เมื่อประตูเปิดออก ธามก็พบแพรวยืนรออยู่ตรงหน้า เธอดูผอมลงไปมาก ดวงตาที่เคยเปล่งประกายสดใส ตอนนี้กลับหมองคล้ำลงไปจนเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่ทำให้ธามใจหายวาบคือรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ มันเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ ราวกับถูกบังคับให้ยิ้ม ทั้งที่ข้างในกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "แพรว..." ธามเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา หัวใจของเขาเต้นระรัว เขารู้สึกราวกับเวลาได้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ "เข้ามาสิคะคุณธาม" แพรวผายมือเชิญเขาเข้าไปในบ้าน น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย "ดิฉันเตรียมน้ำไว้ให้แล้วค่ะ" ธามก้าวตามเธอเข้าไปในบ้าน บ้านหลังนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่สะอาดสะอ้าน มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาแตะจมูก เขาเดินตามแพรวไปยังห้องนั่งเล่นที่ดูอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์เป็นแบบคลาสสิก ไม่หวือหวา แต่ดูดีมีราคา "นั่งก่อนนะคะ" แพรวผายมือไปยังโซฟาตัวยาว เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา แต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้พอสมควร ธามพยายามมองเข้าไปในดวงตาของเธอ หวังจะเห็นประกายความรู้สึกบางอย่าง แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงความว่างเปล่า "คุณแพรว... คุณดูไม่ค่อยสบายเลยนะ" ธามเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง "คุณโอเคจริงๆ ใช่ไหม" แพรวยิ้มบางๆ "ฉันโอเคค่ะคุณธาม แค่พักผ่อนน้อยไปหน่อย" เธอตอบ แต่ดวงตาของเธอกลับหลุบต่ำลง "แล้วคุณธามล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง" "ผม... ผมก็เรื่อยๆ ครับ" ธามตอบอย่างตะกุกตะกัก "ผมคิดถึงคุณมากนะแพรว" คำว่า "คิดถึง" ที่หลุดออกจากปากของธามราวกับมีมนต์สะกด มันทำให้แพรวเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ธามอ่านไม่ออก มันมีความเจ็บปวดปะปนอยู่กับความรู้สึกอื่นที่ซับซ้อนกว่านั้น "ฉันดีใจที่คุณคิดถึงฉันค่ะ" แพรวเอ่ยเสียงเบา "แต่... ตอนนี้เราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว" ประโยคนี้เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของธาม เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนกลับลงไป คำพูดเหล่านั้นมันติดอยู่ที่ลำคอ ราวกับมีบางอย่างมาบีบรัดจนพูดไม่ออก "ทำไมล่ะแพรว" ธามถามเสียงสั่น "เพราะเรื่องของอรอย่างนั้นเหรอ ผมจะอธิบายนะ" "ไม่ค่ะ" แพรวส่ายหน้าช้าๆ "มันไม่ใช่แค่เรื่องของคุณอรอย่างเดียว" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย แต่ก็ยังพยายามกลั้นเอาไว้ "มันคือทุกอย่างที่เกิดขึ้น ธาม... คุณรู้ไหมว่าคุณทำร้ายฉันมากแค่ไหน" ธามรู้สึกผิดจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี "ผมรู้ครับแพรว ผมขอโทษจริงๆ ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงให้คุณหายโกรธ" "ฉันไม่ได้โกรธคุณธาม" แพรวกล่าว "ฉันแค่... เสียใจ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "ฉันเคยเชื่อใจคุณทุกอย่าง เคยคิดว่าคุณคือคนที่ใช่ แต่สุดท้าย... คุณก็ทำให้ฉันผิดหวัง" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณผิดหวังนะครับแพรว" ธามพยายามอธิบาย "ผมแค่... สับสนในความรู้สึกตัวเอง ผมรักคุณนะแพรว" คำว่า "รัก" ที่ธามเอ่ยออกมา ทำให้แพรวเบือนหน้าหนีไปทางอื่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้ม "ความรักของคุณมันมีอะไรบ้างคะธาม" เธอถามเสียงสะอื้น "มันมีฉันแค่คนเดียวจริงๆ หรือเปล่า" ธามรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำ เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี ทุกคำพูดของเขาดูเหมือนจะยิ่งทำให้แพรวเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก "ผม... ผมขอโทษ" เขาเอ่ยออกมาเพียงเท่านั้น แพรวเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว "คุณอร... บอกความจริงฉันหมดแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "เธอเล่าให้ฟังหมดทุกอย่างแล้ว ว่าคุณกับเธอ... มันเป็นยังไง" ธามตกใจหน้าซีดเผือด "คุณอร... บอกอะไรคุณไป!" เขาถามอย่างร้อนรน "เธอพูดโกหก! ผมกับเธอไม่มีอะไรกัน!" "โกหกเหรอคะ" แพรวหัวเราะทั้งน้ำตา "เสียงของเธอตอนนั้น... มันไม่ได้ดูเหมือนคนโกหกเลยนะคะ" เธอหันกลับมามองธาม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ธาม... ฉันเหนื่อยแล้วจริงๆ" "แพรว อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรตอนนี้เลยนะ" ธามรีบเอื้อมมือไปจับแขนเธอ "ขอโอกาสผมอธิบายนะ" แพรวสะบัดแขนออกอย่างแรง "ไม่มีอะไรต้องอธิบายแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงแข็ง "ความเชื่อใจมันหายไปแล้ว มันไม่มีทางกลับมาได้อีก" "แต่ผมรักคุณนะแพรว!" ธามตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวัง "ผมรักคุณคนเดียว! เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่ความผิดพลาด! ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก!" "ความผิดพลาดที่เกือบจะทำให้ฉันเสียลูกไป!" แพรวตะคอกกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะสมมานาน "คุณรู้ไหมธาม ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกยังไง! ฉันเสียใจ เสียใจมากแค่ไหน!" ธามนิ่งอึ้งไป เขารู้ดีว่าเขาได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงเกินกว่าจะแก้ไข แต่เขาไม่คิดว่าแพรวจะเสียใจถึงขนาดนั้น "ผม... ผมขอโทษ" ธามพูดเสียงแผ่วเบา "ผมผิดไปแล้วจริงๆ" แพรวถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ฉันรู้ว่าคุณขอโทษ" เธอพูดเสียงอ่อนลง "แต่การขอโทษมันไม่ได้ทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม" เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้เล็กๆ ด้านนอก "ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณ ว่าฉันจะไปอยู่ที่อื่น" "ไปอยู่ที่ไหนแพรว!" ธามถามอย่างตกใจ "คุณจะไปไหน! อย่าทิ้งผมไปนะ!" "ฉันจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ" แพรวหันกลับมามองธาม รอยยิ้มที่เคยฝืนๆ นั้น ตอนนี้กลับดูเศร้าสร้อยกว่าเดิม "ฉันต้องการเวลาเยียวยาหัวใจตัวเอง" "แต่... ผมจะทำยังไง" ธามถามเสียงสั่น "ถ้าไม่มีคุณ" "คุณก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ให้ได้นะคะ" แพรวตอบ "เหมือนที่ฉันต้องเรียนรู้ที่จะอยู่โดยไม่มีคุณ" เธอเดินเข้ามาใกล้ธาม ยื่นมือไปสัมผัสแก้มของเขาเบาๆ "ดูแลตัวเองด้วยนะคะธาม" ธามจับมือของแพรวไว้แน่น "ไม่นะแพรว อย่าไปเลย" เขาอ้อนวอน "ผมจะแก้ไขทุกอย่าง ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ" แพรวยิ้มทั้งน้ำตา "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ" เธอค่อยๆ ดึงมือของธามออก "แต่พอแล้วจริงๆ ค่ะ" เธอเดินนำธามออกจากห้องนั่งเล่นไปยังประตูหน้าบ้าน ธามเดินตามเธอไปอย่างช้าๆ ราวกับเดินอยู่ในความฝัน เขายังไม่เชื่อว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้กำลังจะจบลงแบบนี้ "คุณจะไปเมื่อไหร่" ธามถามเสียงแหบพร่า "วันมะรืนนี้ค่ะ" แพรวตอบ "ฉันต้องจัดการเรื่องที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน" "ผม... ผมไปส่งได้ไหม" ธามถาม แพรวส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปเองได้" เมื่อถึงประตูหน้าบ้าน แพรวหันกลับมาเผชิญหน้ากับธามเป็นครั้งสุดท้าย "ดูแลตัวเองนะคะ" เธอกล่าวซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามร่างของเธอที่ค่อยๆ หายลับไปกับมุมถนน หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เขาไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบเธออีกหรือไม่