"คุณวีรยุทธ์คะ" แพรวากล่าวขึ้นอย่างกล้าหาญ "หนู... มา... เพื่อ... จะ... คุย... กับ... คุณ... เรื่อง... หนี้สิน... แล้ว... ก็... ข้อตกลง... ที่... คุณ... ทำ... ไว้... กับ... พ่อ... ของ... หนู..." คุณวีรยุทธ์ยิ้มมุมปาก แววตาฉายประกายบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก "อ๋อ... ข้อตกลง... ที่ว่า... คุณ... ต้อง... มา... เป็น... เจ้าสาว... ของ... ผม... ใช่... ไหม... ครับ..." คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว นทีที่ยืนอยู่ข้างๆ ขยับเข้ามาใกล้แพรวาเล็กน้อย มือของเขากำแน่นขึ้น "ไม่... ค่ะ... ไม่ใช่... แบบ... นั้น..." แพรวากล่าว พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "หนู... มา... เพื่อ... จะ... หา... ทาง... ออก... จาก... ปัญหา... นี้... ให้... ได้..." "หา... ทาง... ออก... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ..." คุณวีรยุทธ์เลิกคิ้ว "ผม... คิดว่า... ข้อตกลง... ของเรา... มัน... ชัดเจน... ดี... แล้ว... นะ... ครับ..." "ข้อตกลง... นั้น... มัน... ไม่... ยุติธรรม... เลย... ค่ะ..." คุณสุรเชษฐ์กล่าวเสียงเข้ม "คุณ... กำลัง... เอาเปรียบ... ลูก... ของ... ผม..." "เอาเปรียบ... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ..." คุณวีรยุทธ์หัวเราะเบาๆ "คุณ... สุรเชษฐ์... คุณ... ลืม... ไป... แล้ว... หรือ... ครับ... ว่า... ใคร... เป็น... คน... ทำให้... ครอบครัว... ของ... คุณ... ตก... อยู่... ใน... สภาพ... นี้..." คำพูดของเขาเหมือนดาบที่กรีดแทงเข้ามาในใจของแพรวา เธอหันไปมองพ่อของเธอซึ่งมีสีหน้าซีดเผือด "พ่อ... คะ..." แพรวาร้องเรียก "ไม่ต้อง... เป็น... ห่วง... ลูก..." คุณสุรเชษฐ์พยายามปั้นหน้าให้ดูเข้มแข็ง "พ่อ... จะ... จัดการ... เอง..." "จัดการ... อย่าง... ไร... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์..." คุณวีรยุทธ์ถาม "จะ... เอา... เงิน... ที่... ไหน... มา... คืน... ผม... ล่ะ... ครับ... หรือ... จะ... ให้... ลูก... สาว... มา... เป็น... ของ... ผม... เป็น... การ... ชดเชย... กัน... แน่..." "คุณ... วีรยุทธ์... หยุด... พูด... จา... หยาบคาย... ได้... แล้ว..." นทีกล่าวขึ้น เขาไม่สามารถทนฟังคำพูดดูถูกแพรวาได้อีกต่อไป คุณวีรยุทธ์หันไปมองนทีด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม "อ้อ... นี่... คือ... คน... ที่... คุณ... รัก... ที่... สุด... ใช่... ไหม... ครับ... คุณ... แพรวา..." แพรวาไม่ตอบ เธอเพียงแต่กำมือของนทีแน่นขึ้น "ผม... คือ... ว่าที่... สามี... ของ... คุณ... แพรวา... ครับ..." นทีกล่าวเสียงดังฟังชัด "และ... ผม... จะ... ไม่... ยอม... ให้... ใคร... มา... ทำ... ร้าย... จิตใจ... ของ... เธอ... เด็ดขาด..." "ว่าที่... สามี... อย่าง... นั้น... หรือ..." คุณวีรยุทธ์ยิ้มเยาะ "คุณ... ช่าง... กล้า... หาญ... เสีย... จริง... คุณ... รู้... หรือ... เปล่า... ว่า... หนี้สิน... ของ... ครอบครัว... อัศวเมธี... มัน... มาก... มาย... แค่... ไหน..." "ผม... รู้... ครับ..." นทีตอบ "และ... ผม... พร้อม... ที่... จะ... ช่วย... แพรวา... แก้ไข... ปัญหา... นี้..." "ช่วย... อย่าง... ไร... ครับ..." คุณวีรยุทธ์เลิกคิ้ว "คุณ... จะ... เอา... เงิน... จาก... ที่... ไหน... มา... ช่วย... คุณ... แพรวา... กัน... ครับ... หรือ... คุณ... คิดว่า... ความ... รัก... มัน... จะ... แก้... ปัญหา... หนี้สิน... ได้... