ตลอดหลายวันที่ผ่านมา รสาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ภายใต้หน้ากากที่สดใสของเธอนั้น เต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกที่ตีรวนกันไปหมด เธอพบว่าตัวเองเผลอคิดถึงภาคินอยู่บ่อยครั้ง แววตาที่อ่อนโยนของเขา รอยยิ้มบางๆ ที่เขาเคยส่งให้เธอในบางครั้ง มันคอยวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอเสมอ “รสา… นี่เธอเป็นอะไรไป?” แพรวาถามอย่างกังวล “ดูเธอเหม่อลอยตลอดเลยนะ” รสาถอนหายใจ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจเลยแพรวา ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะทำเรื่องที่ผิดพลาดครั้งใหญ่” “ผิดพลาดเรื่องอะไร? เรื่องที่เธอจะทำให้เขาตกหลุมรักเธอไง? นั่นมันคือสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่เหรอ?” แพรวาถาม “ใช่… ฉันต้องการแบบนั้น แต่…” รสาลังเล “แต่ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะใจอ่อน” “ใจอ่อน? เธอหมายถึงอะไร? เธอเริ่มรู้สึกอะไรกับเขาแล้วเหรอ?” แพรวาเลียบถามอย่างรู้ทัน รสาเม้มปาก “ฉัน… ฉันไม่รู้สิแพรวา มันรู้สึกแปลกๆ” “แปลกๆ ยังไง?” “ก็… เวลาที่เขาทำดีกับฉัน ฉันรู้สึกดีมากๆ จนบางทีก็รู้สึกผิดที่กำลังหลอกเขา” รสาอธิบาย “แล้ว… ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาจับได้จริงๆ เขาจะรู้สึกยังไง” แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง “รสา… เธอต้องเข้มแข็งนะ นี่คือแผนการของเรา เราต้องทำให้สำเร็จ” “แต่ถ้าแผนการนี้มันทำให้ฉันต้องเสียใจล่ะ?” รสาถามเสียงสั่นเครือ “ไม่มีใครเสียใจถ้าเราทำมันสำเร็จ” แพรวาปลอบ “คิดถึงสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอสิ รสา เธอต้องไม่ยอมแพ้” รสาพยักหน้า เธอพยายามจะเชื่อคำพูดของแพรวา แต่ในใจก็ยังคงเต็มไปด้วยความหวั่นไหว บ่ายวันนั้น รสาตัดสินใจกลับไปที่ร้านกาแฟของภาคินอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ไปเพื่อสังเกตการณ์หรือหาข้อมูล แต่เธอแค่อยากจะไปเจอเขาจริงๆ เมื่อเธอไปถึงร้าน ภาคินกำลังทำความสะอาดร้านอยู่ เขาดูเหน็ดเหนื่อย แต่รอยยิ้มก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “สวัสดีค่ะคุณภาคิน” รสาเอ่ยทักทาย ภาคินเงยหน้าขึ้นมา “อ้าวคุณรสา วันนี้มาอีกแล้วนะครับ” “ค่ะ” รสายิ้มตอบ “อยากมานั่งเล่นเฉยๆ ค่ะ” “เชิญครับ” ภาคินผายมือไปยังที่นั่งประจำของเธอ รสาเดินไปนั่งที่โต๊ะ พลางมองไปรอบๆ ร้าน บรรยากาศที่นี่ให้ความรู้สึกสงบและอบอุ่นเสมอ “วันนี้อยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?” ภาคินถาม “เหมือนเดิมค่ะ” รสาตอบ “คาปูชิโน่” ขณะที่ภาคินกำลังเตรียมเครื่องดื่มให้เธอ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใครโทรมาเหรอคะ?” รสาถาม “อ๋อ… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยครับ” ภาคินตอบ “ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์ข้างนอกนะครับ” เขาเดินออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียงด้านนอก รสาเฝ้ามองเขาด้วยความสงสัย เธอเห็นใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นขณะที่สนทนา ไม่นานนัก ภาคินก็เดินกลับเข้ามา ใบหน้าของเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อย “มีอะไรรึเปล่าคะ?” รสาถาม “ไม่มีอะไรมากครับ” ภาคินตอบเสียงห้วน “แค่… เรื่องงานน่ะครับ” รสารู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเขา “แต่คุณภาคินดูไม่ค่อยสบายใจนะคะ” ภาคินมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนลง “ผม… อาจจะคิดมากไปเองครับ” “ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกได้นะคะ” รสาเสนอ ภาคินมองเธอด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะครับคุณรสา” เขานั่งลงตรงข้ามเธอ “ที่จริง… เมื่อวานตอนที่ผมรับโทรศัพท์ มีคนแจ้งข่าวบางอย่างมาเกี่ยวกับ… ธุรกิจของผม” “ธุรกิจของคุณภาคินเหรอคะ?” รสาถามด้วยความสนใจ “ครับ” ภาคินพยักหน้า “มีคนกำลังพยายาม… จะเข้ามาแทรกแซง” “แทรกแซง?” รสาอุทาน “ใครเหรอคะ?” “ผมยังไม่แน่ใจครับ” ภาคินถอนหายใจ “แต่เขากำลังพยายามหาจุดอ่อนของผม” รสารู้สึกเป็นห่วงภาคินขึ้นมาทันที เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่เขากำลังเผชิญ “คุณภาคิน… อย่าเพิ่งเครียดนะคะ” รสาพูด “คุณภาคินเก่งอยู่แล้ว” ภาคินมองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ “ขอบคุณนะครับสำหรับกำลังใจ” บทสนทนาของพวกเขาดำเนินต่อไป รสาพยายามชวนเขาคุยเรื่องอื่น เพื่อให้เขาลืมเรื่องเครียดๆ ไปเสีย “คุณภาคินคะ” รสาเปลี่ยนเรื่อง “วันเกิดคุณแม่ของคุณภาคิน… คุณเลือกของขวัญได้รึยังคะ?” ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง “เกือบแล้วครับ” “แล้ว… คุณภาคินอยากได้อะไรเป็นพิเศษสำหรับวันเกิดตัวเองไหมคะ?” รสาถามอย่างคาดไม่ถึง ภาคินมองเธอด้วยความประหลาดใจ “ผม… ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยครับ” “ไม่มีเหรอคะ?” รสาทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย “นึกว่าคุณภาคินจะมีของที่อยากได้เป็นพิเศษซะอีก” “ถ้าให้เลือก… ผมคงอยากได้… ความสบายใจครับ” ภาคินตอบ “ไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องงาน เรื่องธุรกิจ” รสาฟังแล้วก็รู้สึกเห็นใจเขา “ฉันเข้าใจค่ะ” “แต่… ผมว่า… การได้คุยกับคุณรสาแบบนี้ ก็ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมากแล้วนะครับ” ภาคินกล่าว พลางส่งยิ้มให้เธอ รสายิ้มตอบ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน และในวินาทีนั้น เธอรู้สึกว่าความหวั่นไหวที่เธอพยายามจะปฏิเสธมาตลอด มันกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง “ฉัน… ก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ” รสาตอบเสียงแผ่วเบา เธอรู้ดีว่านี่คือสัญญาณอันตราย ความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคินมันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของคนที่กำลังเล่นเกมอีกต่อไปแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่จริงจังและลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้ “หัวใจที่เขาขโมยไป…” รสาคิดในใจ “หรือจริงๆ แล้ว… มันคือหัวใจของฉันเองที่กำลังจะยอมให้เขาขโมยไป?” เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอจะสามารถเดินหน้าแผนการต่อไปได้หรือไม่ หรือเธอจะยอมแพ้ให้กับหัวใจของตัวเอง? คำตอบยังคงคลุมเครืออยู่ในอนาคตอันใกล้.