หลังจากที่คุณภาคินจากไป เมษาก็รู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนัก เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง "สารวัตรคะ" เมษาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ดิฉันอยากจะให้คุณ… ตรวจสอบเอกสารพวกนี้อย่างละเอียด… และ… ดิฉันก็มีข้อมูลบางอย่าง… ที่ธามทิ้งไว้ให้… เกี่ยวกับที่ซ่อนของหลักฐานเพิ่มเติม…" สารวัตรพยักหน้า "คุณเมษา… คุณทำดีมากแล้วครับ… ตอนนี้… เราต้องร่วมมือกัน… เพื่อนำความจริงมาเปิดเผย…" เมษาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอเปิดแอปพลิเคชันบันทึกเสียง และกดเล่นไฟล์เสียงที่เธอได้บันทึกไว้เมื่อตอนที่เธออยู่ในห้องทำงานของธาม "นี่คือเสียงที่ธามบันทึกไว้… ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตครับ" เมษาบอกสารวัตร เสียงของธามดังขึ้นจากโทรศัพท์ "หากใครได้ยินเสียงนี้… แสดงว่า… ฉันอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว… ฉันกำลังจะเปิดโปงความลับของบริษัทอัคคีพัฒนา… และ… คุณภาคิน… เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลัง… ฉันได้ซ่อนเอกสารสำคัญ… ไว้ใน… หลุมศพของอรุณรัศมี… ในกล่องกันน้ำ… ที่ใต้ฐานรูปปั้น… ที่มีสัญลักษณ์… ดอกบัว…" เมษามองสารวัตรด้วยความตื่นเต้น "หลุมศพของคุณอรุณรัศมี! ธามซ่อนหลักฐานไว้ที่นั่น!" สารวัตรดูประหลาดใจ "คุณแน่ใจเหรอครับ? แล้ว… ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น?" "ธามคงคิดว่า… ที่นั่นคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด… ที่จะซ่อนหลักฐาน… เพราะไม่มีใครกล้าไปยุ่งกับที่ๆ เกี่ยวข้องกับความตาย… และ… คุณภาคินเอง… ก็น่าจะคาดไม่ถึง…" เมษาอธิบาย "เราต้องรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!" สารวัตรกล่าว ทั้งสองรีบเดินทางไปยังสุสานทันที เมื่อมาถึง เมษาก็ชี้ไปยังหลุมศพของอรุณรัศมีที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ "ตรงนั้นค่ะ… ใต้ฐานรูปปั้นดอกบัว…" เมษาชี้ไปยังรูปปั้นที่ตั้งอยู่บนหลุมศพ สารวัตรและเจ้าหน้าที่อีกสองนายที่มาด้วยกัน เข้าไปตรวจสอบบริเวณฐานรูปปั้น พวกเขาใช้เครื่องมือขุดเล็กน้อย และในที่สุด ก็พบกล่องโลหะสีดำซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นดิน เมื่อเปิดกล่องออกมา ภายในเต็มไปด้วยเอกสารลับจำนวนมาก ทั้งสัญญาซื้อขายที่ดินที่ผิดกฎหมาย การโอนเงินที่น่าสงสัย รายงานการประเมินราคาที่ดินที่ไม่ถูกต้อง และที่สำคัญที่สุด… คือหลักฐานที่บ่งชี้ว่า… คุณภาคินเป็นผู้สั่งการให้ทำลายสุสานเก่าแก่ เพื่อสร้างโครงการของเขา… และ… เขาก็เป็นผู้บงการให้เกิดอุบัติเหตุกับอรุณรัศมี… และ… นายสมชาย… เพื่อปิดปากพวกเขา… "นี่มัน… ยิ่งกว่าที่คิดไว้มากนัก" สารวัตรกล่าวพลางหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน "คุณภาคิน… ไม่ใช่แค่ต้องการปกปิดเรื่องที่ดิน… แต่เขายังเป็นฆาตกรต่อเนื่อง… ที่พร้อมจะกำจัดทุกคน… ที่ขวางทางเขา…" "แล้ว… ธามล่ะคะ? ธามก็เป็นหนึ่งในเหยื่อที่เขาต้องการกำจัดใช่ไหมคะ?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ใช่ครับ" สารวัตรตอบ "เขารู้ว่าคุณธามกำลังจะเปิดโปงความลับของเขา… เขาจึงวางแผน… ให้เกิดอุบัติเหตุ… และ… เชื่อว่าคุณธามตายแล้ว… เขาคงไม่รู้ว่า… คุณธามได้ทิ้งหลักฐานชิ้นสุดท้ายไว้… ที่นี่…" ในขณะที่กำลังตรวจสอบเอกสารอยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง "คิดว่าจะหนีพ้นไปได้ง่ายๆ เหรอ?" ทั้งเมษาและสารวัตรหันไปมองด้วยความตกใจ ร่างของคุณภาคินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "คุณภาคิน!" สารวัตรตะโกน "คุณมาทำอะไรที่นี่? คุณถูกจับกุมในข้อหาฆาตกรรม!" "โง่เง่า!" คุณภาคินหัวเราะเสียงดัง "พวกแกคิดว่าแค่นี้จะจับฉันได้งั้นเหรอ? แกไม่รู้หรอกว่า… ฉันเตรียมการไว้หมดแล้ว…" ทันใดนั้น คุณภาคินก็ชักปืนออกมาจากเอว และเล็งไปที่เมษา "ถ้าฉันจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ… ก็ไม่มีใครจะได้ไป!" เขาตะโกน สารวัตรพยายามเข้าขวาง แต่คุณภาคินก็ยิงปืนออกไป กระสุนพลาดเป้าไปเฉียดเมษา "เมษา! หลบเร็ว!" สารวัตรตะโกน เมษาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ "แกมันผู้หญิงโง่เง่า!" คุณภาคินพูดพลางเล็งปืนไปที่เมษาอีกครั้ง "แกไม่ควรมายุ่งเรื่องของฉัน!" แต่ก่อนที่คุณภาคินจะได้เหนี่ยวไกอีกครั้ง เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด แต่คราวนี้… เป็นเสียงปืนของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาพร้อมกับสารวัตร คุณภาคินทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เขาถูกยิงที่ไหล่… ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว คุณภาคินถูกควบคุมตัวได้ และหลักฐานที่พบในหลุมศพของอรุณรัศมีก็เพียงพอที่จะเอาผิดเขาได้อย่างแน่นอน เมษายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความโล่งอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ธาม… คุณ… คุณทำสำเร็จแล้ว…" เธอพึมพำ น้ำตาไหลรินอีกครั้ง แต่คราวนี้… เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ… และ… น้ำตาที่พร้อมจะก้าวต่อไป…