อีกสองสัปดาห์ต่อมา สตูดิโอของแก้วตาเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว เธอและทีมงานของคุณพัชรากำลังช่วยกันจัดเตรียมสถานที่เพื่อการจัดแสดงผลงานที่กำลังจะมาถึง ความตื่นเต้นและความกดดันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน "คุณแก้วตาคะ ภาพนี้จะวางตรงนี้ เหมาะไหมคะ" ผู้ช่วยคนหนึ่งถาม "ตรงนั้นดีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ" แก้วตาตอบ พลางมองภาพวาดทะเลสีฟ้าสดใสที่แขวนอยู่บนผนัง มันเป็นภาพที่เธอตั้งใจวาดขึ้นหลังจากที่ได้รับการตอบรับจากคุณพัชรา เป็นสัญลักษณ์ของความหวังและอิสรภาพที่เธอได้รับกลับคืนมา ในระหว่างที่เธอกำลังตรวจดูความเรียบร้อยต่างๆ อยู่ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาในสตูดิโอ หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ "คุณภาคิน..." เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของเขาดูซูบผอมลงกว่าที่เธอเคยเห็น ดวงตาของเขามองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ยากจะอธิบาย "พี่... พี่ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต" ภาคินกล่าวเสียงแหบพร่า "พี่แค่อยากจะเห็น..." "เห็นอะไรคะ" แก้วตาถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "เห็นว่าเธอกำลังทำอะไร... เห็นว่าเธอกำลังมีความสุข" ภาคินตอบ "พี่ได้ยินข่าวว่าเธอจะจัดแสดงงานที่หอศิลป์ของคุณพัชรา... พี่ดีใจกับเธอจริงๆ" แก้วตาเดินเข้าไปใกล้ภาคิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจเขาได้อีกครั้งหรือไม่ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบสั้นๆ "ฉันกำลังเตรียมงานอยู่ค่ะ" "พี่... พี่อยากจะขอโทษแก้วตาอีกครั้ง" ภาคินกล่าว "สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น... พี่รู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว... แต่พี่ก็อยากจะพูดออกมา" "คุณภาคินคะ" แก้วตาถอนหายใจ "เรื่องในอดีต... มันผ่านไปแล้ว" "แต่สำหรับพี่... มันไม่เคยผ่านไปเลย" ภาคินพูด "พี่คิดถึงเธอทุกวัน... พี่ไม่เคยลืมวันที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน" แก้วตาหลับตาลง เธอพยายามสลัดภาพความทรงจำเก่าๆ ออกไป แต่มันก็ยากเหลือเกิน "คุณภาคินคะ" เธอเปิดตาขึ้นมามองเขา "ดิฉัน... ดิฉันกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่" "พี่รู้..." ภาคินตอบ "และพี่ก็อยากให้เธอรู้ว่า... พี่สนับสนุนการตัดสินใจของเธอเสมอ" "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงมาที่นี่คะ" แก้วตาถาม "หลังจากที่หายไปนานขนาดนี้" "พี่... พี่ได้ยินข่าวจากคุณอรุณ" ภาคินตอบ "ว่าเธอเคยมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก... พี่รู้สึกผิดที่ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอได้" แก้วตาอึ้งไป เธอไม่คิดว่าภาคินจะรู้เรื่องนั้น "คุณอรุณ... เขาคงบอกคุณไปหมดแล้วสินะคะ" เธอพูด "ใช่... เขาเป็นห่วงเธอมาก" ภาคินกล่าว "และพี่ก็เช่นกัน... พี่อยากให้เธอรู้ว่า... ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว... แต่พี่ก็ยังคงห่วงใยเธอเสมอ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน "คุณภาคินคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "ดิฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะรู้สึกผิด... แต่ดิฉันไม่ต้องการให้คุณมาสงสารดิฉัน" "พี่ไม่ได้มาสงสารแก้วตา" ภาคินรีบปฏิเสธ "พี่แค่อยากจะบอกว่า... พี่ดีใจที่เห็นเธอเข้มแข็งขึ้น... และมีความสุขกับสิ่งที่เธอรัก" "แล้ว... แล้วคุณมีแผนจะทำอะไรต่อไปคะ" แก้วตาถาม "พี่... พี่กำลังจะกลับไปดูแลธุรกิจของครอบครัวที่ต่างจังหวัด" ภาคินตอบ "พี่คิดว่า... การเริ่มต้นใหม่ที่นั่น คงจะดีกว่า" แก้วตาพยักหน้า เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้น "ถ้าอย่างนั้น... ก็ขอให้คุณภาคินโชคดีนะคะ" เธอพูด "แล้วเธอ... เธอจะไปไหนหลังจากนี้" ภาคินถาม "ดิฉัน... ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ" แก้วตาตอบ "แต่ดิฉันอยากจะมุ่งมั่นกับงานศิลปะของดิฉันก่อน" "ดีแล้ว" ภาคินยิ้มบางๆ "พี่เชื่อว่าเธอจะประสบความสำเร็จ" เขาเดินเข้ามาใกล้แก้วตาเล็กน้อย "ขอโทษนะ... ที่พี่เคยทำร้ายจิตใจเธอ" แก้วตาพยักหน้า เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกไปอีก "พี่ไปก่อนนะ" ภาคินกล่าว "ถ้ามีอะไร... หรือถ้าอยากจะคุยอะไร... ก็ติดต่อพี่มาได้เสมอ" เขาหยิบการ์ดนามบัตรออกมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ แล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้แก้วตายืนนิ่งอยู่คนเดียว เธอเดินไปหยิบการ์ดนามบัตรขึ้นมาดู เป็นนามบัตรของบริษัทที่ภาคินเคยทำงานอยู่ เธอถอนหายใจยาว "จบจริงๆ เสียที" เธอพูดกับตัวเอง แต่ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น หัวใจของเธอก็ยังคงเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ เธอเดินไปที่ภาพวาดทะเลสีฟ้าสดใสอีกครั้ง "เราจะเดินหน้าต่อไปนะ" เธอพูดกับภาพวาด "โดยไม่หันหลังกลับไป" แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ว่าการเผชิญหน้ากับอดีตครั้งนี้ มันยังไม่จบสิ้นง่ายๆ