หลังจากเหตุการณ์ที่ต้นปรากฏตัวขึ้นที่ร้าน เมษาก็ยิ่งพยายามสร้างความมั่นใจให้กับธามมากขึ้น เธอพยายามใช้เวลาอยู่กับเขาให้มากที่สุด และแสดงออกถึงความรักที่มีให้เขาอย่างสม่ำเสมอ แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงความห่างเหินบางอย่างในตัวธาม “คุณธามคะ” เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง “ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังห่างกันมากขึ้นนะคะ” ธามหยุดเดิน หันมามองเมษา “เปล่าครับ ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้น” “แต่ฉันรู้สึกค่ะ” เมษาบอก “คุณดูเหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างในใจตลอดเวลา” ธามถอนหายใจ “ผม… ผมแค่กำลังคิดเรื่องงานน่ะครับ” “งานที่ร้าน หรือว่าเรื่องที่บริษัทคะ” เมษาถาม “ทั้งสองอย่างครับ” ธามตอบ “ผมอยากให้ทุกอย่างมันออกมาดีที่สุด” “ฉันก็อยากให้มันออกมาดีเหมือนกันค่ะ” เมษาบอก “แต่ฉันก็อยากให้คุณมีความสุขด้วยนะคะ” ธามยิ้ม “ผมก็มีความสุขครับ… ที่ได้อยู่กับคุณ” เมษารู้สึกว่าคำตอบของธามยังคงเหมือนเดิมเสมอ เธออยากจะเชื่อใจเขา แต่ความรู้สึกบางอย่างก็บอกเธอว่ามีบางอย่างที่ธามกำลังปิดบังเธออยู่ ในวันต่อมา ขณะที่เมษากำลังนั่งทำงานอยู่ในคาเฟ่ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง “สวัสดีค่ะ ดิฉันเมษาค่ะ” “สวัสดีค่ะคุณเมษา ดิฉันเป็นพยาบาลจากโรงพยาบาล XYZ ค่ะ” เสียงปลายสายตอบ “เราได้รับแจ้งว่าคุณคือญาติของ คุณธาม ธนากรณ์ ค่ะ” เมษารู้สึกตกใจ “คุณธาม… เขาเป็นอะไรไปคะ” “คุณธามประสบอุบัติเหตุค่ะ” พยาบาลบอก “ตอนนี้กำลังรอการผ่าตัดอยู่ค่ะ” “อุบัติเหตุ” เมษาอุทานเสียงหลง “เป็นอุบัติเหตุร้ายแรงไหมคะ” “ตอนนี้เรายังบอกอะไรมากไม่ได้ค่ะ” พยาบาลตอบ “แต่คุณต้องรีบมาที่โรงพยาบาลนะคะ” เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอรีบวางสายโทรศัพท์ และรีบขับรถไปยังโรงพยาบาลทันที เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เธอได้พบกับคุณแม่ของธามที่กำลังนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “คุณแม่คะ” เมษาเรียก “คุณธามเป็นยังไงบ้างคะ” คุณแม่ของธามเงยหน้าขึ้นมองเมษา น้ำตาคลอ “คุณเมษา… คุณธาม… เขา…” ท่านพูดไม่ออก “เขาเป็นอะไรคะ” เมษาถามอย่างร้อนรน “เขา… เขาเสียชีวิตแล้วค่ะ” คุณแม่ของธามพูดทั้งน้ำตา เมษารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น “ไม่จริง… ไม่จริงนะคะ” “มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ” คุณแม่ของธามบอก “รถชนค่ะ” เมษาไม่สามารถรับฟังอะไรได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแหลกสลาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น หลังจากผ่านพิธีศพของธามไปแล้ว เมษาก็ยังคงจมอยู่ในความเศร้าโศก เธอไม่สามารถทำใจยอมรับความจริงได้ วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งมองรูปถ่ายของธามที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้เตียง ด้วยความสงสัย เธอจึงหยิบกล่องนั้นออกมา และเปิดมันออก ข้างในมีจดหมายหลายฉบับ และรูปถ่ายเก่าๆ เธอค่อยๆ หยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายที่ธามเขียนถึงเธอ “เมษาที่รัก” จดหมายเริ่มต้น “ผมเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นมา เพราะผมรู้ว่าผมอาจจะไม่มีโอกาสได้บอกคุณด้วยตัวเอง” เมษาเริ่มน้ำตาไหล เธออ่านต่อไป “ผมรู้ว่าคุณกำลังสงสัยว่าทำไมผมถึงดูห่างเหินไปในช่วงหลังๆ นี้ ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ” “ที่ผมทำแบบนั้น ก็เพราะผมอยากจะเตรียมตัวให้พร้อม” ธามเขียนต่อ “ผมอยากจะบอกความจริงบางอย่างกับคุณ” “ความจริงก็คือ… ผมป่วยครับ” เมษารู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เธออ่านต่อไปด้วยความสั่นเทา “ผมมีโรคประจำตัวที่ร้ายแรง ผมรู้ว่าผมอาจจะอยู่ได้ไม่นาน ผมไม่อยากให้คุณต้องเสียใจไปมากกว่านี้ ผมจึงพยายามทำตัวให้ห่างเหิน เพื่อที่คุณจะได้ไม่ผูกพันกับผมมากเกินไป” “แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะรักคุณ ผมรักคุณมากเมษา ผมอยากจะอยู่กับคุณไปตลอด” “ผมขอโทษที่ต้องโกหกคุณ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ” “ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจผมนะครับ” “รักคุณเสมอ” “ธาม” เมษากอดจดหมายฉบับนั้นไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเพิ่งจะรู้ความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ที่ธามได้พยายามปิดบังเธอเอาไว้ตลอดมา เธอเพิ่งจะรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความห่างเหินของธาม ไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเธอ แต่เป็นเพราะเขากำลังต่อสู้กับโรคร้าย ที่กำลังจะพรากเขาไปจากเธอตลอดกาล