บรรยากาศในวันแต่งงานของรสาและภาคินเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาต้องดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ประดับประดาอยู่ทั่วบริเวณสวนหลังบ้านของภาคิน ดอกกุหลาบสีขาวและสีชมพูอ่อน บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไปทั่วบริเวณ เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่โรแมนติกได้อย่างลงตัว แขกเหรื่อที่ได้รับเชิญมาร่วมงาน ล้วนเป็นบุคคลที่ทั้งสองรักและเคารพ ญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย เพื่อนสนิทที่คอยให้กำลังใจกันมาตลอด และเพื่อนร่วมงานที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา รสายืนอยู่ข้างหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอกำลังสวมชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตา ชุดที่ออกแบบมาอย่างปราณีต งดงามราวกับเจ้าหญิง เธอหันกลับไปมองภาคินที่ยืนรออยู่ข้างหลัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "สวยมากเลยครับที่รัก" ภาคินเอ่ยชม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม "ผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า วันนี้ผมจะได้แต่งงานกับคุณจริงๆ" รสายิ้มเขินๆ "คุณก็หล่อมากค่ะคุณภาคิน" เธอเหลือบมองชุดสูทสีเข้มที่ภาคินสวมใส่ "เหมาะกับคุณที่สุดเลย" "ขอบคุณนะครับ" ภาคินเดินเข้ามาใกล้ "ผมรอวันนี้มานานมาก" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" รสาตอบ "หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่า จะได้มีวันนี้" "คุณจำได้ไหมครับ" ภาคินเอ่ย "วันที่ผมไปหาคุณที่บ้านคุณครั้งแรก ผมบอกว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะรักคุณเลย" รสายิ้ม "จำได้ค่ะ" "แต่สุดท้าย ผมก็ตกหลุมรักคุณจนหมดหัวใจ" ภาคินจับมือเธอไว้แน่น "ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รู้จักคุณ" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" รสาตอบ "คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน" เมื่อถึงเวลาอันสมควร ภาคินจูงมือรสาเดินออกมาสู่พิธี รสาเดินเคียงข้างภาคินไปตามทางเดินที่ปูด้วยกลีบกุหลาบ ท่ามกลางเสียงปรบมือและรอยยิ้มของผู้คนที่มาร่วมงาน บาทหลวงเริ่มประกอบพิธี รสาและภาคินกล่าวคำสาบานต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งหมด ด้วยความรักและความมั่นคงที่พวกเขามีให้แก่กัน "ภาคิน วิชัย... คุณรับรสา... เป็นภรรยาของคุณหรือไม่" บาทหลวงถาม "ผมรับครับ" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "ด้วยความเต็มใจ" "รสา... คุณรับภาคิน... เป็นสามีของคุณหรือไม่" บาทหลวงถาม "ฉันรับค่ะ" รสาตอบเสียงสั่นเครือเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ "ด้วยความรักทั้งหมดที่มี" เมื่อทั้งสองกล่าวคำสาบานเสร็จสิ้น บาทหลวงก็ประกาศว่าทั้งสองเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์ ภาคินโน้มตัวลงจูบหน้ารสาอย่างอ่อนหวาน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของแขกเหรื่อ หลังจากเสร็จสิ้นพิธี ก็ถึงเวลาของงานเลี้ยงฉลอง ภาคินและรสาได้พูดคุยทักทายแขกเหรื่อ และรับคำอวยพรจากทุกคน "ยินดีด้วยนะทั้งสองคน" คุณลุงของภาคินกล่าว "ขอให้มีความสุขมากๆ นะ" "ขอบคุณครับคุณลุง" ภาคินตอบ "ผมจะดูแลรสาให้ดีที่สุดครับ" "หนูดีใจด้วยนะรสา" เพื่อนสนิทของรสาเอ่ย "ในที่สุดเธอก็ได้เจอคนที่ดีจริงๆ" "ขอบคุณนะที่มา" รสาตอบ "ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงผ่านมันมาไม่ได้" ในระหว่างงานเลี้ยง ภาคินได้กล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน และกล่าวถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต "ผมขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของเรา" ภาคินกล่าว "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมได้ผ่านเรื่องราวมากมาย ทั้งสุขและทุกข์ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยสูญเสียไป คือความหวัง และกำลังใจจากคนที่ผมรัก" เขาหันไปมองรสา "ผมอยากจะขอบคุณรสา สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีให้ผม ขอบคุณที่รักผม และอยู่เคียงข้างผมเสมอ" รสายิ้มรับ น้ำตาคลอเบ้า เธอรู้สึกซาบซึ้งในคำพูดของภาคิน "จากนี้ไป" ภาคินกล่าวต่อ "ผมและรสา จะเริ่มต้นชีวิตคู่ของเราใหม่ ด้วยความรักและความเข้าใจ เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น และมีความสุข" เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง ภาคินดึงรสาเข้ามากอดอย่างอบอุ่น เมื่อถึงเวลาส่งตัว ภาคินและรสารู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น พวกเขาก้าวเข้าสู่ห้องหอด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและความหวัง "คุณภาคินคะ" รสาเอ่ยขึ้นขณะที่ภาคินกำลังจะปิดประตูห้อง "ขอบคุณนะคะ ที่ให้โอกาสฉันอีกครั้ง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ภาคินตอบ "คุณคือของขวัญที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้รับ" เขาโน้มตัวลงมาจูบเธออย่างอ่อนโยน จูบที่เต็มไปด้วยความรัก สัญญา และความหวังที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกันตลอดไป แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นภาพของทั้งสองที่กำลังโอบกอดกันอย่างลึกซึ้ง เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบ หัวใจของทั้งสองดวงผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้น ไม่มีสิ่งใดจะพรากพวกเขาออกจากกันได้อีกแล้ว