นทีขับรถกลับไร่อย่างเร่งรีบ เขาคิดถึงพิมพ์ตลอดทาง และหวังว่าค่ำคืนนี้จะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่เมื่อเขาขับรถมาถึงหน้าบ้าน เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่อย่างผิดสังเกต "ใครมานะ" นทีพึมพำ เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี เมื่อเขาเดินเข้าไปในบ้าน เขาก็เห็นลลิลนั่งอยู่บนโซฟา โดยมีพิมพ์นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณลลิล" นทีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณมาที่นี่ได้ยังไง" ลลิลหันมามองนที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและความหวัง "ฉัน... ฉันมาขอความช่วยเหลือจากคุณนะนที" "ความช่วยเหลือเรื่องอะไรครับ" นทีถาม พยายามเก็บอาการไม่พอใจ "เรื่อง... เรื่องบริษัท" ลลิลตอบ "ฉัน... ฉันกำลังจะเสียมันไป" "ผม... ผมได้บอกคุณแล้วว่าผมจะช่วยดูให้" นทีกล่าว "แต่คุณลลิลไม่ควรมาที่นี่โดยไม่บอกล่วงหน้าแบบนี้" "ฉัน... ฉันขอโทษ" ลลิลกล่าว "แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" พิมพ์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น "คุณลลิลคะ" เธอเอ่ยเสียงเบา "คุณมาหาคุณนทีตอนดึกๆ แบบนี้... มันไม่เหมาะสมนะคะ" ลลิลหันมามองพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "ฉัน... ฉันแค่ต้องการความช่วยเหลือ" "ผมเข้าใจครับคุณลลิล" นทีพูดแทรกขึ้น "แต่คุณพิมพ์พูดถูกครับ" "ฉัน... ฉันแค่อยากให้คุณช่วยฉัน" ลลิลอ้อนวอน "ฉัน... ฉันยังรักคุณนะนที" คำพูดนั้นทำให้นทีและพิมพ์ถึงกับนิ่งอึ้ง "คุณลลิลครับ" นทีพูดเสียงหนักแน่น "ผม... ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมเลือกใคร" "แต่... แต่คุณก็ยังเข้ามาช่วยฉัน" ลลิลกล่าว "นั่นหมายความว่า... คุณยังมีความรู้สึกดีๆ ให้ฉันอยู่ใช่ไหม" "ผมเข้ามาช่วยคุณในฐานะเพื่อนครับคุณลลิล" นทีพยายามอธิบาย "และผมก็ช่วยในฐานะที่ปรึกษาเท่านั้น" "เพื่อนเหรอ" ลลิลหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "คุณ... คุณหลอกฉัน" "ผมไม่ได้หลอกครับ" นทีปฏิเสธ "ผมแค่... ไม่ต้องการเห็นคุณลำบาก" "แต่คุณลลิล... คุณมาที่นี่ตอนดึกๆ แบบนี้... มันทำให้พิมพ์รู้สึกไม่สบายใจนะคะ" พิมพ์กล่าว "คุณนที... เขาเป็นคู่หมั้นของพิมพ์" "คู่หมั้นเหรอ" ลลิลเบิกตากว้าง "คุณ... คุณจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ เหรอ" "ครับคุณลลิล" นทีตอบอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณพิมพ์ และเรากำลังจะสร้างอนาคตด้วยกัน" น้ำตาของลลิลไหลอาบแก้ม "เป็นไปไม่ได้... คุณ... คุณสัญญาว่าจะกลับมาหาฉัน" "ผมไม่เคยสัญญาว่าจะกลับมาหาคุณในฐานะอื่นนะครับคุณลลิล" นทีกล่าว "ผมแค่บอกว่าจะช่วยเรื่องธุรกิจ" "แต่... คุณเคยบอกว่ารักฉัน" ลลิลกระซิบ "นั่นมันเป็นอดีตไปแล้วครับคุณลลิล" นทีกล่าว "ผม... ผมได้ก้าวข้ามมันมาแล้ว" "ไม่... ฉันไม่ยอม" ลลิลตะโกน "คุณต้องกลับมาหาฉัน" "คุณลลิลครับ" นทีเดินเข้าไปใกล้ "คุณต้องยอมรับความจริงได้แล้ว" "ความจริงเหรอ" ลลิลหัวเราะ "ความจริงที่ว่า... คุณเลือกผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอ" "ใช่ครับ" นทีตอบ "ผมเลือกคุณพิมพ์" ลลิลทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ร้องไห้เสียใจอย่างหนัก "ฉัน... ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้" เธอเงยหน้าขึ้นมองนที "คุณ... คุณจะต้องเสียใจ" "ผมไม่เสียใจครับคุณลลิล" นทีกล่าว "ผมมีความสุขดีกับชีวิตตอนนี้" "ถ้าอย่างนั้น... ก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้" ลลิลลุกขึ้นยืน "ฉัน... ฉันจะไป" เธอเดินออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและความกังวล เมื่อลลิลไปแล้ว นทีก็หันไปหาพิมพ์ "คุณพิมพ์... คุณโอเคไหมครับ" พิมพ์ส่ายหน้า "พิมพ์... พิมพ์กลัวค่ะคุณนที" เธอตอบ "พิมพ์กลัวว่าเธอจะทำอะไรอีก" "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณพิมพ์เสมอ" นทีโอบกอดพิมพ์ไว้แน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้" "พิมพ์... พิมพ์ก็รักคุณนทีค่ะ" พิมพ์ซบหน้าลงบนอกของนที "พิมพ์เชื่อใจคุณนที" "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะครับ" นทีปลอบ "เราจะเข้มแข็งไปด้วยกัน" แต่ถึงแม้จะปลอบโยนกันและกัน แต่ลึกๆ แล้วทั้งนทีและพิมพ์ก็อดกังวลไม่ได้ว่าเรื่องราวของลลิลจะจบลงแค่นี้จริงหรือ หรือว่าพายุลูกใหม่กำลังจะก่อตัวขึ้นอีกครั้ง