้า เพื่อที่จะก้าวต่อไปในอนาคต