การปิดฉากเรื่องราวระหว่างต้นนทีกับแอนนี่ ถือเป็นก้าวสำคัญในการเยียวยาความสัมพันธ์ของเขากับลดา แต่แม้ว่าอุปสรรคภายนอกจะคลี่คลายลงไปแล้ว รอยร้าวที่เกิดขึ้นจากความไม่ไว้วางใจและคำโกหกที่ผ่านมา ยังคงทิ้งบาดแผลไว้ในใจของลดา ลดาพยายามที่จะเชื่อใจต้นนทีอย่างเต็มที่ แต่บางครั้งภาพของต้นนทีที่เคยคุยกับแอนนี่ หรือคำพูดของแอนนี่ที่ว่าต้นนทีเคยรักเธอ ก็ยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในความคิดของเธอ ต้นนทีเองก็ตระหนักดีว่าการบอกความจริงไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการสร้างความไว้วางใจขึ้นมาใหม่ “ต้นคะ” ลดาเอ่ยขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งดูหนังด้วยกัน แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอ “หนูคิดว่า... เราควรจะต้องคุยกันเรื่องนี้ให้มากกว่านี้” ต้นนทีหันมามองลดา เลื่อนมือมาจับมือของเธอไว้ “คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรครับ” “เรื่องความรู้สึกของหนูค่ะ” ลดาตอบ “หลังจากเรื่องของคุณแอนนี่ หนูรู้สึกว่า... หนูยังไม่มั่นใจในตัวต้นเท่าที่ควร” ต้นนทีถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าลดาไม่ได้โกหก “ผมเข้าใจครับ ผมรู้ว่าผมทำผิดไป ผมทำให้คุณเสียใจ ผมทำให้คุณไม่สบายใจ” “หนูไม่ได้โทษต้นนะคะ” ลดาพูด “หนูแค่รู้สึกว่า... ความสัมพันธ์ของเรามันยังมีความไม่แน่นอนอยู่” “ผมจะทำให้มันมั่นคงนะครับลดา” ต้นนทีพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ให้คุณรู้สึกแบบนั้นอีกต่อไป” “แต่ต้นคะ” ลดาพูดต่อ “บางครั้งหนูก็อดคิดไม่ได้ว่า... ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ต้นจะบอกหนูอีกครั้งไหม” “ผมจะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก” ต้นนทีให้คำมั่น “และถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผมจะบอกคุณทันที ผมจะไม่ปิดบังคุณอีกแล้ว” “แล้วถ้าหนูถามถึงเรื่องในอดีตของต้นล่ะคะ ต้นจะตอบหนูจริงๆ ใช่ไหม” “จริงครับ” ต้นนทีตอบ “ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้” ต้นนทีรู้ดีว่าเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเยียวยาจิตใจของลดา เขาไม่สามารถทำได้เพียงแค่พูด แต่เขาต้องแสดงออกให้เธอเห็นผ่านการกระทำ เขาเริ่มต้นจากการให้เวลาลดาได้พูดความรู้สึกของเธอออกมาอย่างเต็มที่ เขาอดทนฟังเธอเล่าถึงความกังวล ความกลัว และความไม่มั่นใจของเธอ โดยไม่ขัดจังหวะ หรือพยายามแก้ตัว “หนูรู้สึกเหมือนต้นกำลังจะหายไปตลอดเวลาเลยค่ะ” ลดาบอกเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “บางทีหนูก็กลัวว่าต้นจะเจอคนที่ดีกว่าหนู คนที่พร้อมกว่าหนู แล้วต้นก็จะทิ้งหนูไป” “ไม่มีทางครับลดา” ต้นนทีตอบ “คุณคือคนที่ดีที่สุดสำหรับผม คุณคือคนเดียวที่ผมรัก” “แต่ต้นเคยรักคุณแอนนี่มาก่อนนี่คะ” ลดาพูด “แล้วถ้าวันหนึ่ง ต้นกลับไปรู้สึกแบบนั้นกับคนอื่นอีก” “ความรู้สึกของผมกับคุณแอนนี่มันคนละแบบกับความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณครับ” ต้นนทีอธิบาย “ตอนที่ผมอยู่กับเธอ ผมรู้สึกเหมือนต้องพยายาม ผมต้องแบกรับความคาดหวัง แต่กับคุณ ผมรู้สึกสบายใจ ผมรู้สึกเป็นตัวเอง ผมรู้สึกว่าผมได้เจอคนที่ใช่จริงๆ” “แล้วที่ต้นบอกว่าต้นเคยให้แหวนเธอ” ลดาถามอีกครั้ง “ผมเคยทำผิดพลาดในอดีตครับ” ต้นนทีตอบ “ผมเคยคิดว่าผมจะสร้างอนาคตกับเธอได้ แต่ผมคิดผิด ผมได้เรียนรู้จากความผิดพลาดนั้นแล้ว และผมจะไม่ทำผิดซ้ำอีก” ต้นนทีพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตอบคำถามทุกอย่างที่ลดาถาม ด้วยความจริงใจที่สุด เขาเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาให้ลดาฟังอย่างละเอียด เขาเล่าถึงความผิดหวังในความรักครั้งก่อนๆ ที่ทำให้เขาไม่กล้าที่จะเปิดใจให้กับใคร จนกระทั่งได้มาพบกับลดา เขาเล่าถึงความรู้สึกที่เขามีต่อลดา ว่าเธอเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในชีวิตของเขาได้อย่างไร “คุณทำให้ผมรู้สึกว่าโลกมันสดใสขึ้นนะครับลดา” ต้นนทีพูด “คุณทำให้ผมอยากที่จะเป็นคนที่ดีขึ้น” ลดาฟังคำพูดของต้นนทีอย่างตั้งใจ เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แม้ว่าความกังวลจะยังคงมีอยู่ แต่เธอก็เริ่มรู้สึกว่าต้นนทีกำลังพยายามอย่างแท้จริง “แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะต้น” ลดาถาม “หนูจะแน่ใจได้ยังไงว่าต้นจะไม่หนีไปไหน” “ผมจะอยู่ตรงนี้ครับ” ต้นนทีตอบ “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ ถ้าคุณไม่สบายใจเรื่องอะไร บอกผมนะครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด” “แล้วถ้าหนูยังกังวลอยู่ล่ะคะ” “ผมจะอยู่ตรงนั้นกับคุณ” ต้นนทีตอบ “ผมจะคอยปลอบคุณ ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้คุณ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว” ต้นนทียังคงพยายามอย่างต่อเนื่อง เขาพาลาดาไปทำกิจกรรมที่เธอชอบ เขาใช้เวลาพูดคุยกับเธอในเรื่องต่างๆ ไม่ใช่แค่เรื่องความสัมพันธ์ แต่รวมถึงเรื่องชีวิตประจำวัน เรื่องงาน เรื่องอนาคต ราวกับจะสร้างความคุ้นเคยและความผูกพันให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เขาพยายามให้ลดาได้เห็นว่าเขาจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มากแค่ไหน “ต้นเคยคิดถึงอนาคตกับหนูไหมคะ” ลดาถามในวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมทะเล มองดูคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง ต้นนทีหันมามองลาดายิ้ม “แน่นอนครับ” “คิดถึงเรื่องอะไรบ้างคะ” “ผมคิดถึงเรื่องเราจะมีบ้านด้วยกัน” ต้นนทีตอบ “ผมคิดถึงเรื่องเราจะไปเที่ยวด้วยกัน ผมคิดถึงเรื่องที่เราจะมีครอบครัวเล็กๆ ของเรา” ลดาฟังแล้วก็ยิ้ม “หนูเองก็คิดถึงเรื่องพวกนั้นค่ะ” “งั้นเรามาทำให้มันเป็นจริงกันนะครับ” ต้นนทีจับมือลดามากุมไว้ “แต่ต้นคะ” ลดาพูดเสียงเบา “ถึงแม้ว่าต้นจะบอกว่าต้นรักหนู แต่หนูก็ยังกลัวอยู่ดี” “ผมรู้” ต้นนทีตอบ “แต่ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ ผมจะคอยเตือนคุณว่าผมรักคุณ และผมจะไม่มีวันไปไหน” ป้ามะลิเองก็สังเกตเห็นความพยายามของต้นนที เธอมักจะเข้ามาทักทายและให้กำลังใจลดาอยู่เสมอ “หนูเก่งมากนะหลาน” ป้ามะลิพูดกับลดา “ที่หนูพยายามจะเชื่อใจเขาอีกครั้ง” “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะป้า” ลดาตอบ “แต่หนูอยากจะลองดูอีกครั้ง” “คนเรามันก็มีผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ” ป้ามะลิยิ้ม “สำคัญที่ว่าเขาจะเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น แล้วกลับมาแก้ไขมันหรือเปล่า” แม้ว่ารอยร้าวจะยังคงอยู่ แต่ความพยายามของต้นนทีและความหวังของลดา ก็เริ่มค่อยๆ สมานบาดแผลในใจให้ดีขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงต้องเผชิญกับความท้าทายอีกมากมาย แต่ทั้งสองก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปด้วยกัน โดยมีบทเรียนจากอดีตเป็นเครื่องเตือนใจ และความรักที่พยายามจะเติบโตขึ้นให้แข็งแกร่งกว่าเดิม