บรรยากาศในงานแต่งงานยังคงดำเนินต่อไปอย่างรื่นเริง ทว่าสำหรับพริมา ทุกวินาทีที่ผ่านไปกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและไม่สบายใจ เธอพยายามทำหน้าที่เจ้าสาวที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ การยิ้ม การพูดคุย และการรับคำอวยพรจากแขกเหรื่อ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังสวมบทบาทในละครเวทีที่เธอไม่เคยอยากเล่น "ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณพริมา" หญิงสูงวัยคนหนึ่งในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม กล่าวพลางส่งยิ้มให้เธอ "ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ" "ขอบคุณค่ะคุณป้า" พริมาตอบรับอย่างอ่อนหวาน พยายามเก็บซ่อนความเหนื่อยล้าที่เริ่มฉายชัดบนใบหน้า "เจ้าบ่าวนี่หล่อเหลาจริงๆ เลยนะคะ" คุณป้าเอ่ยชม "เหมาะสมกันมากเลยจ้ะ" พริมาได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่กล้าเอ่ยอะไรตอบ "เหมาะสมกัน" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้ามาในใจ เธอหันไปมองธามที่กำลังยืนคุยกับนักธุรกิจรุ่นพ่ออย่างออกรส เขาดูสง่างามในชุดสูทสีเข้ม แววตาของเขาฉายประกายความมั่นใจและความเฉลียวฉลาด เป็นภาพลักษณ์ที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันถึง แต่สำหรับพริมา ภาพนั้นกลับสะท้อนความห่างเหินและเย็นชา "พี่ธามคะ" เสียงรัญชิดาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินตรงเข้ามาหาธามอย่างไม่เกรงใจใคร พริมาเห็นแล้วก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ "ฉันขอตัวก่อนนะคะคุณป้า" พริมากล่าวกับคุณป้า แล้วรีบปลีกตัวออกไป ราวกับกลัวว่าสถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เธอเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง ที่มีโซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีแดงตั้งอยู่ เธอทรุดตัวลงนั่ง รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหว "แหม... เจ้าสาวหนีงานไปซะแล้ว" เสียงของรัญชิดาดังขึ้นมาอีก พริมาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นรัญชิดายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตร "คุณรัญชิดา..." พริมาเอ่ยเสียงเบา "คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ" "เปล่าจ้ะ" รัญชิดาตอบพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พริมา "แค่อยากจะมาคุยกับเจ้าสาวของพี่ธามสักหน่อย" "พริมาว่า... เราไม่น่าจะมีอะไรต้องคุยกันนะคะ" พริมาพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ทำไมล่ะจ๊ะ" รัญชิดาหัวเราะเบาๆ "เราก็เป็น ‘พี่น้อง’ กันนะ" เธอเน้นคำว่า ‘พี่น้อง’ ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "พริมาไม่เคยคิดว่าเราจะเป็นพี่น้องค่ะ" พริมาตอบตรงๆ "โอ้โห... ปากเก่งเหมือนกันนะเนี่ย" รัญชิดาเอ่ยชม "พี่ธามคงชอบใจแย่เลย" "คุณรัญชิดาคะ" พริมาพยายามอดทน "คุณมาที่นี่ทำไมคะ" "มาทวงของของฉันคืนไงจ๊ะ" รัญชิดาตอบอย่างหน้าตาเฉย "พี่ธามน่ะ... เป็นของฉัน" คำพูดนั้นทำเอาพริมาแทบสำลักน้ำลาย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมรัญชิดาถึงพูดจาตรงไปตรงมาเช่นนี้ โดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย "คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ" พริมาถามอย่างไม่เข้าใจ "นี่คือวันแต่งงานของเรานะคะ" "ก็ใช่ไงจ๊ะ" รัญชิดาหัวเราะ "ฉันก็เลยต้องมาเตือนคุณให้รู้ตัวไง ว่าคุณกำลังแย่งของของฉันไป" "พริมาไม่ได้แย่งอะไรของคุณนะคะ" พริมาตอบเสียงเย็น "คุณธาม... เขาเลือกที่จะแต่งงานกับพริมาเอง" "เลือกเหรอ" รัญชิดาเลิกคิ้ว "พี่ธามไม่ได้เลือกคุณหรอกจ้ะ เขาแค่... จำใจ" "ไม่จริงค่ะ" พริมาเถียง "คุณกำลังเข้าใจผิด" "เข้าใจผิดเหรอ" รัญชิดายิ้มกว้าง "ฉันรู้ดีที่สุดว่าพี่ธามคิดอะไรอยู่" "ถ้าคุณรู้ดีขนาดนั้น ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขามาแต่งงานกับพริมาล่ะคะ" พริมาถามกลับ คำถามนั้นทำเอารัญชิดาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มจะกลับมาอีกครั้ง "เพราะฉัน... รักเขามากเกินไป" รัญชิดาตอบเสียงแผ่ว "ฉันยอมให้เขาทำตามที่เขาต้องการ เพื่อความสุขของเขา" "ความสุขของคุณธาม... คือการแต่งงานกับพริมาหรือคะ" พริมาถามอย่างประชดประชัน "ไม่ใช่" รัญชิดาหัวเราะ "ความสุขของเขาคือการได้อยู่กับฉันไงจ๊ะ" "แต่ตอนนี้... เขาอยู่ที่นี่กับพริมานะคะ" พริมาพูดเน้นย้ำ "นั่นก็เพราะคุณหลอกเขา" รัญชิดาพูดเสียงกร้าว "คุณใช้โอกาสที่ฉันไม่อยู่ แล้วก็... คว้าทุกอย่างไป" "พริมาไม่ได้หลอกใครทั้งนั้นค่ะ" พริมาตอบเสียงแข็ง "พริมาทำตามที่ผู้ใหญ่ต้องการ" "ผู้ใหญ่?" รัญชิดาแค่นเสียง "หรือว่าคุณกำลังหลอกตัวเองอยู่" พริมาหลับตาลง เธอไม่อยากจะทะเลาะกับรัญชิดาในวันแต่งงานของเธอ แต่รัญชิดาก็เหมือนจะตั้งใจทำให้เธอโมโห "คุณรัญชิดาคะ" พริมาลืมตาขึ้นมองรัญชิดา "ฉันรู้ว่าคุณรักคุณธามมาก แต่... ฉันก็รักเขาเหมือนกัน" คำพูดนั้นทำเอารัญชิดาตาโตขึ้นมาทันที "อะไรนะ! เธอกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง" "ทำไมจะพูดไม่ได้คะ" พริมาเชิดหน้าขึ้น "ถึงแม้การแต่งงานครั้งนี้จะไม่ได้เกิดจากความรัก แต่พริมาก็จะทำให้มันดีที่สุด" "ดีที่สุดเหรอ" รัญชิดาหัวเราะ "เธอกำลังจะทำให้ตัวเองเจ็บปวดนะรู้ไหม" "นั่นเป็นปัญหาของพริมาเองค่ะ" พริมาตอบ "ส่วนคุณ... คุณควรจะกลับไปพักผ่อนนะคะ" "ฉันยังไม่อยากกลับ" รัญชิดาพูดอย่างท้าทาย "ฉันอยากจะรอดู... ว่าเจ้าสาวตัวปลอมอย่างเธอ จะทนอยู่ได้นานแค่ไหน" "พริมาจะทนอยู่ให้คุณดูค่ะ" พริมาตอบอย่างไม่ยอมแพ้ จู่ๆ ธามก็เดินเข้ามาหาทั้งสองคน เขาเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพริมา และรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจของรัญชิดา "มีอะไรกัน" เขาถามเสียงเข้ม "เปล่าค่ะ" พริมาตอบทันที "ไม่มีอะไรค่ะพี่ธาม" รัญชิดาตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน ธามมองทั้งสองคนสลับกันไปมา เขารู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากทั้งคู่ "พอแล้วนะรัญชิดา" เขาพูดเสียงเรียบ "เธอควรจะกลับไปได้แล้ว" "แต่หนูยังไม่ได้คุยกับพี่ธามเลย" รัญชิดาอ้อน "เรามีเวลาอีกเยอะ" ธามตอบ "แต่ตอนนี้... เธอควรจะไป" รัญชิดามองธามด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะหันมามองพริมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง "ก็ได้ค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "แต่จำไว้นะ... พี่ธามเป็นของฉัน" พูดจบ รัญชิดาก็เดินจากไป ทิ้งให้พริมากับธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น "เธอไปพูดอะไรกับเขา" ธามถามพริมาเสียงเย็น "พริมาไม่ได้พูดอะไรค่ะ" พริมาตอบ "คุณรัญชิดาเขา... เขาเข้ามาเอง" "เธอแน่ใจนะ" ธามถาม จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพริมา "ค่ะ" พริมาตอบ "พริมาจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ดีที่สุด" ธามพึมพำ "เธอคิดว่าการทำให้ทุกอย่างดูเหมือนดีที่สุด คือการทำให้ฉัน... ทนทุกข์ทรมานแบบนี้เหรอ" "คุณกำลังทุกข์ทรมานเหรอคะ" พริมาถามอย่างไม่เข้าใจ "เธอก็เห็นอยู่" ธามตอบอย่างหงุดหงิด พริมามองธาม เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงหงุดหงิด เธอไม่ได้ทำอะไรผิด "พริมาขอโทษค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ถ้าพริมาทำให้คุณไม่พอใจ" ธามมองพริมานิ่ง เขาสังเกตเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ "ช่างเถอะ" เขาถอนหายใจ "ไปเถอะ ไปทักทายแขกคนอื่นต่อ" ทั้งสองคนเดินออกจากมุมนั้นไป พริมาพยายามยิ้มและทักทายแขกต่อไป แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจรัญชิดา และไม่เข้าใจธามเลย