หลังจากที่ได้ค้นพบรูปถ่ายที่น่าสงสัย อรัญญาก็รู้สึกเหมือนถูกพายุโหมกระหน่ำเข้าใส่จิตใจ เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งอยู่ในห้องทำงานของบิดา จมอยู่กับรูปถ่ายและอัลบั้มเก่าๆ พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ดูเหมือนจะซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ "แก้วตา" เธอตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิทอีกครั้ง "ฉันต้องการให้เธอมาหาฉันที่บ้านตอนนี้" "เป็นอะไรไปอรัญญา" เสียงของแก้วตาเต็มไปด้วยความกังวล "เกิดอะไรขึ้น" "ฉัน... ฉันเจออะไรบางอย่างที่น่าตกใจมาก" อรัญญาตอบเสียงสั่น "ฉันต้องการให้เธอมาช่วยดู" "โอเค ฉันกำลังไป" แก้วตารับคำ ไม่นานนัก แก้วตาก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังงาม เธอพบอรัญญานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ "เป็นอะไรไปอรัญญา" แก้วตาเดินเข้ามานั่งข้างๆ และกอดไหล่เพื่อนอย่างปลอบประโลม อรัญญาไม่ตอบ เธอยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้กับแก้วตา รูปที่บิดาของเธอกำลังโอบไหล่ผู้หญิงในชุดเดรสสีแดง แก้วตาหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู และเมื่อเห็นภาพ เธอก็อุทานเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ "นี่มันใครกัน" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" อรัญญาตอบเสียงแผ่ว "แต่ฉันเจอรูปนี้ในห้องทำงานของคุณพ่อ แล้วก็ยังมีรูปอื่นๆ ที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีก" อรัญญาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอค้นพบให้กับแก้วตาฟัง ตั้งแต่การสนทนากับป้าพร จนถึงการค้นพบรูปถ่ายในห้องทำงานของบิดา แก้วตาตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆ นะอรัญญา" แก้วตาพูดหลังจากฟังจบ "ดูจากรูปแล้ว... ผู้หญิงคนนี้ต้องมีความสำคัญกับคุณพ่อของเธอมากๆ แน่ๆ" "แต่... ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย" อรัญญากล่าว "แล้วผู้หญิงในรูป... ทำไมเธอถึงมีหน้าตาคล้ายฉันขนาดนั้น" "เธอแน่ใจนะว่ารูปนั้นคือคุณพ่อของเธอ" แก้วตาถามอย่างไม่แน่ใจ "แน่ใจสิ" อรัญญาตอบ "ฉันจำใบหน้าเขาได้ดี" "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ" แก้วตาถามต่อ "เธอได้ลองถามป้าพรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้งหรือยัง" "ฉันลองแล้ว" อรัญญาถอนหายใจ "แต่ป้าพรก็ยังคงเลี่ยงที่จะตอบคำถามอยู่ดี" "แบบนี้เราต้องหาหลักฐานอื่นอีก" แก้วตาคิด "บางที... อาจจะมีจดหมาย หรือบันทึกอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ก็ได้" "จดหมาย..." อรัญญาทวนคำ "คุณแม่ของฉัน... ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" "แต่คุณพ่อของเธออาจจะเก็บมันไว้ก็ได้นะ" แก้วตาเสนอแนะ "ลองกลับไปดูที่ห้องทำงานของคุณพ่ออีกครั้งสิ บางทีอาจจะมีอะไรที่เรามองข้ามไป" อรัญญาลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "ก็ได้ เราไปดูกัน" ทั้งสองสาวกลับไปยังห้องทำงานของบิดาของอรัญญา พวกเขาเริ่มค้นหาในลิ้นชัก โต๊ะทำงาน ตู้เอกสารอย่างละเอียด พวกเขารื้อค้นทุกอย่างที่ขวางหน้า กระดาษ เอกสารเก่าๆ สมุดบันทึกต่างๆ แต่ก็ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ "ไม่มีอะไรเลยจริงๆ" อรัญญาเริ่มท้อแท้ "ใจเย็นๆ" แก้วตาปลอบ "ลองดูที่ใต้โต๊ะทำงานสิ บางทีอาจจะมีลิ้นชักลับก็ได้" พวกเขาลองคลำใต้โต๊ะทำงาน และในที่สุด อรัญญาก็ةะเจอลิ้นชักเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ เธอพยายามดึงมันออก แต่ก็แน่นมาก "มันเปิดไม่ออก" "ให้ฉันลอง" แก้วตาอาสา เธอค่อยๆ ใช้บัตรประชาชนของเธอแหย่เข้าไปในร่องลิ้นชัก และออกแรงงัดเบาๆ "แกร๊ก!" เสียงดังขึ้น พร้อมกับลิ้นชักที่เปิดออก ข้างในมีกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่ อรัญญาหยิบกล่องนั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดฝากล่องออก ข้างในเต็มไปด้วยจดหมายที่ถูกผูกรวมกันไว้ด้วยริบบิ้นสีซีดจาง "นี่มัน... จดหมาย" อรัญญาพึมพำ เธอหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา เปิดอ่านอย่างระมัดระวัง ลายมือที่ปรากฏในจดหมายนั้น ไม่ใช่ลายมือของคุณแม่ของเธอ แต่เป็นลายมือของผู้หญิงในชุดเดรสสีแดง "ถึง 'ที่รักของฉัน'" อรัญญาเริ่มอ่าน "วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน... ฉันหวังว่าเธอจะสบายดีนะ... ชีวิตของฉันที่นี่มัน... ไม่มีความสุขเลยถ้าไม่มีเธอ..." หัวใจของอรัญญาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธออ่านจดหมายต่อไปอย่างตั้งใจ จดหมายแต่ละฉบับบรรยายถึงความรัก ความผูกพัน และความรู้สึกที่ลึกซึ้งระหว่างผู้หญิงคนนี้กับบิดาของเธอ "ฉันดีใจนะที่ได้เจอเธอในวันนั้น... วันที่เธอมากับภรรยาของเธอ..." อีกฉบับหนึ่งเขียนไว้ "ฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่ฉันก็ยังหวังว่าสักวันหนึ่ง... เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย..." "ภรรยาของเธอ..." อรัญญาเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา "แสดงว่า... ผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องคุณแม่ของฉันมาตลอด" แก้วตาเองก็จ้องมองจดหมายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "นี่มัน... ซับซ้อนกว่าที่คิดนะอรัญญา" อรัญญายังคงอ่านจดหมายต่อไป เธอพบว่าจดหมายเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันกับที่บิดาของเธอแต่งงานกับคุณแม่ของเธอ และบางฉบับก็เขียนขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน "ฉันไม่เข้าใจเลย" อรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงสับสน "ทำไมคุณพ่อถึงต้องเก็บจดหมายพวกนี้ไว้" "บางที... เขาอาจจะยังรักผู้หญิงคนนี้อยู่ก็ได้นะ" แก้วตาตอบอย่างนุ่มนวล "แต่... ทำไมเขาถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" อรัญญาถาม "แล้วทำไมคุณแม่ถึงไม่รู้" "อาจจะเพราะมันเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่เกินไปก็ได้" แก้วตาคาดเดา อรัญญาหยิบจดหมายฉบับสุดท้ายขึ้นมาอ่าน เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่ดูเร่งรีบและเต็มไปด้วยความเศร้า "ที่รักของฉัน" จดหมายเริ่มต้น "ฉันตัดสินใจแล้ว... ฉันจะไปจากที่นี่... ฉันจะไปให้ไกลที่สุด... เพื่อที่เธอจะได้มีความสุขกับครอบครัวของเธอ... ฉันจะไม่ทำให้เธอต้องลำบากใจอีกต่อไป... ขอโทษนะ... สำหรับทุกสิ่ง..." หลังจากอ่านจดหมายฉบับสุดท้ายจบ อรัญญาก็ปล่อยให้จดหมายหล่นลงบนตัก เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพความรักที่เคยคิดว่าสมบูรณ์แบบของพ่อแม่กำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ "นี่คือความจริงสินะ" เธอพึมพำ "ความจริงที่ซ่อนเร้นมาตลอด"