ภาคย์นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานของเขา แสงแดดยามเย็นเริ่มอ่อนลง ทาบทาเป็นเงาทอดยาวบนพื้นหญ้าในสวน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดตั้งแต่กลับถึงบ้านเมื่อช่วงบ่าย เขาเห็นน้ำหนึ่งนั่งซึมอยู่ในห้องสมุด ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก "มีอะไรในใจหรือเปล่า" เสียงของภาคย์ดังขึ้นเมื่อเห็นน้ำหนึ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา เธอมีสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก น้ำหนึ่งเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา "หนู... หนูเพิ่งคุยกับท่านหญิงมาค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบา ภาคย์หันมามองหน้าน้ำหนึ่งทันที "ท่านหญิงบอกอะไรเธอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล "ท่านหญิงเล่าเรื่องของพ่อหนูให้ฟังค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ "เรื่องที่ท่านหญิงเข้าใจผิดมาตลอด" ภาคย์ชะงักไปครู่หนึ่ง "แล้วเธอเชื่อท่านหญิงหรือ" เขาถามอย่างตรงไปตรงมา "หนู... หนูไม่รู้จะเชื่อใครดี" น้ำหนึ่งตอบตามความรู้สึกจริง "เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนเกินไป" ภาคย์ถอนหายใจยาว "ฉันรู้ว่ามันคงยากสำหรับเธอ" เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ "ฉันเองก็สับสนไม่แพ้กัน" "ท่านหญิงบอกว่า พ่อของหนูถูกใส่ร้าย" น้ำหนึ่งเงยหน้ามองภาคย์ "และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด คือลุงของภาคย์" เมื่อได้ยินชื่อของลุงตัวเอง ภาคย์ก็ดูเหมือนจะตกใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมามากนัก "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน" เขาพูดเสียงเรียบ "แล้ว... ท่านเคยสงสัยอะไรในตัวลุงบ้างไหมคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างมีความหวัง ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ฉัน... เคยรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" เขาเริ่มต้น "แต่ฉันก็ไม่เคยคิดอะไรจริงจัง" "ไม่ชอบมาพากลอย่างไรคะ" น้ำหนึ่งถามต่อ "ตอนที่พ่อของฉันเสียชีวิต" ภาคย์กล่าว "ลุงของฉันเข้ามาดูแลทุกอย่าง เขาดูเป็นคนดีมาก เขาให้คำปรึกษาฉัน เขาช่วยจัดการทุกอย่าง แต่บางครั้ง... ฉันก็รู้สึกว่าเขาดูมีความสุขกับการที่เขาได้เข้ามาบริหารบริษัทมากเกินไป" "ท่านหญิงบอกว่า ลุงของภาคย์คือคนที่บงการทุกอย่าง" น้ำหนึ่งกล่าว "ท่านบอกว่าลุงเป็นคนทำให้พ่อของหนูเข้าใจผิด และเป็นคนทำให้ท่านหญิงเชื่อว่าพ่อของหนูเป็นคนหักหลัง" ภาคย์มองหน้าน้ำหนึ่งด้วยความเห็นใจ "ฉันเข้าใจว่าเธอคงรู้สึกแย่" เขาพูด "แต่สำหรับฉัน... มันยากที่จะเชื่อ" "ทำไมคะ" น้ำหนึ่งถาม "เพราะลุงของฉัน... เขาเลี้ยงฉันมา" ภาคย์ตอบเสียงเบา "เขาเป็นคนที่ดูแลฉันหลังจากพ่อแม่เสียไป เขาเป็นเหมือนพ่อคนที่สองของฉัน" "แต่ท่านหญิงก็บอกว่า ท่านไม่มีหลักฐาน" น้ำหนึ่งพูด "และท่านก็กลัวว่าถ้าลุงของภาคย์รู้ตัว เขาอาจจะทำร้ายหนูได้" ภาคย์หันมามองหน้าน้ำหนึ่งทันที ดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนก "เขาจะทำร้ายเธอหรือ" "ค่ะ" น้ำหนึ่งพยักหน้า "ท่านหญิงเป็นห่วง" ภาคย์คว้าแขนของน้ำหนึ่งเบาๆ "เธอปลอดภัยนะ" เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เขาไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม" "ยังค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ "แต่หนูรู้สึกไม่สบายใจ" "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด" ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าใครก็ตาม" "แล้ว... ภาคย์จะทำอย่างไรต่อไปคะ" น้ำหนึ่งถาม "จะเชื่อในสิ่งที่ท่านหญิงพูด หรือจะเชื่อในสิ่งที่ภาคย์เคยเห็น" ภาคย์มองหน้าน้ำหนึ่งอย่างพิจารณา เขารู้ดีว่านี่เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดสำหรับเธอ เขาเห็นความสับสนและความเจ็บปวดในแววตาของเธอ "ฉัน... ฉันต้องการเวลา" ภาคย์ตอบ "ฉันต้องการทบทวนทุกอย่าง" เขาจับมือของน้ำหนึ่งไว้หลวมๆ "แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้แน่ๆ คือ ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ" "ขอบคุณค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่ภาคย์อยู่เคียงข้างเธอ "ฉันจะลองคุยกับลุงของฉัน" ภาคย์กล่าว "ฉันจะลองถามเขาตรงๆ" "จะดีหรือคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างกังวล "ฉันต้องทำ" ภาคย์ตอบ "อย่างน้อยก็เพื่อให้ฉันได้รู้ความจริง" "แล้ว... ถ้าลุงของภาคย์เป็นคนผิดจริงๆ ล่ะคะ" น้ำหนึ่งถาม ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ..." เขาพูดเสียงแผ่ว "ฉันก็ต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง" น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเขา เห็นความขัดแย้งที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจเขา "หนู... หนูรักภาคย์นะคะ" น้ำหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างไม่คาดคิด ภาคย์หันมามองหน้าน้ำหนึ่งทันที เขาจับมือของเธอแน่นขึ้น "ฉันก็รักเธอเหมือนกัน" เขาตอบ "และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวทั้งหมดนี้เพียงลำพัง" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ภาคย์พยายามปลอบโยนน้ำหนึ่ง ส่วนน้ำหนึ่งก็พยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้ ภาคย์เล่าถึงความทรงจำในวัยเด็กของเขากับลุงของเขา เขาบอกว่าลุงของเขาเคยเป็นคนที่อบอุ่นและใจดีเสมอ แต่หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต ลุงของเขาก็ดูเปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนเงียบขรึม และทุ่มเทให้กับงานมากเป็นพิเศษ "ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเด็ก" ภาคย์เล่า "ลุงเคยสอนฉันขี่จักรยาน ลุงเคยพาฉันไปเที่ยวสวนสนุก ลุงเคยเล่าเรื่องตลกให้ฉันฟัง" ภาคย์ยิ้มบางๆ "แต่พอโตขึ้น ฉันก็รู้สึกว่าเราห่างกันมากขึ้น" "บางที... คนเราก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้" น้ำหนึ่งกล่าว "ตามสถานการณ์ และความกดดัน" "ใช่" ภาคย์เห็นด้วย "และฉันหวังว่า... ลุงของฉันจะไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านหญิงมณฑารัตน์พูด" "แต่ถ้าเป็นจริงล่ะคะ" น้ำหนึ่งถามย้ำ ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าเป็นจริง... ฉันก็คงต้องยอมรับความจริง" เขาตอบ "และฉันก็คงต้องหาทางแก้ไข" น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยความชื่นชม เธอรู้ว่าการตัดสินใจของภาคย์ในครั้งนี้ จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อความสัมพันธ์ของเขากับลุงของเขา "หนูเชื่อใจภาคย์นะคะ" น้ำหนึ่งกล่าว "และหนูจะอยู่ตรงนี้เสมอ" ภาคย์ยิ้มให้กับน้ำหนึ่ง "ขอบคุณนะ" เขาพูด "เธอทำให้ฉันมีกำลังใจมากขึ้นเยอะเลย" ทั้งสองยืนเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นระหว่างพวกเขา แม้ว่าอนาคตจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าไปด้วยกัน