"ตอนนั้น... ผมกำลังจะล้มละลายจริงๆ ครับริน" นนท์เริ่มพูดเสียงแผ่วเบา "ผมหมดหนทางทุกอย่างแล้ว ธุรกิจที่ผมทุ่มเทมาทั้งชีวิต กำลังจะกลายเป็นศูนย์" รินนั่งฟังอยู่ตรงข้ามกับเขา สายตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของนนท์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต น้ำตาคลอหน่วย แต่เธอก็ยังคงควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้ "ผมจำได้ว่าวันนั้น ผมไปหาคุณที่คอนโด" นนท์เล่าต่อ "ผมขอร้องให้คุณช่วย ผมบอกคุณว่าผมต้องการเงินก้อนใหญ่เพื่อประคองธุรกิจ ผมไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้วจริงๆ" "และคุณก็ให้ผม" นนท์มองไปที่ริน "คุณให้เงินผมทั้งหมดที่คุณมี คุณบอกว่ามันเป็นเงินที่เก็บมาจากการทำงานหนักของคุณ" รินพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะ ฉันให้คุณไปทั้งหมดเท่าที่ฉันมีตอนนั้น" "แต่คุณไม่ได้บอกผม" นนท์เงยหน้าขึ้น สบตาของรินอีกครั้ง "ว่าเงินก้อนนั้น มาจากไหน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง นนท์รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น รินสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยตอบ "ฉัน... ไม่ได้อยากให้คุณรู้ค่ะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะรู้สึกแย่ กลัวว่าคุณจะรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณฉันมากเกินไป" "คุณทำงานหนักจริงๆ เหรอริน" นนท์ถามอย่างไม่แน่ใจ "คุณบอกผมว่าคุณทำงานหนักเก็บเงินมาตลอด" "มัน... มันไม่ใช่แค่การทำงานหนักค่ะนนท์" รินหลับตาลงช้าๆ "ตอนนั้น... ฉันได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นนักธุรกิจใหญ่ เขาเสนอจะให้เงินฉันก้อนหนึ่ง เพื่อแลกกับ... กับความสัมพันธ์" นนท์อึ้ง เขาจ้องมองรินด้วยความไม่เชื่อสายตา ผู้หญิงที่เขารู้จัก ผู้หญิงที่เขาเคยรัก กำลังจะบอกความจริงที่น่าตกใจที่สุดในชีวิตของเขา "เขา... เขาให้เงินฉันมาเยอะมากค่ะนนท์" รินพูดต่อ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฉันเอาเงินก้อนนั้นมาให้คุณ โดยไม่ได้บอกที่มา เพราะฉันไม่อยากให้คุณรู้สึกอะไร ฉันแค่อยากช่วยคุณให้ผ่านพ้นวิกฤตไปให้ได้" "คุณ... คุณยอมทำแบบนั้น เพื่อผม?" นนท์ถาม เสียงของเขาเบาลงจนเกือบจะไม่ได้ยิน "ตอนนั้น... ฉันรักคุณมากจริงๆ ค่ะนนท์" รินเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ ฉันคิดว่ามันไม่สำคัญว่าเงินก้อนนั้นจะมาจากไหน ขอแค่คุณรอดก็พอ" "แล้ว... แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ" นนท์ถามต่อ "เขาเป็นใคร" "เขา... เขาเป็นคนที่คุณรู้จักค่ะ" รินตอบเสียงแผ่ว "เขาเป็น... คุณวิทย์ค่ะ" ชื่อนั้น ทำให้นนท์แทบจะหยุดหายใจ คุณวิทย์ ผู้ชายที่เคยเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่สำคัญที่สุดของเขา คนที่เขาเคยเกลียดและไม่ไว้ใจที่สุดในชีวิต "คุณวิทย์?" นนท์ทวนคำชื่อนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณ... คุณไปมีความสัมพันธ์กับคุณวิทย์ เพื่อเอาเงินมาให้ผม?" "ฉันขอโทษค่ะนนท์" รินร้องไห้สะอึกสะอื้น "ฉันขอโทษจริงๆ ฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ผิด ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรทำแบบนั้น แต่ตอนนั้นฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ" นนท์นั่งนิ่ง เขาประมวลผลทุกสิ่งที่รินกำลังบอก เขาจำได้ว่าหลังจากที่เขาได้รับเงินจากริน ธุรกิจของเขาก็เริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว เขากลับมาเป็นปกติได้อีกครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเงินก้อนนั้นมาจากไหน "ผม... ผมไม่เคยรู้เลย" นนท์พึมพำ "ผมคิดมาตลอดว่าคุณเป็นคนดีที่สุดในชีวิตของผม" "ฉันก็เป็นคนดีค่ะนนท์" รินเงยหน้ามองเขา "แต่ฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่รักคุณมากจนยอมทำทุกอย่าง" "ทำไมคุณไม่บอกผม" นนท์ถามเสียงแข็ง "ทำไมคุณถึงเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว" "ฉันกลัวค่ะ" รินตอบ "กลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะเสียใจ กลัวว่าคุณจะรู้สึกว่าคุณเป็นหนี้ฉันมากเกินไป กลัวว่าคุณจะมองฉันเปลี่ยนไป" "แล้วตอนนี้... คุณคิดว่าผมมองคุณเปลี่ยนไปไหม" นนท์ถาม รินส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่รู้ค่ะ" "ผม... ผมไม่รู้จะพูดอะไร" นนท์ถอนหายใจยาว "ผมไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้" "ฉันรู้ค่ะ" รินเอื้อมมือไปจับมือของนนท์ "ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับทุกอย่าง" นนท์มองมือของรินที่กุมมือของเขาอยู่ ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาในใจ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี เขาควรจะโกรธรินที่โกหกเขา หรือควรจะขอบคุณเธอที่เสียสละเพื่อเขา "คุณ... คุณเลิกกับคุณวิทย์แล้วใช่ไหม" นนท์ถาม "ค่ะ" รินตอบทันที "หลังจากให้เงินคุณแล้ว ฉันก็เลิกกับเขาในทันที ฉันไม่เคยกลับไปหาเขาอีกเลย" "คุณ... คุณรักผมจริงๆ ใช่ไหม" นนท์ถามคำถามที่เขารู้คำตอบอยู่แล้ว "รักค่ะ" รินตอบเสียงหนักแน่น "รักมากจริงๆ" นนท์มองเข้าไปในดวงตาของริน เขาเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดอยู่ในนั้น เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถให้อภัยเธอได้ไหม แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว "ผม... ผมต้องการเวลา" นนท์พูดเสียงแผ่ว "ผมต้องการเวลาคิด" "ค่ะ" รินพยักหน้า "ฉันเข้าใจ" นนท์ลุกขึ้นยืน เขามองไปที่รินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินนั่งอยู่คนเดียวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน