เย็นวันศุกร์ แก้วตาตัดสินใจเดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศของเธอ เป็นร้านที่เธอชอบแวะมานั่งเงียบๆ อ่านหนังสือ หรือไม่ก็แค่ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปตามสายลม ร้านนี้มีบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง มีกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยอวลอยู่ทั่วบริเวณ เธอเลือกนั่งที่มุมหนึ่งของร้าน ใกล้หน้าต่างบานใหญ่ มองเห็นผู้คนที่เดินขวักไขว่บนทางเท้า แสงไฟนีออนเริ่มสว่างขึ้นตามอาคารต่างๆ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม "รับอะไรดีคะ" พนักงานสาวสวยยิ้มให้เธอ "ขอลาเต้ร้อนแก้วหนึ่งค่ะ" แก้วตาตอบ พลางหยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาเปิด ขณะที่รอเครื่องดื่ม แก้วตาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาคินอีกครั้ง ภาพใบหน้าเคร่งขรึมของเขาเมื่อช่วงบ่ายยังคงติดตา เขาปฏิเสธความพยายามของเธออย่างไม่ใยดี ราวกับว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี "นี่แหละชีวิต" เธอพึมพำกับตัวเอง "รักเขามากเท่าไหร่ ก็ไม่เท่ากับความสำคัญที่เขาให้กับ 'เธอคนนั้น'" "คุณแก้วตาคะ" เสียงทักทายที่คุ้นเคยดังขึ้น เรียกให้แก้วตาลืมตาขึ้นจากหนังสือ เธอเห็น "คุณอรุณ" เจ้าของร้านกาแฟ ยื่นถาดที่มีแก้วลาเต้ร้อนมาให้ พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร "ขอบคุณค่ะคุณอรุณ" แก้วตารับแก้วกาแฟมาวางบนโต๊ะ "วันนี้ดูเหม่อๆ นะคะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" คุณอรุณถาม พลางวางแก้วน้ำเปล่าให้อีกแก้ว "ก็...นิดหน่อยค่ะ" แก้วตาตอบ "แค่เรื่องงานค่ะ" "เรื่องงานนี่บางทีก็ปวดหัวจริงๆ" คุณอรุณพยักหน้าเห็นใจ "แต่ก็ต้องสู้ต่อไปนะคะ" "ค่ะ" แก้วตาพยักหน้ารับ "แต่บางที...ก็รู้สึกว่าสู้ไปก็เท่านั้น" คุณอรุณหัวเราะเบาๆ "ไม่หรอกค่ะ คุณแก้วตา ดูสิคะ คุณเป็นนักออกแบบที่เก่งมาก ความสามารถของคุณเป็นที่ยอมรับ ถ้าคุณยังไม่เลิกสู้ แล้วใครจะไปสู้ได้ล่ะคะ" คำพูดให้กำลังใจของคุณอรุณทำให้แก้วตารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอส่งยิ้มขอบคุณให้อีกฝ่าย "ขอบคุณนะคะคุณอรุณ" หลังจากนั้นไม่นาน ประตูร้านก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นอีกครั้ง แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเคยชิน แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นภาคิน หัวใจของแก้วตาเต้นรัว เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะมาที่ร้านนี้ เขามาทำไมกัน ภาคินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นลำคอระหง ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ที่ออฟฟิศ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ร้าน ก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะของแก้วตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เป็นรอยยิ้มที่แก้วตาไม่เคยเห็นบ่อยนัก รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "แก้วตา" เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอ "ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่" แก้วตาอึ้งไป เธอพยายามตั้งสติ "คุณภาคิน...มาทำอะไรที่นี่คะ" "มาดื่มกาแฟ" ภาคินตอบ พลางนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ "บังเอิญผ่านมาพอดี" "บังเอิญ...เหรอคะ" แก้วตาถาม เสียงแผ่วเบา เธอไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ "ใช่" ภาคินตอบ "ที่นี่เป็นร้านโปรดของพิมพ์ชนก เธอเคยเล่าให้ฟังว่ากาแฟอร่อย บรรยากาศดี" คำว่า "พิมพ์ชนก" ชื่อนั้นบาดลึกเข้ามาในใจแก้วตาอีกครั้ง เธอพยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติ "อ๋อ...