พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ภาพถ่ายในมือของนลินีสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มที่เคยคิดว่าเป็นความจริงใจ กำลังกลายเป็นมีดแหลมคมที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจ "ไม่จริง...นี่มันไม่ใช่ความจริง" เธอพึมพำ เสียงแหบพร่า นลินียิ้มอย่างผู้ชนะ "ทำไมจะไม่จริงล่ะจ๊ะ พราว ฉันถึงบอกเธอไงว่าอย่าหลงไปกับคำหวานของเขา กวินท์น่ะ...เขาไม่เคยรักใครจริงจังหรอก" "คุณ...คุณบอกว่าคุณรู้จักเขาดี" พราวพูด เสียงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ "แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่" "เพราะฉันเคยเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเขาไงจ๊ะ" นลินีตอบ น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น "เขาเคยใช้ฉัน...เหมือนที่เขากำลังจะใช้เธอ" พราวอ้าปากค้าง พยายามทำความเข้าใจคำพูดของนลินี "คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ก็หมายความว่า...เขาเคยบอกรักฉัน เคยทำให้ฉันเชื่อว่าฉันคือคนเดียวของเขา" นลินีหัวเราะเสียงเย็น "แต่สุดท้าย...มันก็แค่คำลวง เพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ" "แล้วสิ่งที่เขาต้องการคืออะไรคะ" พราวถาม "ก็ธุรกิจของครอบครัวเธอไงจ๊ะ" นลินีตอบ "เขาต้องการบริษัทของพ่อเธอ เพื่อใช้เป็นฐานในการขยายธุรกิจของเขาเอง การแต่งงานกับเธอ...มันเป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งในเกมการเมืองของเขาเท่านั้น" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของพราว เธอไม่ต้องการเชื่อสิ่งที่นลินีพูด แต่รูปถ่ายและข้อความแชทนั้น มันเหมือนกำลังตอกย้ำว่าสิ่งที่นลินีพูดนั้นคือความจริง "แต่...แต่เขาดูแลฉันดี เขาเป็นห่วงฉัน" "มันคือการแสดงจ้ะ" นลินีพูด "เขาแสดงให้เธอเห็นในสิ่งที่เธออยากเห็น เพื่อให้เธอตายใจ แล้วพอถึงเวลาที่เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว...เขาก็จะทิ้งเธอไป โดยไม่เสียดาย" พราวหลับตาลง พยายามข่มน้ำตาที่กำลังจะไหล "คุณ...คุณกำลังโกหก" "ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน ก็ลองไปถามเขาดูสิ" นลินีท้าทาย "ลองถามเขาว่ารูปถ่ายนี้มาจากไหน ลองถามเขาว่าข้อความแชทนี้คืออะไร" "ฉัน...ฉันไม่ทำ" พราวส่ายหน้าอย่างแรง "ฉันไม่เชื่อคุณ" "ก็แล้วแต่เธอ" นลินีพูด "แต่จำไว้นะพราว...ถ้าวันไหนเธอเจ็บปวดขึ้นมา อย่ามาโทษฉันที่ไม่ได้เตือนเธอ" นลินีเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า "ฉันมาที่นี่วันนี้ เพราะฉันอยากจะบอกความจริงกับเธอ ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเจอชะตากรรมแบบเดียวกับฉัน" "ทำไมคุณถึงมาบอกฉัน" พราวถาม "เพราะฉันเห็นว่าเธอกำลังจะเดินไปในเส้นทางเดียวกับฉัน" นลินีตอบ "และฉันก็ไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บปวด" "คุณ...คุณมีหลักฐานอะไรอีกไหมคะ" พราวถามอย่างมีความหวังริบหรี่ นลินีส่ายหน้า "ก็มีเท่าที่เธอเห็นนั่นแหละจ้ะ แต่แค่นี้ก็มากพอแล้วใช่ไหมล่ะ ที่จะทำให้เธอเริ่มสงสัย" พราวรู้สึกชาไปทั้งตัว ทุกคำพูดของนลินีเหมือนน้ำกรดที่กำลังกัดกร่อนความรู้สึกดีๆ ที่เธอมีต่อกวินท์ "ฉัน...ฉันต้องไปแล้ว" "ไปเถอะจ้ะ" นลินีพูด "แล้วก็...ลองคิดดูดีๆ นะ ว่าสิ่งที่เธอเห็นกับสิ่งที่เธอรู้สึก...อันไหนคือความจริง" พราวก้าวถอยหลัง ชนเข้ากับโต๊ะตัวหนึ่ง เสียงดังโครม เธอไม่มองนลินีอีก เธอรีบเดินออกจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว ตลอดทางเดินกลับห้อง พราวพยายามสะกดกลั้นน้ำตา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวทุกอย่างถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้ กวินท์ ผู้ชายที่เธอเริ่มจะไว้ใจ ผู้ชายที่เธอเริ่มจะรู้สึกดีด้วย กำลังจะกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสอย่างนั้นหรือ เมื่อมาถึงห้องทำงาน เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ภาพใบหน้ายิ้มแย้มของกวินท์ลอยเข้ามาในหัว สมองสั่งให้เธอเชื่อในสิ่งที่นลินีพูด แต่หัวใจกลับร่ำร้องว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริง "กวินท์..." เธอพึมพำชื่อของเขา พลางยกมือขึ้นกุมหน้าอก หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวเลื่อนไปที่รายชื่อของกวินท์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก "ฮัลโหลครับ ที่รัก" เสียงกวินท์ดังขึ้นปลายสาย เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคย อบอุ่น และเต็มไปด้วยความเป็นห่วง พราวกลั้นหายใจ "คุณ...คุณว่างคุยไหมคะ" "ว่างเสมอครับ มีอะไรหรือเปล่า" เสียงกวินท์อ่อนลง "ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้น" "ฉัน...ฉันแค่อยากคุยด้วย" พราวพยายามรวบรวมเสียงให้เป็นปกติ "ผมกำลังจะไปหาคุณพอดีเลย" กวินท์พูด "เดี๋ยวผมไปหาที่ห้องนะ" "ไม่ต้องหรอกค่ะ" พราวรีบปฏิเสธ "ฉัน...ฉันจะลงไปหาคุณเอง" เธอวางสายโทรศัพท์ มือไม้สั่นเทา เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงให้ได้ ไม่ว่าความจริงนั้นจะโหดร้ายแค่ไหนก็ตาม พราวเดินลงไปยังห้องนั่งเล่นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอเห็นกวินท์กำลังนั่งอยู่ที่โซฟา กำลังเปิดดูเอกสารบางอย่าง เมื่อเขาเห็นเธอ เขาก็ยิ้มกว้าง "มาแล้วเหรอครับ ผมกำลังจะไปหาคุณพอดี" พราวเดินเข้าไปใกล้ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "คุณกวินท์คะ" "ครับ" กวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธอ "มีอะไรครับ" พราวสูดหายใจลึก "ฉัน...ฉันเจอเรื่องบางอย่างมา" กวินท์วางเอกสารลง มองเธอด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรครับ" "ฉัน...ฉันเจอคุณนลินีค่ะ" พราวพูดชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของกวินท์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามเก็บอาการ "เธอ...เธอมาหาคุณเหรอ" "ค่ะ" พราวตอบ "แล้วเธอก็...เธอบอกอะไรบางอย่างกับฉัน" กวินท์เลิกคิ้วขึ้น "บอกอะไรครับ" พราวเงยหน้ามองสบตาเขาตรงๆ "เธอ...เธอให้ฉันดูรูปถ่ายของคุณกับเธอ แล้วก็...ข้อความแชท" แววตาของกวินท์ฉายแววตกใจ แต่เขาก็ยังคงรักษาความสงบเอาไว้ "รูปอะไรครับ ข้อความอะไร" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้นะคะคุณกวินท์" พราวน้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "เธอ...เธอบอกว่าคุณกำลังหลอกฉัน เธอบอกว่าคุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ" กวินท์ถอนหายใจยาว "พราว...ผมจะอธิบาย" "อธิบายอะไรคะ" พราวน้ำเสียงเริ่มดังขึ้น "อธิบายว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน หรืออธิบายว่าทำไมคุณถึงโกหกฉัน" "ผมไม่ได้โกหกคุณ" กวินท์พูด "ทุกอย่างที่ผมทำ...มีเหตุผล" "เหตุผลอะไรคะ" พราวถาม "เหตุผลที่ต้องมาหลอกให้ฉันรักคุณ แล้วทิ้งฉันไปอย่างนั้นเหรอคะ" "ผมไม่เคยหลอกให้คุณรักผม" กวินท์พูด "ผม...ผมไม่รู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม แต่ผม...ผมมีความรู้สึกจริงๆ กับคุณ" "โกหก!" พราวตะคอก "คุณกำลังโกหกฉัน" "ผมไม่ได้โกหก" กวินท์ยืนยัน "รูปถ่ายนั้น...ข้อความแชทนั้น...มันเป็นเรื่องเก่าแล้ว" "เรื่องเก่าเหรอคะ" พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะคะ ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเชื่อแบบนั้น" "ผม...ผมไม่อยากทำให้คุณเสียใจ" กวินท์ตอบ "ผมอยากให้คุณมีความสุข" "แล้วตอนนี้ฉันมีความสุขดีใช่ไหมคะ" พราวถามอย่างตัดพ้อ "การรู้ว่าคนที่ฉันรักกำลังหลอกใช้ฉัน มันคือความสุขอย่างนั้นเหรอคะ" กวินท์ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาพราว เขาพยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสเธอ แต่พราวดึงแขนกลับ "อย่าแตะตัวฉัน" พราวพูดเสียงแข็ง "ฉัน...ฉันรับไม่ได้" "พราว...ฟังผมนะ" กวินท์พูด "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่ผมอยากให้คุณเชื่อผม" "เชื่อคุณเหรอคะ" พราวหัวเราะทั้งน้ำตา "หลังจากที่ฉันเห็นทุกอย่างแล้วเนี่ยนะ" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" กวินท์พูด "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ" พราวส่ายหน้า "ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกแล้ว" "ผมเข้าใจ" กวินท์ตอบ "แต่ขอเวลาผมหน่อยนะ" พราวหันหลังให้เขา เดินออกจากห้องนั้นไป เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ความเชื่อใจที่เธอค่อยๆ สร้างขึ้นมา บัดนี้กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า