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ..." "ผม... ไม่... ได้... คิด... อย่าง... นั้น..." นทีตอบ "แต่... ผม... เชื่อ... ว่า... ความ... รัก... ของ... เรา... จะ... ทำให้... เรา... เข้มแข็ง... พอ... ที่... จะ... ต่อสู้... กับ... อุปสรรค... ทุกอย่าง... ได้..." คุณสุรเชษฐ์มองนทีด้วยความซาบซึ้งใจ เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะรักและห่วงใยแพรวามากถึงขนาดนี้ "คุณ... วีรยุทธ์... ผม... ขอ... เสนอ... ทาง... ออก... อย่าง... หนึ่ง..." คุณสุรเชษฐ์กล่าว "ผม... จะ... ขาย... ที่ดิน... ผืน... นั้น... ของ... ผม... เพื่อ... นำ... เงิน... มา... ใช้... หนี้... ให้... กับ... คุณ..." คุณวีรยุทธ์หัวเราะอย่างดัง "ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ที่ดิน... ผืน... นั้น... หรือ... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์... ผม... บอก... คุณ... แล้ว... ไง... ครับ... ว่า... ที่ดิน... ผืน... นั้น... มัน... มี... ความ... สำคัญ... กับ... ผม... มาก... กว่า... เงิน... เสีย... อีก..." "แล้ว... คุณ... ต้องการ... อะไร... กัน... แน่... ค่ะ..." แพรวาถามเสียงสั่น "ผม... ต้องการ... สิ่ง... ที่... ผม... คู่... ควร... ครับ..." คุณวีรยุทธ์กล่าว ดวงตาของเขามองตรงมาที่แพรวา "ผม... ต้องการ... คุณ... ครับ... คุณ... แพรวา..." คำพูดนั้นทำให้แพรวาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น นทีรีบประคองเธอไว้ "ผม... ไม่... ยอม... เด็ดขาด..." นทีกล่าวเสียงแข็ง "คุณ... ไม่มี... สิทธิ์... มา... บังคับ... ใคร... ทั้งนั้น..." "ผม... มี... สิทธิ์... ครับ..." คุณวีรยุทธ์ยิ้มเย็น "เพราะ... คุณ... สุรเชษฐ์... ได้... เซ็น... สัญญา... ยินยอม... แล้ว... ไง... ครับ..." คุณสุรเชษฐ์หน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ "พ่อ... คะ..." แพรวาร้องถาม "พ่อ... ขอ... โทษ... นะ... ลูก..." คุณสุรเชษฐ์กล่าว "พ่อ... ไม่... ได้... ตั้งใจ..." "ไม่ต้อง... พูด... อะไร... ทั้งนั้น... ครับ..." คุณวีรยุทธ์ขัดขึ้น "เพราะ... พยาน... ก็... อยู่... ตรง... นี้... แล้ว... นะ... ครับ..." เขาชี้ไปที่ประตูห้องทำงาน หญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามา เธอคืออรทัย เลขานุการส่วนตัวของคุณวีรยุทธ์ "อรทัย... มา... ดู... สิ... ว่า... คุณ... สุรเชษฐ์... เขา... ได้... เซ็น... เอกสาร... อะไร... ไว้... บ้าง..." คุณวีรยุทธ์สั่ง อรทัยเดินไปหยิบเอกสารปึกหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเดินมาส่งให้คุณสุรเชษฐ์ "นี่... ครับ... คุณ... สุรเชษฐ์..." เธอพูด "เอกสาร... ที่... คุณ... เซ็น... ไว้... เมื่อ... วาน... นี้... เอง..." คุณสุรเชษฐ์รับเอกสารมาเปิดดูอย่างช้าๆ เมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน เขาก็แทบจะหมดแรง "นี่... มัน... เป็น... ไป... ไม่... ได้..." เขากล่าวเสียงสั่น