รสาเอื้อมมือไปจับมือของภาคินไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอเหลือบมองใบหน้าคมคายของเขาที่ฉายแววเคร่งขรึมแต่แฝงด้วยความอบอุ่นที่ส่งมาให้เธอ การเผชิญหน้ากับคุณวีระในวันนี้ช่างแตกต่างจากการนัดหมายครั้งก่อนเหลือเกิน คราวนี้ไม่ใช่แค่การสอบถามข้อมูล แต่เป็นการเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกบิดเบือนมานาน “คุณแน่ใจนะว่าเขาจะมา” รสาถามเสียงสั่นเครือ ภาคินหันมาสบตา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ผมให้คนของเรายืนยันแล้ว เขากำลังจะมาที่นี่ ไม่ต้องกังวลนะ รสา ผมจะอยู่ข้างคุณตลอดเวลา” เสียงของภาคินทุ้มต่ำแต่หนักแน่น ช่วยคลายความกังวลของรสาลงไปได้บ้าง แต่ภายในใจก็ยังคงมีความหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติให้มั่นคง การเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังงามของครอบครัววิชัยในวันนี้ ไม่ใช่เพียงการมาเพื่อรับตำแหน่งหน้าที่ที่ควรจะเป็นของเธออีกต่อไป แต่เป็นการมาเพื่อทวงคืนความยุติธรรม "คุณวีระมาแล้วครับ" เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังขึ้น รสาและภาคินหันไปมองพร้อมกัน ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด สวมชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาหาพวกเขา ใบหน้าของเขาดูสุขุม แต่ดวงตาฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก "คุณภาคิน คุณราสิกา ยินดีต้อนรับครับ" คุณวีระกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา "ผมหวังว่าการมาของคุณครั้งนี้ จะนำมาซึ่งข่าวดีเกี่ยวกับธุรกิจของเรานะครับ" รสาเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่แน่ใจว่าคุณวีระรู้เรื่องแผนการทั้งหมดแล้วหรือยัง หรือเขายังคงอยู่ในโลกแห่งความหลอกลวงที่วิชัยสร้างขึ้นมา "เรื่องธุรกิจเราค่อยคุยกันทีหลังนะครับคุณวีระ" ภาคินก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องจัดการก่อน" คุณวีระเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เรื่องสำคัญอะไรครับ" "เรื่องที่เกี่ยวกับความยุติธรรมของคุณราสิกาครับ" ภาคินกล่าวเน้นย้ำ "และเรื่องที่เกี่ยวกับความลับดำมืดของวิชัย" คำว่า 'ความลับดำมืด' ทำให้ใบหน้าของคุณวีระแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "ผมไม่เข้าใจที่คุณภาคินพูดนะครับ" คุณวีระพยายามรักษาท่าที "เรื่องของวิชัย... เขาจากไปแล้ว ผมเองก็เสียใจไม่น้อย" "คุณวีระครับ" รสาตัดสินใจก้าวออกมาเผชิญหน้า "คุณคิดว่าคุณสามารถปิดบังความจริงไปได้ตลอดหรือคะ" น้ำเสียงของรสาเต็มไปด้วยความขมขื่นและตัดพ้อ เธอจำได้ถึงวันที่เธอต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป เพราะแผนการอันเลวร้ายของวิชัย และคุณวีระก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน "คุณราสิกา..." คุณวีระมองรสาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เขาดูตกใจและหวาดระแวง "คุณวีระคะ" รสาพูดต่อ "ฉันรู้ทุกอย่างแล้วค่ะ ฉันรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด และฉันก็รู้ว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้อง" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนประจำการอยู่รอบๆ ต่างก็มองมาที่ทั้งสามคนด้วยความสนใจ "ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" คุณวีระพยายามปฏิเสธ แต่เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "คุณวีระคะ" ภาคินเสริม "เรามีหลักฐานทุกอย่างแล้ว ทั้งข้อมูลทางการเงิน ข้อความที่วิชัยส่งถึงคุณ และพยานที่เห็นเหตุการณ์ในคืนนั้น" เมื่อได้ยินคำว่า 'หลักฐาน' และ 'พยาน' คุณวีระก็หน้าซีดเผือด เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างอัตโนมัติ "อย่า... อย่ามาหลอกผม" คุณวีระพยายามรวบรวมสติ "ผมไม่เคยทำอะไรผิด" "คุณผิดค่ะ" รสาตอกย้ำ "คุณผิดที่คุณปล่อยให้วิชัยทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น คุณผิดที่คุณเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเขา แทนที่จะเลือกความถูกต้อง" "ผม..." คุณวีระอ้ำอึ้ง เขาไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร "คุณวีระคะ" ภาคินเดินเข้าไปใกล้คุณวีระอีกก้าว "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะถูกวิชัยข่มขู่ หรืออาจจะได้รับผลประโยชน์บางอย่าง แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว" "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ" คุณวีระพึมพำ "วิชัย... เขาบังคับผม" "บังคับยังไงคะ" รสาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีที่อ่อนแรงของคุณวีระ "วิชัย... เขารู้ความลับของผม" คุณวีระเล่าด้วยเสียงสั่นเครือ "ความลับที่ถ้าเปิดเผยออกไป ชีวิตของผมกับครอบครัวจะพังทลาย" "ความลับอะไรคะ" รสาถามด้วยความสงสัย "ผม... ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในอดีต" คุณวีระกล่าว "วิชัยเจอหลักฐานเข้า และเขาใช้มันแบล็กเมล์ผมมาตลอด" รสาอึ้งไป เธอไม่คิดว่าคุณวีระจะมีปมในอดีตที่ทำให้เขาต้องยอมทำตามคำสั่งของวิชัย "แล้วคุณวีระ... คุณวีระก็ทำตามที่วิชัยสั่งทั้งหมดใช่ไหมคะ" รสาถาม คุณวีระพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ใช่ ผมทำตามทุกอย่างที่เขาบอก เพื่อปกป้องครอบครัวของผม" "คุณวีระคะ" ภาคินกล่าว "ผมเข้าใจสถานการณ์ของคุณ แต่การที่คุณยอมทำตามวิชัย ก็เท่ากับว่าคุณกำลังมีส่วนร่วมในการทำลายชีวิตของคนอื่น" "ผมรู้ครับ ผมรู้ว่าผมผิด" คุณวีระทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ "ผมเสียใจจริงๆ ครับ คุณราสิกา" "ความเสียใจของคุณมันไม่สามารถย้อนเวลาแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้ค่ะ" รสาพูดเสียงเย็นชา "ผม... ผมจะช่วยคุณเอง" คุณวีระเงยหน้าขึ้นมามองรสา "ผมจะให้การทุกอย่างกับตำรวจ ผมจะเปิดเผยทุกความลับของวิชัย" "คุณวีระคะ" ภาคินกล่าว "เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ ตอนนี้คุณควรจะไปพักผ่อนก่อน" "แต่..." "คุณวีระครับ" ภาคินขัดจังหวะ "การที่คุณยอมรับผิดและให้การกับตำรวจ จะเป็นประโยชน์กับคุณมากที่สุด" คุณวีระมองหน้ารสาและภาคิน สลับไปมา เขาเห็นความจริงใจในแววตาของทั้งคู่ และเขาก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว "ผม... ผมจะทำตามที่พวกคุณแนะนำ" คุณวีระกล่าว "ผมจะมอบทุกอย่างให้เป็นไปตามกระบวนการยุติธรรม" รสายิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงมีความเศร้าโศกเจือปนอยู่ เธอหันไปมองภาคิน ภาคินส่งยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่บอกว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว "ขอบคุณครับคุณวีระ" ภาคินกล่าว "ตอนนี้คุณไปพักผ่อนเถอะครับ ส่วนเรื่องที่เหลือ ปล่อยให้ผมจัดการเอง" คุณวีระลุกขึ้นยืน เขาโค้งคำนับให้รสาและภาคินเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้รสาและภาคินยืนอยู่ด้วยกัน ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมคฤหาสน์หลังงาม "เป็นไงบ้าง" ภาคินถามพลางประคองไหล่รสา "ฉัน... ฉันรู้สึกโล่งใจค่ะ" รสาตอบ "แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ" "ไม่เป็นไรนะ" ภาคินดึงรสาเข้ามากอด "ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว" รสารับอ้อมกอดของภาคินไว้แน่น เธอซบหน้ากับอกของเขา สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย ความอบอุ่นของเขาช่วยปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำของเธอ "ขอบคุณนะภาคิน" รสาพูดเสียงเบา "ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด" "ผมรักคุณนะ รสา" ภาคินกระซิบข้างหู "ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณไปไหน" คำพูดของภาคินทำให้รสารู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา สบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใย "ฉันก็รักคุณค่ะ ภาคิน" รสากล่าว "รักคุณที่สุด" ทั้งสองมองตากันด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวังถึงอนาคตที่จะได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป