เมษาหยิบรูปถ่ายของเธอกับธามขึ้นมามอง ใบหน้าของเธอในรูปนั้นเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่แท้จริง เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอีกแล้วเมื่อธามจากไป ความอบอุ่นจากรูปถ่ายในมือค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่กำลังหนาวเหน็บ เธอสูดหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ "คุณจำวันนีได้ไหมคะ ธาม?" เธอพึมพำกับรูปถ่ายในมือ "วันที่เราไปเที่ยวทะเลกัน… คุณบอกว่าจะดูแลเมษาไปตลอด… แล้ว… คุณก็ไปจริงๆ… ทิ้งให้เมษาอยู่คนเดียว…" น้ำตาเม็ดใสค่อยๆ ไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว ความเศร้าโศกยังคงเป็นสิ่งจำเป็น แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะไขความจริงก็มีพลังมากพอที่จะผลักดันเธอไปข้างหน้า เธอวางรูปถ่ายใบนั้นกลับลงบนโต๊ะทำงานของธามอย่างแผ่วเบา สายตาของเธอไล่มองไปรอบๆ ห้องทำงานอีกครั้ง พยายามเพ่งสมาธิไปที่ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธออาจมองข้ามไป "ธาม… คุณซ่อนอะไรไว้ในห้องนี้อีกบ้างคะ?" เธอเดินไปที่ตู้เก็บเอกสารเก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง มือเรียวค่อยๆ เลื่อนไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ชั้นบนสุด เสียงลากของไม้เก่าดังขึ้นเบาๆ ลิ้นชักถูกเปิดออกอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นเอกสารเก่าๆ กองอยู่ด้านใน "นี่มันอะไรกันนะ…" เธอค่อยๆ รื้อค้นเอกสารเหล่านั้นออกมาอย่างระมัดระวัง บางส่วนเป็นรายงานการประชุมที่ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้อง บางส่วนเป็นบิลค่าใช้จ่ายเก่าๆ แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลเก่าๆ ซองหนึ่ง ที่มีลายมือของธามเขียนติดไว้ว่า "สำหรับเมษา - อ่านเมื่อถึงเวลาอันควร" หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา มือไม้สั่นเทาด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่น เธอเปิดซองออกอย่างช้าๆ ภายในมีกระดาษพับหลายทบ และเมื่อเธอคลี่มันออก ภาพของลายมือที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น "เมษาที่รัก" "หากเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่า… ฉันอาจจะไม่ได้อยู่กับเธออีกต่อไปแล้ว… หรือ… มีบางสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับฉัน… ฉันเสียใจนะ… ที่ต้องทิ้งเธอไว้แบบนี้…" "มีหลายเรื่องที่ฉันอยากจะบอกเธอ… หลายความลับที่ฉันเก็บซ่อนไว้… ฉันรู้ว่าเธอคงสงสัย… และ… อาจจะโกรธฉัน… ที่ไม่เคยบอกความจริงทั้งหมดกับเธอ…" "เรื่องของอรุณรัศมี… เป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของฉัน… เธอคือคนที่ฉันรัก… มากกว่าสิ่งใด… แต่… โชคชะตากลับพรากเธอไปจากฉัน… ในวันที่ฉันตั้งใจจะขอเธอแต่งงาน…" "วันที่ 14 มีนาคม… เป็นวันที่ฉันไม่มีวันลืม… วันเกิดของเธอ… และ… วันที่เธอจากไป… ฉันพยายามหาความจริง… เกี่ยวกับการตายของเธอ… ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ… ฉันพบหลักฐานบางอย่าง… ที่เชื่อมโยงกับโครงการอัคคีพัฒนา… และ… คุณภาคิน…" "นายสมชาย… คนที่ขับรถชนอรุณรัศมี… เขาคือเหยื่อ… เขาไม่ได้ผิด… แต่… มีคนบงการอยู่เบื้องหลัง… ฉันพยายามจะเปิดโปงความจริง… แต่… ฉันก็ถูกขัดขวาง… และ… เกือบจะเสียชีวิต… ในครั้งนั้น…" "ฉันรู้ว่าเธอเองก็กำลังสืบหาความจริง… เกี่ยวกับการตายของฉัน… ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ… เมษา… ฉันถูกฆาตกรรม… โดยคนที่กลัวว่าฉันจะแฉความลับของพวกเขา…" "เบาะแสทั้งหมด… อยู่ในเอกสารที่ฉันรวบรวมไว้… ฉันซ่อนมันไว้ในที่ที่ไม่มีใครคาดถึง… เธอต้องระวังตัวนะ… พวกเขาอันตรายมาก… พวกเขาพร้อมที่จะทำทุกอย่าง… เพื่อปกปิดความผิดของพวกเขา…" "ฉันรักเธอ… เมษา… รักเธอเสมอ… อย่าเสียใจ… จงมีชีวิตอยู่ต่อไป… เพื่อฉัน… เพื่อความจริง… และ… เพื่ออนาคตของเรา…" "ด้วยรักเสมอ… ธาม" เมษาอ่านจดหมายของธามซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องทำงานที่เย็นเฉียบ มือยังคงกำจดหมายไว้แน่น ข้อความแต่ละประโยคของธามเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของเธอ "ธาม… คุณ… คุณถูกฆาตกรรมเหรอคะ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ "แล้ว… ใคร… ใครกันที่ทำแบบนี้กับคุณ…" เธอเหลือบตาไปมองเอกสารเก่าๆ ที่กองอยู่บนพื้น เธอรู้ทันทีว่าเอกสารเหล่านี้คือหลักฐานที่ธามกล่าวถึง เธอค่อยๆ รวบรวมเอกสารเหล่านั้นมาไว้ในอ้อมแขน เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของมัน ไม่ใช่แค่น้ำหนักของกระดาษ แต่เป็นน้ำหนักของความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน "ฉันจะ… ฉันจะเปิดโปงพวกมันให้ได้ค่ะ ธาม… ฉันจะทำให้พวกมันได้รับโทษ… ฉันสัญญา…" เธอเงยหน้ามองเพดาน ดวงตาแดงก่ำแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะสู้ต่อไป เพื่อธาม เพื่ออรุณรัศมี และเพื่อความยุติธรรม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์ของสารวัตร เธอบอกสารวัตรว่าเธอมีหลักฐานสำคัญบางอย่าง และต้องการพบสารวัตรทันที "สารวัตรคะ… ดิฉันพบหลักฐาน… ที่จะพิสูจน์ได้ว่า… คุณธาม… ไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ… แต่… เป็นการฆาตกรรมค่ะ…"