ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนผืนหญ้าสีเขียวขจีในสวนสาธารณะ พราวพิรุณนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวยาวใต้ร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ กำลังมองดูพลอยใสลูกสาวของเธอวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกับเด็กๆ คนอื่นๆ ใบหน้าของเด็กหญิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข หลังจากเหตุการณ์ที่โรงแรม พราวพิรุณก็ตัดใจเด็ดขาด เธอตัดสินใจที่จะไม่ติดต่อกับอรุณอีก เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยรักเธอจริงๆ การกลับมาขอโทษของเขาอาจเป็นเพียงความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ หรืออาจเป็นเพียงการแสดงความรับผิดชอบตามมารยาทเท่านั้น แต่สำหรับเธอ สิ่งเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอให้อภัยเขาได้ "แม่คะ หนูจับผีเสื้อได้แล้ว!" พลอยใสวิ่งกลับมาหาแม่ ชูผีเสื้อสีสวยในมือให้ดู "ว้าว เก่งที่สุดเลยลูก" พราวพิรุณชมเชย พลางมองดูผีเสื้อในมือลูกอย่างชื่นชม "แต่เราต้องปล่อยเขาไปนะลูก เขาจะได้กลับไปหาครอบครัวของเขา" "จริงเหรอคะแม่?" พลอยใสถามอย่างสงสัย "จริงสิจ๊ะ" พราวพิรุณยิ้ม "ทุกชีวิตก็อยากอยู่กับครอบครัวของเขาทั้งนั้นแหละ" พลอยใสพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยผีเสื้อให้โบยบินไปในอากาศ พราวพิรุณมองตามผีเสื้อไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมามองลูกสาว "แม่คะ พลอยใสอยากมีน้องแล้ว" พลอยใสพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พราวพิรุณชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของลูกสาว "พลอยใสอยากมีน้องเหรอ? ทำไมถึงอยากมีล่ะจ๊ะ?" "ก็...ก็เห็นเพื่อนๆ ที่โรงเรียนเขามีพี่มีน้องกันหมดเลยค่ะ พลอยใสอยากมีเพื่อนเล่นด้วย" พลอยใสตอบอย่างใสซื่อ คำพูดของลูกสาวทำให้พราวพิรุณนึกถึงลูกในท้องของเธอ เธอเม้มปากเล็กน้อย พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล "แล้วแม่ล่ะคะแม่ จะให้พลอยใสมีน้องได้ไหม?" พลอยใสถามอย่างคาดหวัง พราวพิรุณมองหน้าลูกสาว ดวงตาของเธอฉายแววเศร้า แต่ก็พยายามยิ้มให้ลูก "แม่...แม่ก็อยากให้พลอยใสมีน้องนะจ๊ะ" "จริงๆ เหรอคะ! เย้!" พลอยใสดีใจมาก จนกระโดดโลดเต้น "แต่ว่า...น้องจะมาเมื่อไหร่ พลอยใสก็ต้องดูแลน้องให้ดีนะ" พราวพิรุณพูดพลางลูบท้องของตัวเองเบาๆ "เราจะต้องสู้ไปด้วยกันนะลูก" "สู้? สู้กับใครคะแม่?" พลอยใสถามด้วยความสงสัย "สู้กับความยากลำบาก สู้กับอุปสรรคต่างๆ ที่จะเข้ามาในชีวิตเรา" พราวพิรุณอธิบาย "เราจะต้องเข้มแข็งนะลูก แล้วเราก็จะผ่านมันไปได้" พลอยใสพยักหน้าอย่างตั้งใจ เธอไม่เข้าใจทั้งหมดที่แม่พูด แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความรักที่แม่มีให้ "หนูจะเข้มแข็งค่ะแม่ หนูจะดูแลน้องให้ดีที่สุดเลย" พลอยใสให้คำมั่นสัญญา พราวพิรุณยิ้ม เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างประหลาด ถึงแม้ว่าชีวิตของเธอหลังจากนี้จะเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่เธอก็ยังมีลูกสาวที่น่ารัก และยังมีลูกน้อยในท้องที่กำลังจะเกิดมาเป็นกำลังใจ "แม่รักพลอยใสนะคะ" เธอพูดพลางกอดลูกสาวไว้แน่น "หนูก็รักแม่ที่สุดในโลกเลยค่ะ" พลอยใสตอบกลับ ขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกันอยู่นั้น สายตาของพราวพิรุณก็เหลือบไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังเดินตรงมาหาเธอจากอีกฝั่งของสวน เป็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าคุ้นเคยที่เธอพยายามจะลืมเลือน...อรุณ หัวใจของเธอเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรีบผละออกจากลูกสาว แล้วจ้องมองไปที่เขาอย่างระแวง "อรุณ..." เธอพึมพำชื่อเขา อรุณเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูอ่อนลงกว่าที่เคยเห็น เขาดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อต่อว่าหรือขอโทษอีกต่อไป แต่มาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป "พราว..." เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ "ผม...ผมอยากจะคุยกับเธอ" "คุณมาทำไม?" พราวพิรุณถามเสียงแข็ง "ผม...ผมเห็นเธอแล้ว ผมเลยอยากเข้ามาคุย" อรุณมองไปที่พลอยใสที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ พราวพิรุณ "นี่ลูกสาวเธอใช่ไหม?" "ใช่ค่ะ" พราวพิรุณตอบสั้นๆ "เธอ...เธอสบายดีนะ" อรุณถามอย่างตะกุกตะกัก "สบายดีค่ะ" "แล้ว...ในท้องเธอ...คือ..." เขาชี้ไปที่ท้องของพราวพิรุณอย่างไม่กล้าแน่ใจ พราวพิรุณถอนหายใจยาว "ใช่ค่ะ" อรุณนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย "ผม...ผมอยากจะขอโอกาส" "โอกาสอะไรคะ?" พราวพิรุณถามอย่างไม่ไว้ใจ "โอกาสที่จะได้...ชดเชยทุกอย่างที่ผมทำผิดไป" อรุณพูดอย่างจริงจัง "ผมรู้ว่าผมผิดพลาดไปมาก ผมทำร้ายเธอมากเกินไป แต่ผม...ผมอยากจะลองเริ่มต้นใหม่" พราวพิรุณมองเขาด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ เธอยังคงไม่แน่ใจว่าเขาจะเปลี่ยนไปจริงๆ หรือไม่ แต่ในแววตาของเขา เธอเห็นบางสิ่งที่แตกต่างออกไปจากเดิม "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้ไหม" เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้...ผมจะไม่กดดันเธอ" อรุณตอบ "แต่ผมอยากให้เธอได้ลองคิดดู ผมพร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเอง" อรุณยื่นนามบัตรให้เธอ "ถ้าเธอ...ถ้าเธออยากจะให้โอกาสผม โทรหาผมได้ตลอดเวลา" พราวพิรุณรับนามบัตรมาถือไว้ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่นามบัตรนั้น ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นมามองอรุณอีกครั้ง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาต้องใบหน้าของเขา ทำให้เธอมองเห็นริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและสำนึกผิดที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ในวันนี้ เธอรู้สึกได้ถึงความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ เธอพร้อมที่จะสู้ เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อลูกๆ ของเธอ