การช่วยเหลือจากธามเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่หลั่งรินลงมาท่ามกลางความแห้งแล้ง แพรวรู้สึกโล่งใจขึ้นมากที่อย่างน้อยก็มีทางออกสำหรับปัญหาของคุณแม่ แม้ว่าเธอจะยังรู้สึกสับสนและเจ็บปวดกับเรื่องราวในอดีต แต่ความเสียสละของธามในครั้งนี้ ก็ทำให้เธอเริ่มมองเขาในมุมที่แตกต่างออกไป "ขอบคุณมากนะคะคุณธาม" แพรวกล่าวขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากห้องของคุณแม่ "ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี" ธามยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องคิดมากนะครับแพรว ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมพร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" "แต่... เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้จริงๆ หรือคะ" แพรวถามเสียงเบา "ความเชื่อใจที่เสียไป มัน... มันยากที่จะกลับมาจริงๆ" "ผมรู้ว่ามันยาก" ธามตอบ "แต่ผมจะพยายามทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" เขาหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับแพรว "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมรักคุณจริงๆ และจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" แพรวเงียบไป เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในใจ มันมีความหวังเล็กๆ เกิดขึ้น แต่มันก็ยังถูกบดบังด้วยความกลัวและความไม่มั่นใจ "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะคุณธาม" เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา "ตอนนี้ฉันยังคิดอะไรไม่ออกเลย" "ไม่เป็นไรครับ" ธามตอบ "ผมจะให้เวลาคุณ" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของแพรวไว้ "แต่ขออย่างเดียว... อย่าเพิ่งตัดขาดผมไปอีกครั้งนะครับ" แพรวพยักหน้าเบาๆ เธอไม่ได้สะบัดมือออก แต่ก็ไม่ได้ตอบรับคำขอของเขาอย่างเต็มใจ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของธาม แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงความห่างเหินที่ยังคงคั่นกลางระหว่างพวกเขา ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าที่ไม่คุ้นเคย แพรวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลค่ะ" แพรวเอ่ย "สวัสดีค่ะคุณแพรว" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด "ดิฉันอรค่ะ" แพรวตกใจจนแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ "คุณอร! คุณโทรมาหาฉันได้ยังไง!" "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณค่ะ" อรพูดเสียงแผ่ว "มีเรื่องสำคัญที่ฉันอยากจะบอกคุณ" ธามที่ยืนอยู่ข้างๆ แพรว หันมามองเธอด้วยความสงสัย "ใครโทรมาเหรอแพรว" แพรวพยักหน้าให้ธามเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปพูดกับอร "คุณอร... มีอะไรคะ" "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณแพรวค่ะ" อรพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยทำ" แพรวขมวดคิ้ว "คุณอร... คุณหมายความว่ายังไง" "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก" อรกล่าวต่อ "ฉัน... ฉันได้บอกความจริงทั้งหมดกับคุณธามแล้วเกี่ยวกับเรื่องของเรา" ธามได้ยินดังนั้น ก็หันมามองแพรวด้วยความตกใจ แต่ก็ยังคงนิ่งฟังบทสนทนา "คุณอร... คุณบอกความจริงอะไรเขาไป" แพรวถามเสียงเข้ม "ฉัน... ฉันบอกเขาว่า เราเคย... เคยมีความสัมพันธ์กัน" อรพูดเสียงตะกุกตะกัก "แต่ฉันอยากจะให้คุณแพรวรู้ ว่าฉันเสียใจจริงๆ และฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณธามอีกต่อไป" แพรวเงียบไป เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาอีกครั้ง ภาพความทรงจำเลวร้ายที่เธอพยายามจะลืม มันกลับผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน "คุณอร... คุณทำแบบนี้ทำไม" แพรวถามเสียงเบา "ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้คุณต้องมาแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้คนเดียว" อรตอบ "ฉันอยากจะสารภาพความผิดของฉัน" ธามก้าวเข้ามาประคองไหล่แพรว "แพรว... ไม่เป็นไรนะ" เขาพูดปลอบใจ แพรวหันไปมองธาม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "คุณธาม... คุณรู้เรื่องนี้แล้วเหรอคะ" ธามพยักหน้า "ครับ ผมรู้แล้ว" "แล้ว... คุณรู้สึกยังไง" แพรวถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ ธามมองเข้าไปในดวงตาของแพรวอย่างลุ่มลึก "ผม... ผมเสียใจที่คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณนะแพรว" คำว่า "รัก" จากปากของธามในเวลานี้ มันฟังดูมีความหมายมากกว่าครั้งไหนๆ แพรวรู้สึกราวกับว่าเธอถูกดึงกลับมาจากขอบเหวแห่งความสิ้นหวัง "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะคุณธาม" แพรวเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความหวัง อรได้ยินดังนั้น ก็วางสายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่เข้าปกคลุม "คุณอร... คงจะเสียใจมาก" แพรวกล่าวขึ้นหลังจากนั้น "เราไม่ต้องไปสนใจเธอแล้วนะครับ" ธามพูด "สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเรา" แพรวพยักหน้า เธอรู้สึกว่าสะพานแห่งความเชื่อใจที่เคยร้าวฉาน กำลังจะค่อยๆ ถูกเชื่อมต่อกันอีกครั้ง แม้ว่ารอยร้าวเหล่านั้นอาจจะยังคงอยู่ แต่เธอก็เชื่อว่า ด้วยความรักและความเข้าใจ พวกเขาสามารถผ่านมันไปได้