ภัทรินนั่งมองข่าวสารที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นของเธอ ภาพของภาคินในชุดนักโทษสีส้มถูกนำเสนออย่างโจ่งแจ้งต่อสาธารณชน การสั่นคลอนที่เกิดขึ้นเป็นวงกว้างเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับตระกูลของเธอเอง การเปิดโปงเบื้องหลังอันดำมืดของภาคิน ไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงของเขา แต่ยังส่งผลกระทบไปถึงบรรดาผู้มีอิทธิพลที่เกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อัครเดชทำได้ดีกว่าที่เธอคิด เขาไม่เพียงแต่เปิดโปงความจริง แต่ยังสามารถทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ได้อย่างแนบเนียน จนแทบจะไม่มีใครจับพิรุธได้ว่าเบื้องหลังทั้งหมดนั้นมีใครเป็นผู้บงการที่แท้จริง "คุณภัทรินคะ คุณป้าโทรมาค่ะ" เสียงของอรทัยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ภัทรินสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองแม่บ้านคนสนิทด้วยแววตาที่ยังคงสับสนปนเปกับความรู้สึกหลากหลาย "บอกว่าให้รีบไปหาที่บ้านด่วนที่สุดค่ะ" ภัทรินพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า มือเรียวยกขึ้นทาบอก หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล ภาพของมารดาที่เคยอ่อนโยน บัดนี้อาจจะตกอยู่ในอันตราย หรืออาจจะกำลังเผชิญหน้ากับความอัปยศอดสูจากข่าวร้ายที่แพร่สะพัด "ค่ะอรทัย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้" เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบกระเป๋าถือ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเร่งรีบ แต่ในขณะเดียวกัน สมองก็พยายามประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าสิ่งที่อัครเดชทำนั้น เป็นการเดินหมากที่ชาญฉลาด แต่ก็แลกมาด้วยอะไรบางอย่างที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะยอมรับได้หรือไม่ "เขาทำทุกอย่างเพื่อปกป้องฉันจริงๆ ใช่ไหม" เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อมาถึงคฤหาสน์ของครอบครัว ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณทำให้ภัทรินรู้สึกใจหายมากกว่าเดิม ประตูบ้านเปิดอ้าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นความโกลาหลที่อยู่ภายใน แม่ของเธอ ชวนชม นั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ สะท้อนให้เห็นถึงความบอบช้ำทางจิตใจอย่างชัดเจน "แม่คะ" ภัทรินรีบเข้าไปประคองมารดา "เกิดอะไรขึ้นคะ" ชวนชมเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง "ภัทริน…แม่…แม่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" เสียงสั่นเครือของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ข่าว…ข่าวที่ออกมามัน…มันทำลายทุกอย่างของเราไปหมดแล้ว ธุรกิจของพ่อ…ชื่อเสียงของครอบครัว…ทุกอย่างพังทลายลงหมด" "แต่ภาคินถูกจับแล้วนะครับแม่ ทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้น" ภัทรินพยายามปลอบโยน "ดีขึ้นอย่างนั้นหรือ" ชวนชมหัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วใครจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ภาคินทำผิดก็จริง แต่คนที่อยู่เบื้องหลัง…คนที่บงการทุกอย่าง…เขากลับลอยนวลไปได้อย่างไร" คำพูดของมารดาทำให้ภัทรินชะงัก เธอรู้ดีว่ามารดากำลังพูดถึงใคร แต่เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ เพราะความจริงที่ว่าอัครเดชเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการเปิดโปงทั้งหมดนั้น เป็นความลับที่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ "แม่คะ…ตอนนี้เราต้องตั้งสติก่อนค่ะ" ภัทรินพยายามรวบรวมสติของตัวเอง "อย่างน้อยที่สุด ภาคินก็ได้รับโทษตามกฎหมายแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ เราค่อยๆ หาทางแก้ไขกันไปนะคะ" "แก้ไขอย่างไร" ชวนชมถามเสียงดัง ดวงตาฉายแววตัดพ้อ "ในเมื่อคนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้…เขากลับเป็นคนที่…เป็นคนที่…เราเคยไว้ใจ" ภัทรินหลับตาลง เธอเข้าใจความรู้สึกของมารดาดี แต่ความจริงที่เธอต้องเผชิญนั้นซับซ้อนยิ่งกว่านั้น "แม่คะ…บางที…บางทีเราอาจจะมองข้ามอะไรบางอย่างไป" "มองข้ามอะไร" "คือ…คือแม่คะ…หลังจากที่ภาคินถูกจับ…อัครเดช…เขาติดต่อมาหาฉันค่ะ" ภัทรินเอ่ยปากอย่างลังเล ชวนชมมองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ "แล้วเขาบอกว่าไง" "เขา…เขาบอกว่า…สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด…เป็นเพราะเขาค่ะ" ภัทรินหลุดคำพูดที่เก็บงำไว้ในใจมาตลอดออกมา "เขาเป็นคนเปิดโปงภาคิน…แล้วก็…คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด…จริงๆ แล้ว…คือเขาค่ะ" วินาทีนั้น ชวนชมถึงกับนิ่งอึ้งไป ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ลูกสาวพูด "อัครเดช…เป็นคนทำอย่างนั้น…กับครอบครัวของเรา…กับเรา…อย่างนั้นหรือ" "ค่ะแม่" ภัทรินตอบเสียงแผ่วเบา "เขาบอกว่า…เขาทำไปเพราะ…เพราะรักฉัน…แล้วก็…เพราะต้องการปกป้องฉันจากภาคิน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ความจริงอันน่าตกใจที่ถูกเปิดเผยออกมา ทำให้ชวนชมแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และความเสียใจ "รัก…หรือ" ชวนชมพึมพำอย่างแผ่วเบา "นี่หรือคือความรักของเขา…การทำลายล้างครอบครัวของเรา…เพื่อที่เขาจะได้อยู่กับเธอ…อย่างนั้นหรือ" "แม่คะ…ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง" ภัทรินทรุดตัวลงนั่งข้างมารดา "แต่สิ่งที่เขาทำ…มัน…มันซับซ้อนมากจริงๆ ค่ะ" "ซับซ้อน…หรือ" ชวนชมหันมามองลูกสาว ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา "ภัทริน…ลูกแน่ใจหรือว่าสิ่งที่ลูกได้เห็น…คือความจริงทั้งหมด…แน่ใจหรือว่าเขาไม่ได้หลอกลูกอีกครั้ง" คำถามของมารดาตอกย้ำความรู้สึกผิดและความไม่แน่ใจในใจของภัทริน เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ อัครเดชได้พิสูจน์แล้วว่าเขาสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อบรรลุเป้าหมาย แต่สิ่งที่เขาทำนั้น มันมากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ฉัน…ฉันไม่รู้ค่ะแม่" ภัทรินสารภาพ "แต่ตอนนี้…สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…เราต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้" "ผ่านไปได้อย่างไร" ชวนชมถามเสียงขาดห้วง "เมื่อคนที่ลูกรัก…กลับเป็นคนที่ทำร้ายเรามากที่สุด" ภัทรินไม่สามารถตอบอะไรได้ เธอรู้เพียงว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ รอยร้าวที่เกิดขึ้นกับครอบครัวนี้ มันลึกเกินกว่าที่เธอจะเยียวยาได้ง่ายๆ ความสัมพันธ์ที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับกลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว