หลังจากวันที่ลิลลี่ได้เผชิญหน้ากับธีรภัทรและรับรู้ถึงเบื้องหลังอันซับซ้อนของการแต่งงาน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็เริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ยากจะอธิบาย ลิลลี่ไม่ได้แสดงออกถึงความเกลียดชังอย่างชัดเจนเหมือนเคย เธอเริ่มมองธีรภัทรด้วยสายตาที่ต่างออกไป เธอเห็นถึงความกดดันที่เขากำลังแบกรับ เห็นถึงความพยายามที่จะรักษาคำมั่นสัญญา และบางที... อาจจะเห็นถึงความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้ ธีรภัทรเองก็เช่นกัน เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวลิลลี่ จากหญิงสาวผู้แข็งกระด้างและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ บัดนี้เธอเริ่มมีความอ่อนโยนและความเข้าใจมากขึ้น เขาเห็นถึงความพยายามของเธอที่จะปรับตัว และยอมรับในสถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญ "พี่ภัทรคะ" ลิลลี่เอ่ยเรียกเขาอย่างนุ่มนวล ขณะที่ทั้งสองกำลังหารือเรื่องการ์ดเชิญงานแต่งงาน ธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ "มีอะไรเหรอ" "ฉัน... ฉันอยากจะขอบคุณค่ะ" ลิลลี่กล่าว "ขอบคุณที่อธิบายทุกอย่างให้ฉันฟัง" ธีรภัทรยิ้มบางๆ "ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเปิดใจคุยกัน" "แต่... ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีค่ะ" ลิลลี่สารภาพ "ว่าทำไมคุณถึงต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับฉัน" "เพราะฉัน... ไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" ธีรภัทรตอบ "พ่อของฉันเคยเสียโอกาสสำคัญไปเพราะความผิดพลาดในอดีต ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับฉันอีก" "แต่ถ้าการแต่งงานครั้งนี้ทำให้เราไม่มีความสุขล่ะคะ" ลิลลี่ถาม "ความสุข... มันอาจจะมาทีหลังก็ได้" ธีรภัทรกล่าว "บางที... เราอาจจะค่อยๆ เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน และหาความสุขในแบบของเรา" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่นมากขึ้น พวกเขาเริ่มพูดคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันมากขึ้น ธีรภัทรเริ่มสังเกตเห็นว่าลิลลี่ชอบดื่มชาสมุนไพรตอนเช้า เขามักจะสั่งให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้ ส่วนลิลลี่ก็เริ่มสังเกตเห็นว่าธีรภัทรชอบทำงานดึก เธอจึงมักจะเตรียมกาแฟร้อนไว้ให้เขาเสมอ วันหนึ่ง ธีรภัทรพาลิลลี่ไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง บรรยากาศในร้านอบอุ่นและเป็นส่วนตัว "วันนี้... คุณดูผ่อนคลายกว่าทุกทีนะ" ธีรภัทรกล่าว "ก็... พอได้คุยกับคุณแล้ว ฉันก็รู้สึกสบายใจขึ้นค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้พยายามจะทำร้ายฉัน" "ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ" ธีรภัทรยืนยัน "ฉันแค่อยากให้เราผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้" "แล้ว... หลังจากงานแต่งงานล่ะคะ" ลิลลี่ถามด้วยความสงสัย ธีรภัทรมองเธออย่างจริงจัง "หลังจากนี้... เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกัน" "คุณ... คุณจะให้โอกาสฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ" ลิลลี่ถาม "แน่นอน" ธีรภัทรตอบ "ฉันจะให้โอกาสเธอ... และฉันก็หวังว่าเธอจะให้โอกาสฉันเช่นกัน" เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับมือของลิลลี่ที่วางอยู่บนโต๊ะ การสัมผัสของเขาอบอุ่น และทำให้ลิลลี่รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่แล่นไปทั่วร่างกาย "บางที... ความเกลียดชังมันก็เป็นแค่เปลือกนอก" ธีรภัทรกล่าว "และภายใต้เปลือกนอกนั้น... อาจจะมีบางสิ่งที่สวยงามซ่อนอยู่" ลิลลี่มองเข้าไปในดวงตาของธีรภัทร เธอเห็นความจริงใจและความหวังในแววตาคู่นั้น เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถรักผู้ชายคนนี้ได้หรือไม่ แต่เธอรู้แน่ชัดว่า ความรู้สึกที่มีต่อเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาที่โต๊ะของพวกเขา "อรอนงค์!" ธีรภัทรอุทานด้วยความประหลาดใจ อรอนงค์ยิ้มเยาะ "ไงคะพี่ภัทร นึกว่าคุณจะลืมฉันไปซะแล้ว" "เธอมาทำอะไรที่นี่" ธีรภัทรถามเสียงเข้ม "ก็มาร่วมยินดีกับว่าที่เจ้าสาวไงคะ" อรอนงค์กล่าวพลางมองไปที่ลิลลี่ "ไม่คิดว่าจะได้เห็นพี่ภัทรแต่งงานจริงๆ" ลิลลี่รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่กลับมาอีกครั้ง เธอจับมือของธีรภัทรแน่น "เธอไม่จำเป็นต้องมา" ธีรภัทรกล่าว "ทำไมคะ" อรอนงค์ถาม "ฉันก็เป็นเพื่อนของคุณคนหนึ่งนะ" "เธอไม่ใช่เพื่อนของฉัน" ธีรภัทรตอบเสียงดัง "และเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของฉันอีกต่อไป" อรอนงค์หัวเราะ "พี่ภัทร... คุณกำลังจะแต่งงานแล้วนะ เรื่องในอดีตมันไม่สำคัญอีกแล้วเหรอ" "เรื่องในอดีต... มันเป็นบทเรียน" ธีรภัทรกล่าว "แต่ฉันจะไม่ยอมให้มันมาทำลายปัจจุบันของฉัน" เขาหันไปมองลิลลี่ "ลิลลี่... เรากลับกันเถอะ" ลิลลี่พยักหน้า เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากธีรภัทร ราวกับว่าเขากำลังปกป้องเธอ เมื่อทั้งสองเดินออกจากร้านอาหารไป อรอนงค์ก็ยืนมองตามไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา "พี่ภัทร... คุณจะเสียใจ" เธอพึมพำกับตัวเอง "คุณจะเสียใจที่เลือกผู้หญิงคนนั้น" กลับมาที่รถ ลิลลี่ถอนหายใจยาว "ฉันขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณต้องเจอกับเรื่องแบบนี้" "เธอไม่ต้องขอโทษ" ธีรภัทรกล่าว "เธอไม่ได้ทำอะไรผิด" "แต่คุณ... คุณดูไม่ชอบหน้าเธอเลย" ลิลลี่สังเกต "อรอนงค์... เธอเป็นคนที่มีอดีตซับซ้อนกับครอบครัวฉัน" ธีรภัทรเล่า "เธอเคยพยายามจะเข้ามามีบทบาทในชีวิตของพ่อฉัน แต่ก็ไม่สำเร็จ และตอนนี้เธอก็คงจะคิดว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็นโอกาสของเธอ" "แล้วคุณ... คุณปล่อยให้เธอมาวุ่นวายได้ยังไงคะ" ลิลลี่ถาม "ฉันไม่เคยปล่อย" ธีรภัทรตอบ "แต่บางครั้ง... การต่อสู้กับคนบางคน มันก็เหนื่อยเกินไป" เขาหันมามองลิลลี่ "แต่หลังจากนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้อีก" คำพูดนั้นทำให้ลิลลี่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอไม่เคยรู้สึกปลอดภัยขนาดนี้มาก่อน เธอเริ่มเชื่อแล้วว่า ธีรภัทรอาจจะเป็นมากกว่าสามีที่ถูกบังคับให้แต่งงาน "ฉัน... ฉันเชื่อคุณค่ะ" ลิลลี่กล่าว ธีรภัทรมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาได้เห็นรอยยิ้มที่แท้จริงบนใบหน้าของลิลลี่ "ลิลลี่..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ฉันดีใจที่เราได้เจอกัน" "ฉันก็ดีใจค่ะ... พี่ภัทร" ลิลลี่ตอบ พลางยิ้มให้เขา ความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังก้าวเดินไปบนเส้นทางใหม่ เป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ก็เต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกที่กำลังผลิบาน