หลังจากวันนั้น แพรวาและนทีก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับปัญหาทางการเงินของบริษัท เธอติดต่อกับอดีตพนักงานที่ไว้ใจได้ของคุณพ่อ เพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม และนทีก็พยายามติดต่อกับแหล่งข่าวในแวดวงธุรกิจ เพื่อสืบหาความจริง "คุณนทีคะ" แพรวาโทรศัพท์หานทีในบ่ายวันหนึ่ง "แพรวาเพิ่งคุยกับคุณสมชายค่ะ" "คุณสมชาย... อดีตผู้จัดการฝ่ายการเงินของคุณพ่อคุณใช่ไหมครับ" นทีถาม "ค่ะ" แพรวาตอบ "เขาบอกว่า... ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา บริษัทมีปัญหาเรื่องสภาพคล่องอย่างหนักจริงๆ ค่ะ" "แล้ว... ทำไมคุณพ่อของคุณถึงไม่เคยเล่าอะไรให้คุณฟังเลยครับ" นทีถามอย่างสงสัย "แพรวาเองก็ไม่เข้าใจค่ะ" แพรวาถอนหายใจ "คุณพ่อของแพรวาเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครเป็นห่วงท่านค่ะ ท่านมักจะเก็บปัญหาทุกอย่างไว้กับตัวเองเสมอ" "ผมเข้าใจครับ" นทีตอบ "แล้วคุณสมชายได้ให้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญญาเงินกู้บ้างไหมครับ" "เขาบอกว่า... สัญญาเงินกู้ที่คุณพ่อเซ็นไปนั้น เป็นการกู้ยืมเงินจำนวนมากจากสถาบันการเงินแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเงื่อนไขที่ค่อนข้างจะเอาเปรียบมากค่ะ" แพรวาเล่า "และที่สำคัญ... คุณพ่อของแพรวาได้นำหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทไปค้ำประกันไว้ด้วย" "หุ้นส่วนใหญ่..." นทีอุทานด้วยความตกใจ "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง... หมายความว่า... หากบริษัทไม่สามารถชำระหนี้ได้... หุ้นส่วนทั้งหมดก็จะตกเป็นของสถาบันการเงินนั้นทันที" "ใช่ค่ะ" แพรวาตอบเสียงสั่นเครือ "และถ้าเป็นเช่นนั้น... บริษัทก็จะกลายเป็นของคนอื่นไปในที่สุด" "ผมจะลองตรวจสอบข้อมูลกับทางสถาบันการเงินดูนะครับ" นทีกล่าว "แต่ผมเกรงว่า... อาจจะไม่ได้ข้อมูลที่ชัดเจนนัก" "ทำไมคะ" แพรวาถาม "เพราะบางครั้ง... สถาบันการเงินก็มีกฎระเบียบในการเปิดเผยข้อมูลลูกค้าครับ" นทีอธิบาย "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน" "แล้ว... เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" แพรวาถามด้วยความสิ้นหวัง "ผมจะพยายามหาทางเจรจาต่อรองกับทางเจ้าหนี้ครับ" นทีตอบ "และหากเป็นไปได้... ผมอาจจะต้องพิจารณาเรื่องการเข้าซื้อหนี้ก้อนนั้น" "เข้าซื้อหนี้..." แพรวาอุทาน "คุณนทีคะ... คุณจะทำขนาดนั้นเลยหรือคะ" "ผมบอกแล้วไงครับ ว่าเราเป็นสามีภรรยากัน" นทีตอบ "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยคุณ" แพรวานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้สึกซาบซึ้งในความเสียสละของนที แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ "แต่... ค่าใช้จ่ายในการเข้าซื้อหนี้ก้อนนี้... มันคงจะสูงมากนะคะ" แพรวาเอ่ย "ผมมีเงินทุนสำรองอยู่พอสมควรครับ" นทีตอบ "และผมก็เชื่อว่า... การลงทุนครั้งนี้... มันคุ้มค่า" "คุ้มค่า... ในแง่ไหนคะ" แพรวาถาม "ในแง่ของการช่วยเหลือคุณ... และในแง่ของการรักษาธุรกิจของครอบครัวคุณไว้" นทีตอบ "ผมไม่อยากเห็นคุณต้องเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น" คำพูดของนทีทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เธอเริ่มรู้สึกผูกพันกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ "คุณนทีคะ" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ถ้าหาก... คุณพ่อของแพรวา... ท่านวางแผนทุกอย่างไว้ล่วงหน้าจริงๆ... แล้วทำไมท่านถึงไม่บอกแพรวาเลยคะ" "บางที... ท่านอาจจะอยากให้คุณได้เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเองครับ" นทีคาดเดา "หรือบางที... ท่านอาจจะอยากให้คุณได้เจอคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณจริงๆ" "คนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง..." แพรวาพึมพำกับตัวเอง "คุณหมายถึง... คุณอย่างนั้นหรือคะ" นทีเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะครับ" แพรวารู้สึกเขินอายกับคำตอบของเขา เธอไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับนทีจะพัฒนาไปได้ถึงขนาดนี้ "แล้ว... ถ้าหาก... คุณพ่อของแพรวา... ท่านมีเจตนาแอบแฝงอะไรอยู่... คุณนทีจะทำอย่างไรคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวัง "ผมจะพยายามสืบหาความจริงให้ได้ครับ" นทีตอบ "และผมจะปกป้องคุณจากทุกสิ่ง" "ปกป้อง... จากอะไรคะ" แพรวาถามอีกครั้ง "จากคนที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายคุณ" นทีตอบ "และจากแผนการที่อาจจะซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง" แพรวาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนที เธอรู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นและความจริงใจในแววตาของเขา "คุณนทีคะ" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "แพรวา... จะเชื่อใจคุณค่ะ" "ขอบคุณครับ" นทีตอบพร้อมรอยยิ้ม "ผมจะไม่มีวันทำให้คุณผิดหวัง" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แพรวาและนทีใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการแก้ปัญหาหนี้สินของบริษัท แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงน่าเป็นห่วง แต่การมีนทีคอยอยู่เคียงข้าง ก็ทำให้แพรวารู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น "คุณนทีคะ" แพรวาถามในเย็นวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังนั่งทำงานอยู่ด้วยกัน "คุณเคยเจอคุณพ่อของแพรวามาก่อนใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" นทีตอบ "ผมเคยพบท่านหลายครั้ง" "แล้ว... ท่านเป็นคนอย่างไรคะในสายตาของคุณ" แพรวาถาม "ท่านเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงครับ" นทีตอบ "และท่านก็รักครอบครัวมาก" "รักครอบครัว..." แพรวาพึมพำ "แล้ว... ถ้าหาก... การแต่งงานครั้งนี้... เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของท่าน... คุณนทีคิดว่า... แผนการนั้นคืออะไรคะ" นทีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ผมคิดว่า... ท่านต้องการให้คุณได้เรียนรู้ที่จะรักและดูแลตัวเองครับ" "รักและดูแลตัวเอง..." แพรวาพูดซ้ำ "แต่... ทำไมต้องแต่งงานกับคุณ... คนแปลกหน้า" "บางที... ท่านอาจจะมองเห็นบางอย่างในตัวผม" นทีตอบ "ที่ทำให้ท่านเชื่อว่า... ผมสามารถดูแลคุณได้" แพรวาจ้องมองเขา เธอรู้สึกว่าคำตอบของนทียังมีบางอย่างที่ปิดบังอยู่ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะถามเซ้าซี้ต่อไป