ค่ะ" "เธอชอบที่นี่เหรอ" ภาคินถาม พลางมองไปรอบๆ ร้าน "ค่ะ" แก้วตาตอบ "บรรยากาศดี น่านั่ง" "ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องกลับมาบ่อยๆ แล้วล่ะ" ภาคินพูด พลางเหลือบมองแก้วตา "เพราะฉันอยากอยู่ใกล้ๆ อะไรที่พิมพ์ชนกชอบ" แก้วตาแทบสำลักกาแฟที่อยู่ในปาก เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา คำพูดของเขาช่างเย็นชาและเจ็บปวดเหลือเกิน เขามาที่นี่เพื่อพิมพ์ชนก ไม่ใช่เพื่อเธอ "เอ่อ...คุณภาคิน มาคนเดียวเหรอคะ" แก้วตาพยายามเปลี่ยนเรื่อง "เปล่า" ภาคินตอบ "พิมพ์ชนกกำลังจะมา เธอติดประชุมนิดหน่อย" แก้วตารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบดขยี้อีกครั้ง เธออยากจะลุกหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด แต่ขาของเธอกลับหนักอึ้ง ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น "ถ้าอย่างนั้น...ฉันขอตัวก่อนนะคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว "พอดีมีธุระต่อ" "จะรีบไปไหน" ภาคินถาม พลางยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้ "เพิ่งเจอกันเอง" แก้วตารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นผ่านข้อมือเมื่อสัมผัสกับมือของเขา แต่เป็นความรู้สึกที่ปะปนไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...ฉันต้องไปจริงๆ ค่ะ" "เดี๋ยวก่อนสิ" ภาคินพูด พลางบีบข้อมือเธอเบาๆ "ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว ฉันอยากคุยกับเธอเรื่องโครงการใหม่" แก้วตาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความใส่ใจ แต่เป็นเหมือนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบางอย่าง "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่เธอทำแผนการตลาดนั่นแหละ" ภาคินตอบ "ฉัน...ขอโทษที่เมื่อช่วงบ่ายฉันพูดแรงไปหน่อย" แก้วตาอึ้ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภาคินจะขอโทษเธอ "คุณภาคิน..." "ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจทำมันให้ดี" ภาคินพูดต่อ "แต่บางที...การที่คนอื่นเห็นว่าเธอพยายามทำในสิ่งที่มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอ มันอาจจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้" "เข้าใจผิด...เหรอคะ" แก้วตาถาม "หมายถึง...คุณพิมพ์ชนก?" ภาคินเงียบไป เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอตรงๆ แต่แก้วตาก็รู้คำตอบอยู่แล้ว "ฉันเข้าใจค่ะ" แก้วตาตอบเสียงเบา "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจ" "ไม่เป็นไร" ภาคินพูด "แค่...ครั้งต่อไป อย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะ" แก้วตามองหน้าเขา ใบหน้าของเขายังคงมีความเคร่งขรึม แต่แววตาดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย "ค่ะ" เธอตอบ "แล้ว...นี่เธอมากับใคร" ภาคินถาม พลางมองไปที่เก้าอี้ว่างข้างๆ แก้วตา "เปล่าค่ะ มาคนเดียว" "ถ้าอย่างนั้น...นั่งคุยกันก่อนก็ได้" ภาคินเชื้อเชิญ "รอพิมพ์ชนกด้วยกัน" แก้วตาลังเลใจ เธอไม่อยากเจอพิมพ์ชนก ไม่อยากเห็นภาพความสุขของทั้งสองคน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อยากปฏิเสธภาคิน "ถ้าคุณภาคินอยากคุย ฉันก็นั่งได้ค่ะ" เธอตอบอย่างจำใจ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มอึดอัดขึ้นมาทันที แก้วตาก้มหน้าก้มตาดื่มลาเต้ร้อนของเธอ พยายามหลีกเลี่ยงการสบตาภาคิน ส่วนภาคินเองก็ดูเหมือนจะกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ "แก้วตา" ภาคินเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "จริงๆ แล้ว...ฉันอยากจะขอความช่วยเหลือเธอเรื่องงานออกแบบ ของขวัญวันเกิดพิมพ์ชนก" แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "งานออกแบบ? ของขวัญวันเกิด?" "ใช่" ภาคินตอบ "เธอเป็นนักออกแบบที่เก่งที่สุด ฉันเลยอยากให้เธอช่วยออกแบบอะไรสักอย่างให้พิมพ์ชนกหน่อย" แก้วตารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจเธออีกครั้ง เขาต้องการความช่วยเหลือจากเธอในเรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง