เช้าวันต่อมา พราวพิรุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง แต่เมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าของพลอยใสที่กำลังนอนหลับอย่างเป็นสุข เธอก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะไม่จมอยู่กับความเศร้าอีกต่อไป เธอต้องเข้มแข็ง และต้องก้าวต่อไปให้ได้ เธอเดินไปที่หน้าต่างห้องนอน เปิดม่านออก เผยให้เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามา "วันนี้...จะเป็นวันที่ดี" เธอพึมพำกับตัวเอง หลังจากดูแลพลอยใสเสร็จ พราวพิรุณก็ลงมือทำอาหารเช้า เธอทำไข่คนกับขนมปังปิ้ง จานโปรดของลูกสาว ขณะที่ทำอาหาร เธอก็คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ บทสนทนากับอรุณยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อลูก" เธอพูดกับตัวเองซ้ำๆ เมื่ออาหารเช้าเสร็จ พราวพิรุณก็ปลุกพลอยใสให้ตื่น "อรุณสวัสดิ์จ้ะลูก" "อรุณสวัสดิ์ค่ะแม่" พลอยใสตอบอย่างงัวเงีย "วันนี้แม่จะพาหนูไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะนะ" พราวพิรุณบอก "จริงๆ เหรอคะแม่!" พลอยใสดีใจมาก "เย้!" หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองก็พากันออกเดินทางไปยังสวนสาธารณะ เมื่อไปถึง พราวพิรุณก็หาที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ขณะที่พลอยใสนั้นวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ขณะที่เธอกำลังมองดูพลอยใส เธอก็เห็นร่างสูงคุ้นตาเดินเข้ามาในสวนสาธารณะ เขาคืออรุณ หัวใจของพราวพิรุณเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามทำใจให้สงบ "ไม่เป็นไร" เธอกลอบมือตัวเองแน่น "ฉันจะไม่ยอมให้เขามาทำลายวันดีๆ ของเรา" อรุณเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "สวัสดีครับคุณพราวพิรุณ" "สวัสดีค่ะคุณอรุณ" พราวพิรุณตอบรับเสียงเย็น "ผม...ผมขอโทษที่มารบกวนนะครับ" อรุณกล่าว "ผมแค่อยากจะมาขอโทษคุณอีกครั้ง" "ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าคำขอโทษของคุณมันสายเกินไป" พราวพิรุณกล่าว "ผมรู้ครับ" อรุณตอบ "แต่ผมก็ยังอยากจะขอโทษ" "แล้วคุณมาทำไมคะ?" พราวพิรุณถาม "คุณจะมาบอกข่าวดีเรื่องงานแต่งของคุณอีกครั้งเหรอคะ?" "ไม่ครับ" อรุณส่ายหน้า "ผม...ผมแค่อยากจะบอกว่า ผมจะดูแลคุณและลูกๆ ให้ดีที่สุด" พราวพิรุณอึ้งไปกับคำพูดของอรุณ "คุณจะดูแล? คุณจะดูแลฉันกับลูกๆ ของคุณยังไงคะ?" "ผมจะส่งเสียเลี้ยงดูพวกเขาให้ดีที่สุด" อรุณกล่าว "ผมจะให้ทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ" "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันสามารถดูแลลูกๆ ของฉันเองได้" "แต่คุณกำลังจะมีน้อง" อรุณกล่าว "ผมอยากให้แน่ใจว่า คุณกับลูกๆ จะไม่ลำบาก" "ฉันไม่เคยลำบากค่ะ" พราวพิรุณตอบ "ฉันเข้มแข็งพอที่จะดูแลครอบครัวของฉันเอง" อรุณมองเข้าไปในดวงตาของพราวพิรุณ เขาสัมผัสได้ถึงความเข้มแข็งที่ฉายออกมาจากตัวเธอ "ผม...ผมขอชื่นชมคุณนะครับ" เขาเอ่ย "คุณเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งจริงๆ" "ฉันต้องเข้มแข็งค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "เพื่อลูกๆ ของฉัน" "ผมเข้าใจครับ" อรุณตอบ "ผม...