ตอนที่ 17 — เงาอดีตและความจริงที่ซ่อนเร้น
"รูปถ่ายของคุณพ่อกับผู้หญิงคนอื่น..." ธีรภัทรทวนคำพูดของลิลลี่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความไม่เชื่อ "เธอแน่ใจนะลิลลี่ ว่าไม่ใช่คุณแม่"
"แน่ใจค่ะคุณภัทร" ลิลลี่ตอบ เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ "ผู้หญิงในรูป... หนูไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยค่ะ แล้วก็... จดหมายน้อยนั่น... มันเขียนว่า 'ความจริงที่ถูกลืม'... หนูรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ"
ธีรภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "โอเค... เธอไม่ต้องกังวลนะลิลลี่ ส่งรูปกับจดหมายน้อยนั่นมาให้ฉันดูหน่อย"
เมื่อลิลลี่ส่งรูปถ่ายและจดหมายน้อยที่แนบมาด้วยให้กับธีรภัทรแล้ว เขาก็รีบขับรถกลับบ้านทันที เมื่อมาถึง เขาก็เห็นลิลลี่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือด มือยังคงถือรูปถ่ายเก่าๆ นั้นไว้
"นี่ครับ" ลิลลี่ส่งรูปถ่ายและจดหมายน้อยให้ธีรภัทร
ธีรภัทรหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ภาพในรูปเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับพ่อของเขาในวัยหนุ่ม กำลังยืนเคียงข้างหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ทั้งคู่กำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ดูจากฉากหลังแล้ว น่าจะเป็นช่วงเวลาที่พวกเขากำลังท่องเที่ยวพักผ่อน
"ผู้หญิงคนนี้..." ธีรภัทรพึมพำ "ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย"
เขาหยิบจดหมายน้อยขึ้นมาอ่าน ข้อความสั้นๆ แต่แฝงความหมายบางอย่าง
"ถึงทายาทของตระกูล..." ธีรภัทรขมวดคิ้ว "เขาต้องการจะสื่ออะไร"
"หนูว่า... มันต้องมีอะไรมากกว่าที่คุณภัทรคิดแน่ๆ ค่ะ" ลิลลี่กล่าว "อาจจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอดีตของคุณพ่อของคุณภัทรจริงๆ ก็ได้"
"แต่... ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อผมจริงๆ แล้วทำไมถึงต้องส่งมาหาเราตอนนี้" ธีรภัทรถาม "และใครคือคนส่ง"
"อาจจะเป็นวิศรุตก็ได้ค่ะ" ลิลลี่เสนอ "เขาอาจจะพยายามหาทางทำลายคุณภัทรด้วยวิธีอื่น"
"เป็นไปได้" ธีรภัทรกล่าว "แต่ถ้าเป็นวิศรุตจริงๆ ทำไมเขาถึงมีรูปถ่ายพวกนี้อยู่"
ทั้งสองคนนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างครุ่นคิดกับปริศนาที่ปรากฏขึ้นมาใหม่ ธีรภัทรตัดสินใจว่าเขาต้องไปคุยกับแม่ของเขาโดยเร็วที่สุด
"คุณแม่ครับ" ธีรภัทรเอ่ยขึ้นเมื่อเขาและลิลลี่ไปถึงบ้านของคุณหญิงพิสมัย "ผมกับลิลลี่มีเรื่องอยากจะให้คุณแม่ช่วยดูครับ"
คุณหญิงพิสมัยรับรูปถ่ายและจดหมายน้อยมาดู สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นรูปถ่าย "นี่มัน..." เธออุทานเบาๆ
"คุณแม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เหรอครับ" ธีรภัทรถาม
คุณหญิงพิสมัยพยักหน้าช้าๆ "แม่รู้จัก... เขาชื่อ 'อรุณรัตน์' เป็นเพื่อนสมัยเรียนของพ่อเธอ"
"เพื่อนสมัยเรียน?" ธีรภัทรสงสัย "แล้วทำไมถึงมีรูปถ่ายคู่กัน แถมยังดูสนิทสนมกันขนาดนี้"
คุณหญิงพิสมัยถอนหายใจยาว "เรื่องนี้... เป็นเรื่องที่แม่ไม่เคยอยากจะเล่าให้ใครฟังเลย"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต "ก่อนที่แม่จะแต่งงานกับพ่อของเธอ... พ่อของเธอเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับอรุณรัตน์"
ธีรภัทรและลิลลี่มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง "คุณแม่หมายความว่าไงครับ"
"พวกเขาคบกันอยู่พักหนึ่ง" คุณหญิงพิสมัยเล่าต่อ "แต่สุดท้าย... พ่อของเธอก็ต้องเลือกแม่ เพราะเหตุผลบางอย่าง... แม่ไม่เคยถามเขาตรงๆ ว่าทำไม แต่แม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้น... ทำให้ทั้งพ่อของเธอและอรุณรัตน์เสียใจมาก"
"แล้ว... จดหมายน้อยที่ว่า 'ความจริงที่ถูกลืม' ล่ะครับ" ธีรภัทรถาม
"แม่ไม่แน่ใจ" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "แต่แม่เดาว่า... มันอาจจะเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ได้"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ..." ธีรภัทรเริ่มกังวล "วิศรุตอาจจะรู้เรื่องนี้ และกำลังจะเอามาใช้ทำลายเรา"
"เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "แม่จะลองค้นหาจดหมายเก่าๆ ของพ่อเธอที่เก็บไว้ เผื่อว่าจะมีเบาะแสอะไร"
ในขณะที่คุณหญิงพิสมัยกำลังค้นหาเอกสารเก่า ธีรภัทรก็ได้รับข้อความจากทนายความของบริษัท เขาได้ตรวจสอบสำนวนคดีเก่าของพ่อกับคุณอมรอย่างละเอียดแล้ว
"ทนายบอกว่าเรามีหลักฐานแข็งแกร่งพอที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อได้ครับ" ธีรภัทรกล่าวกับลิลลี่และคุณหญิงพิสมัย "แต่... เขาแนะนำว่าเราควรจะเตรียมพร้อมรับมือกับการปล่อยข่าวจากฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน"
"แล้วเราจะสื่อสารเรื่องนี้ออกไปภายนอกยังไงคะ" ลิลลี่ถาม
"ผมจะแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ" ธีรภัทรกล่าว "เพื่อชี้แจงความจริง และยืนยันว่าเราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของครอบครัวเราได้"
"ดีมาก" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "แต่แม่ก็ยังเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอ"
"ผมจะเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยให้เข้มงวดยิ่งขึ้นครับ" ธีรภัทรตอบ "และจะขอความช่วยเหลือจากตำรวจเพื่อเฝ้าระวังเป็นพิเศษ"
ในคืนนั้น ธีรภัทรนอนไม่หลับ เขานั่งมองรูปถ่ายเก่าๆ ของพ่อกับอรุณรัตน์ พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ซับซ้อนในอดีต เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะต้องมาเกี่ยวข้องกับอดีตของพ่อในลักษณะนี้
"พ่อครับ... พ่อกำลังทำให้ผมลำบากนะครับ" เขาพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากนอกหน้าต่าง เป็นเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังพยายามงัดแงะเข้ามา
"ลิลลี่!" ธีรภัทรตะโกนเรียก "ระวังตัว!"
เขาคว้าปืนพกที่เก็บไว้ในลิ้นชัก และรีบวิ่งออกไปนอกห้องนอน เพื่อเผชิญหน้ากับภัยอันตรายที่กำลังคุกคามเขาและคนที่เขารัก
3,994 ตัวอักษร