หัวใจของพราวเต้นรัวขณะที่เธอกำลังเดินไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล มือของเธอกำแน่นจนข้อต่อขาวซีด เธอไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับคุณแม่ในสภาพแบบไหนดี การตัดสินใจของกวินท์เมื่อวานนี้ มันทำให้เธอสับสนและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน “พราว” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พราวกำลังจะหันไป แต่แล้วก็ชะงัก กวินท์กำลังเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนขึ้น แต่ก็ยังคงมีความกังวลแฝงอยู่ “มาแล้วเหรอ” เขาถาม “ผมคิดว่าคุณคงยังไม่สะดวกคุยเรื่องเมื่อวาน” “ฉัน... ก็ยังไม่แน่ใจค่ะ” พราวตอบเสียงเบา “แต่ฉันคิดว่า... เราควรจะคุยกัน” “ผมรู้” กวินท์พยักหน้า “แต่ตอนนี้... คุณแม่คงสำคัญที่สุด” เขาจับมือของพราวเบาๆ “ผมอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณนะ” เมื่อพราวเดินเข้าไปในห้องของผู้เป็นแม่ เธอก็พบว่าแม่ของเธอดูอ่อนเพลียลง แต่ก็ยังคงยิ้มให้ “ลูกมาแล้วเหรอพราว” เสียงของแม่ฟังดูแหบพร่า “แม่รออยู่นะ” พราวยิ้มตอบพยายามเก็บซ่อนความกังวลทั้งหมดไว้ “ค่ะแม่” เธอเข้าไปนั่งลงข้างเตียง “สบายดีไหมคะ” “ก็เรื่อยๆ จ้ะ” แม่ตอบ “แต่แม่ดีใจที่เห็นหน้าลูกนะ” เมื่อบทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น พราวก็เริ่มรู้สึกใจเย็นลงเล็กน้อย เธอสังเกตเห็นว่ากวินท์คอยมองเธออยู่ห่างๆ ด้วยสายตาที่ให้กำลังใจ “แม่คะ” พราวเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง “มีเรื่องหนึ่งที่หนูอยากจะเล่าให้แม่ฟังค่ะ” แม่ของพราวมองหน้าเธออย่างตั้งใจ “มีอะไรเหรอจ๊ะ” “คือ... เรื่องของหนูกับคุณกวินท์น่ะค่ะ” พราวสูดลมหายใจลึก “จริงๆ แล้ว... เราไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ ค่ะ” คำพูดของพราวทำให้แม่ของเธอเบิกตากว้าง ใบหน้าของแม่เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด “อะไรนะ... พราว... แม่ไม่เข้าใจ” “เรา... ทำสัญญาแต่งงานกันค่ะแม่” พราวอธิบายต่อ “เพื่อ... เพื่อให้แม่ได้สบายใจ” เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “แต่มันไม่ใช่การแต่งงานจริงๆ ค่ะ” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของแม่ “หมายความว่า... ที่ผ่านมา... ทั้งหมด... มันคือเรื่องโกหกเหรอ” เสียงของแม่สั่นเครือ พราวทนเห็นแม่เสียใจไม่ได้ เธอเอื้อมมือไปกุมมือของแม่ไว้ “หนูขอโทษค่ะแม่” เธอพูดทั้งน้ำตา “หนูไม่ได้ตั้งใจจะหลอกแม่เลยค่ะ แต่... หนูเห็นแม่มีความสุข หนูก็เลย...” “แล้ว... แล้วกวินท์ล่ะ” แม่ถามเสียงแผ่ว “เขารู้เรื่องนี้ใช่ไหม” “ค่ะแม่” พราวตอบ “คุณกวินท์เขาก็... เขาก็ยินยอมค่ะ” ขณะนั้น กวินท์ก็เดินเข้ามาใกล้ “คุณครับ” เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ผมขอโทษที่ต้องทำให้คุณเสียใจ” เขาคุกเข่าลงข้างเตียง “ผมรักพราวมากจริงๆ ครับ และผมก็ไม่อยากให้เธอต้องแบกรับความรู้สึกผิดนี้ไว้เพียงคนเดียว” แม่ของพราวมองหน้ากวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความผิดหวัง “แล้ว... ต่อไปนี้จะเป็นยังไง” เธอถาม “พวกเธอจะหย่ากันใช่ไหม” พราวเงยหน้ามองกวินท์ ดวงตาของทั้งสองประสานกัน เธอเห็นความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจในแววตาของเขา “ผม... ผมยังไม่แน่ใจครับคุณครับ” กวินท์ตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมจะดูแลพราวให้ดีที่สุดเสมอ” “แต่... แต่ถ้าพวกเธอไม่ได้รักกันจริงๆ...” เสียงของแม่ขาดหายไป “แม่คะ” พราวเอ่ยขึ้น “หนู... หนูไม่รู้เหมือนกันว่านี่คือความรักจริงหรือเปล่า” เธอพูดตามตรง “แต่หนูรู้สึกดีมากๆ เวลาอยู่กับคุณกวินท์ค่ะ” “หนู... หนูไม่อยากเสียเขาไป” คำพูดของพราวทำเอาแม่ของเธอประหลาดใจ “หมายความว่า... ลูก... ลูกรักเขาจริงๆ เหรอ” พราวนิ่งไปชั่วครู่ “หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะแม่” เธอตอบ “แต่มัน... มันใกล้เคียงมากจริงๆ ค่ะ” กวินท์มองพราวด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ผมก็เหมือนกันพราว” เขาพูด “ผมคิดว่า... ผมรักคุณนะ” คำสารภาพรักของกวินท์ทำให้แม่ของพราวยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “ถ้าพวกเธอรักกันจริงๆ... แม่ก็ดีใจนะ” เธอกล่าว “ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มต้นด้วยเรื่องโกหก... แต่ถ้าสุดท้ายแล้ว... ความรักมันเกิดขึ้นมาจริงๆ... แม่ก็ให้อภัยพวกเธอได้” พราวมองหน้าแม่ด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ขอบคุณค่ะแม่” เธอพูด “ขอบคุณมากๆ ค่ะ” “แต่อย่าทำให้แม่เสียใจอีกนะ” แม่กล่าว “และ... อย่าลืมว่า... การสื่อสารที่ตรงไปตรงมาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด” กวินท์และพราวยิ้มให้กัน พวกเขาผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้แล้ว การเผชิญหน้ากับความจริง แม้จะเจ็บปวดในตอนแรก แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่จะนำพาพวกเขาไปสู่อนาคตที่ดีกว่าเดิม “แล้ว... ต่อไปนี้เราจะทำยังไงกันคะ” พราวถามกวินท์หลังจากที่แม่หลับไปแล้ว “เราจะ... บอกความจริงกับคนอื่นๆ ไหมคะ” กวินท์มองพราว “ผมว่า... เราค่อยๆ คิดกันนะ” เขาตอบ “แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้... คือเราต้องมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงและจริงใจต่อกัน” เขาจับมือพราวไว้ “ถ้าคุณพร้อม... ผมก็พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณจริงๆ นะพราว” พราวมองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง “ฉันก็พร้อมค่ะ” เธอตอบ “ฉัน... ฉันรักคุณนะคะกวินท์” กวินท์ยิ้มกว้าง “ผมก็รักคุณนะพราว” เขาพูดพลางดึงเธอเข้ามากอด “จากนี้ไป... เราจะไม่มีอะไรต้องปิดบังกันอีกแล้ว”