ผมขอให้คุณมีความสุขนะครับ" "ขอบคุณค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "แล้วคุณเองก็ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตใหม่ของคุณเช่นกัน" อรุณพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป พราวพิรุณมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา เธอรู้สึกโล่งใจที่การเผชิญหน้าครั้งนี้จบลงด้วยดี "แม่คะ คุณอาคนนั้นไปแล้วเหรอคะ?" พลอยใสวิ่งเข้ามาถาม "ใช่จ้ะลูก" พราวพิรุณตอบ "เรากลับบ้านกันเถอะนะ" เมื่อกลับถึงบ้าน พราวพิรุณก็เริ่มลงมือทำสิ่งต่างๆ ที่เธอตั้งใจไว้ เธอเริ่มจัดเตรียมของใช้สำหรับเด็กแรกเกิด เธอเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์สำหรับห้องนอนของลูกน้อย และเธอก็เริ่มวางแผนการเงินสำหรับอนาคต เธอรู้ดีว่า การเลี้ยงลูกสองคนไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเข้ามา วันเวลาผ่านไป เนิ่นนานกว่าหกเดือน ท้องของพราวพิรุณเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของลูกน้อยในท้อง "สวัสดีจ้ะลูก" เธอพูดกับท้องของตัวเอง "อีกไม่นาน เราก็ได้เจอกันแล้วนะ" พลอยใสเองก็ตื่นเต้นกับการมาของน้อง เธอมักจะคอยลูบท้องของแม่ และพูดคุยกับน้องอยู่เสมอ "น้องจ๋า ออกมาเล่นกับพลอยใสนะคะ" พราวพิรุณมองดูพลอยใสด้วยความรัก เธอรู้ว่าลูกสาวคนโตของเธอจะเป็นพี่สาวที่ดีอย่างแน่นอน แม้ว่าความเจ็บปวดจากอดีตจะยังคงหลงเหลืออยู่ แต่พราวพิรุณก็เชื่อว่า เธอจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน ด้วยความรักและกำลังใจจากลูกๆ ของเธอ เธอจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุขขึ้นมาได้ ในค่ำวันหนึ่ง ขณะที่พราวพิรุณกำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมความพร้อมก่อนคลอด ก็มีเสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เธอแปลกใจ เพราะเธอไม่ได้นัดใครไว้ เมื่อเธอไปเปิดประตู เธอก็พบกับ...อรุณ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "คุณอรุณ?" พราวพิรุณเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ผม...ผมขอโทษที่มารบกวนนะครับ" อรุณกล่าว "ผมแค่อยากจะมา...บอกลา" "บอกลา? คุณจะไปไหนคะ?" พราวพิรุณถาม "ผมกำลังจะย้ายไปต่างประเทศครับ" อรุณตอบ "ผมอยากจะมาบอกลาคุณเป็นครั้งสุดท้าย" พราวพิรุณมองเข้าไปในดวงตาของอรุณ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา "ผม...ผมขอให้คุณและลูกๆ มีความสุขมากๆ นะครับ" อรุณกล่าว "ผมจะไม่มีวันลืมคุณ" "ขอบคุณค่ะ" พราวพิรุณตอบ "แล้วคุณเองก็ขอให้คุณโชคดีนะคะ" อรุณพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พราวพิรุณยืนมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา เธอปิดประตูลง ก่อนจะหันกลับมา เธอยิ้มให้กับตัวเอง "ถึงเวลาแล้ว" เธอพูดกับตัวเอง "ถึงเวลาที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ" เธอเดินกลับไปนั่งที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปของพลอยใส และลูกน้อยในท้องของเธอ รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น "ฉันจะทำให้ดีที่สุด" เธอให้สัญญากับตัวเอง "เพื่อครอบครัวของฉัน"