วันเปิดนิทรรศการมาถึง สตูดิโอของแก้วตาถูกเปลี่ยนโฉมกลายเป็นแกลเลอรี่ชั่วคราวที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แสงไฟส่องสว่างสะท้อนกับภาพวาดสีน้ำทะเลอันงดงามที่แขวนเรียงรายอยู่บนผนัง แก้วตาในชุดเดรสสีขาวเรียบหรู ยืนอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "คุณแก้วตาคะ ผลงานของคุณยอดเยี่ยมมากจริงๆ ค่ะ" นักวิจารณ์ศิลปะคนหนึ่งกล่าวชม "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบรับด้วยความยินดี "การใช้สีของคุณ... มันสื่อถึงความรู้สึกได้ลึกซึ้งมากค่ะ" อีกคนเสริม "ดิฉันพยายามถ่ายทอดทุกอย่างที่รู้สึกออกมาให้มากที่สุดค่ะ" แก้วตาตอบ คุณอรุณยืนอยู่ข้างๆ เธอด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข "เห็นไหมคะ ฉันบอกแล้วว่าคุณทำได้" "ขอบคุณนะคะคุณอรุณ" แก้วตาจับมือของเพื่อนสนิทแน่น "ถ้าไม่ได้คุณ... ฉันคงไม่มีวันนี้" "เราคือครอบครัวเดียวกันนะคะ" คุณอรุณกล่าว ขณะที่แก้วตากำลังสนทนากับแขกคนอื่นๆ อยู่ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยที่กำลังเดินเข้ามาในงาน ภาพของภาคินปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขามาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูสวยสง่า ผมยาวสีดำขลับ แต่งกายด้วยชุดราตรีสีแดงเพลิง หัวใจของแก้วตากระตุกวูบ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง "นั่นมัน... คุณหญิงลดา" เสียงของภาคินดังขึ้น เขาเดินตรงมาที่แก้วตาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "คุณภาคิน..." แก้วตาเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา "พี่ขอโทษที่มาช้า" ภาคินกล่าว "พอดีมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาด้วย" เขาเหลือบมองไปทางคุณหญิงลดา "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ?" แก้วตาเลิกคิ้ว "ใช่... ผู้หญิงคนนั้น" ภาคินพูดเสียงกระซิบ "เธอเป็น... อดีตภรรยาของพ่อฉัน" แก้วตาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "เธอมาทำไมที่นี่คะ" แก้วตาถาม "พี่เองก็ไม่รู้" ภาคินตอบ "เธอรู้เรื่องนิทรรศการนี้ได้อย่างไรก็ไม่ทราบ" ทันใดนั้น คุณหญิงลดาก็เดินตรงเข้ามาหาแก้วตา พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอันตราย "คุณแก้วตา... ยินดีด้วยนะคะ" คุณหญิงลดากล่าว "ผลงานของคุณสวยงามมากจริงๆ" "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบรับอย่างสุภาพ "ฉันได้ยินมาว่า... คุณมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคุณภาคิน" คุณหญิงลดาพูดพลางมองไปที่ภาคินด้วยสายตาเย็นชา "ฉันสงสัยจริงๆ ว่า... เขามาที่นี่เพื่ออะไร" ภาคินก้าวเข้ามาขวางแก้วตา "คุณลดาครับ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ" "ฉันมาแสดงความยินดีกับศิลปินที่น่าสนใจคนหนึ่ง" คุณหญิงลดากล่าว "แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้... ว่าเบื้องหลังความสำเร็จนี้... มีอะไรซ่อนอยู่" แก้วตารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงเจตนาที่ไม่ดีของคุณหญิงลดา "คุณหญิงหมายความว่าอย่างไรคะ" แก้วตาถาม "ฉันแค่สงสัยว่า... คุณมาอยู่ตรงจุดนี้ได้อย่างไร" คุณหญิงลดากล่าว "ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน... คุณก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง" "ดิฉัน... ดิฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองค่ะ" แก้วตาตอบเสียงหนักแน่น "จริงหรือคะ" คุณหญิงลดากล่าว "หรือว่า... มีใครบางคนคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง" เธอเหลือบมองไปที่ภาคินอีกครั้ง "คุณภาคิน... คุณแน่ใจหรือว่า... สิ่งที่คุณทำ... มันถูกต้อง" ภาคินหน้าเสีย "คุณลดา... กรุณาอย่าพูดอะไรที่มัน... เกินเลย" "เกินเลยอะไรคะ" คุณหญิงลดากล่าว "ฉันแค่พูดความจริง" แล้วจู่ๆ คุณหญิงลดาก็หันไปทางแขกคนอื่นๆ ที่เริ่มหันมาสนใจบทสนทนาของพวกเขา "ฉันรู้ความจริงเกี่ยวกับเบื้องหลังความสำเร็จของคุณแก้วตา... และฉันก็พร้อมที่จะเปิดเผยให้ทุกคนได้รับรู้" แก้วตาตกใจมาก เธอไม่รู้ว่าคุณหญิงลดาจะพูดอะไรออกมา "คุณหญิงจะทำอะไรคะ" เธอถามเสียงสั่น "ฉันจะบอกทุกคน... ว่าคุณแก้วตา... เป็นลูกสาวของอดีตคนขับรถของสามีฉัน" คุณหญิงลดากล่าวเสียงดัง "และเธอ... ได้รับการสนับสนุนจาก... คุณอรุณ... เพื่อที่จะมาแก้แค้นครอบครัวของเรา" คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในงานเงียบกริบราวกับป่าช้า แก้วตารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "ไม่จริงค่ะ!" แก้วตาร้องออกมา "นั่นมัน... เป็นเรื่องโกหก!" "จริงหรือไม่จริง... ก็คงมีแต่คุณเท่านั้นที่รู้" คุณหญิงลดากล่าว พร้อมกับรอยยิ้มที่สะใจ ภาคินรีบเข้ามาหาแก้วตา "แก้วตา... เธอเป็นอะไรไหม" "ดิฉัน... ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ" แก้วตาตอบเสียงสั่น แต่ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความสับสน คุณอรุณเดินเข้ามาหาแก้วตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณลดาคะ... กรุณาอย่าใส่ร้ายคนอื่น" "ฉันไม่ได้ใส่ร้ายค่ะ" คุณหญิงลดากล่าว "ฉันแค่พูดความจริง" แก้วตารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเธอ ความฝันที่เธอสร้างมาด้วยความพยายามทั้งหมด กำลังจะถูกบดขยี้ด้วยคำโกหกอันน่าสะพรึงกลัวนี้