รินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของวิทย์ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง มีเพียงเสียงนาฬิกาเรือนหรูบนผนังที่เดินติ๊กต็อกเป็นจังหวะ เสียงที่ดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน ทำให้รินรู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีก เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้มานั่งอยู่ในบ้านของวิทย์ ชายผู้เป็นพ่อแท้ๆ ของเธอ แต่กลับเป็นคนที่เธอแทบไม่เคยรู้จักมาก่อน ความรู้สึกมันซับซ้อน เกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ วิทย์เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับถ้วยชาอุ่นๆ ในมือ “ดื่มชานะริน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รินรับถ้วยชามาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ” วิทย์นั่งลงข้างๆ เธอ ห่างกันพอสมควร ราวกับจะให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เธอ “ผม... ผมอยากจะขอโทษรินอีกครั้งนะ” เขาเริ่มพูด “ผมรู้ว่ามันสายไปแล้ว แต่ผมก็อยากจะพูด” “คุณไม่ต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ” รินตอบเสียงเบา “มันไม่ใช่ความผิดของคุณ” “เปล่า... มันเป็นความผิดของผม” วิทย์พูด ดวงตาของเขามองตรงไปยังผนังว่างเปล่า “ผม... ผมควรจะรู้เรื่องของคุณตั้งแต่แรก” “คุณแม่ของฉัน... ท่านไม่อยากให้คุณรู้” รินบอก “ท่านกลัวว่า... ท่านกลัวว่าคุณจะทิ้งท่านไป” วิทย์ถอนหายใจยาว “ผม... ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมแม่ของคุณถึงได้คิดแบบนั้น” เขาหันมามองหน้าริน “ผมรักแม่ของคุณนะริน ผมรักเขาจริงๆ” น้ำเสียงของวิทย์เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเสียใจ รินสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขา “ฉันรู้ค่ะ” รินตอบ “คุณแม่เคยเล่าให้ฟัง” “เล่าเรื่องอะไร” วิทย์ถามอย่างสนใจ “เล่าว่า... ตอนที่คุณแม่ยังสาว ท่านเคยแอบชอบคุณ” รินพูด “ท่านบอกว่าคุณเป็นคนอบอุ่น ใจดี และ... ท่านก็เสียใจมากที่ไม่ได้มีโอกาสบอกความรู้สึกของท่านกับคุณ” วิทย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของริน “นั่นสินะ” เขาพึมพำ “ผม... ผมก็รู้สึกเหมือนกัน” “รู้สึกอะไรคะ” รินถาม “ผมรู้สึกว่า... ผมผูกพันกับแม่ของคุณ” วิทย์ตอบ “ผมรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงผมกับเขา แต่... ผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร” “ท่าน... ท่านเคยพยายามจะติดต่อคุณนะคะ” รินบอก “แต่... ท่านก็กลัว” “กลัวอะไร” “กลัวว่าคุณจะมีครอบครัวแล้ว” รินตอบ “ท่านเห็นคุณกับคุณแพรวา... ท่านก็เลยคิดว่า... ท่านคิดว่าคงไม่มีที่ยืนสำหรับท่านอีกแล้ว” วิทย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณแพรวา... คุณรู้จักแพรวาด้วยเหรอ” “ค่ะ” รินพยักหน้า “ฉัน... ฉันได้เจอกับคุณแพรวา” “แล้ว... แล้วเขาเป็นยังไงบ้าง” วิทย์ถามด้วยความเป็นห่วง “ท่าน... ท่านดูมีความสุขดีค่ะ” รินตอบ “แต่... ตอนที่ฉันเจอกับท่าน ฉันก็ยังไม่รู้ว่าท่านคือภรรยาของคุณ” “แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงได้ไปเจอแพรวา” วิทย์ถามต่อ “บังเอิญค่ะ” รินตอบ “ฉันไปเจอเขาที่งานสังคมงานหนึ่ง” วิทย์เงียบไปอีกครั้ง เขาปล่อยให้รินได้มีเวลาคิดและทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ผม... ผมอยากให้คุณได้รู้จักแพรวานะริน” วิทย์พูดขึ้นมาอีกครั้ง “ผมอยากให้เธอได้รู้จักน้องสาวของเธอ” “น้องสาว?” รินทวนคำด้วยความสงสัย “ใช่” วิทย์พยักหน้า “แพรวา... เขาคือลูกสาวของผมกับแม่ของคุณ” รินถึงกับอ้าปากค้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย “หมายความว่า... ฉันกับคุณแพรวา... เราเป็นพี่น้องกันเหรอคะ” “ใช่” วิทย์ตอบ “แม่ของคุณกับผม... เราเคยคบกันมาก่อน ก่อนที่ผมจะเจอแพรวา” ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาครั้งนี้ ยิ่งทำให้รินสับสนมากขึ้นไปอีก เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะซับซ้อนและพันกันยุ่งเหยิงขนาดนี้ “แล้ว... แล้วคุณแพรวา... ท่านรู้เรื่องนี้ไหมคะ” รินถาม “ยัง” วิทย์ตอบ “ผม... ผมยังไม่ได้บอกเธอ” “ทำไมคะ” “ผม... ผมไม่รู้ว่าจะบอกเธออย่างไร” วิทย์ถอนหายใจ “เธอ... เธออาจจะรับไม่ได้” “แต่... ท่านก็ควรจะได้รู้ความจริงนะคะ” รินบอก “เหมือนกับฉัน” “ผมรู้” วิทย์ตอบ “แต่... ผมกลัว” “กลัวอะไรคะ” “กลัวว่า... ความจริงจะทำลายทุกอย่าง” วิทย์พูด “ผมไม่อยากให้ครอบครัวของผมต้องแตกแยกไปมากกว่านี้” รินมองหน้าวิทย์ เธอเข้าใจความรู้สึกของเขา ความกลัวที่จะสูญเสีย ความกลัวที่จะทำให้คนรักต้องเจ็บปวด “แต่... บางที ความจริงก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดนะคะ” รินบอก “อย่างน้อย... พวกเราก็จะได้ไม่ต้องอยู่กับความลับอีกต่อไป” วิทย์มองหน้าริน เขาเห็นความแน่วแน่ในแววตาของเธอ ราวกับเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง “คุณ... คุณจะช่วยผมนะริน” วิทย์ขอร้อง “ช่วยผมบอกความจริงกับแพรวา” รินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ฉันจะช่วยค่ะ” วิทย์ยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณนะริน” เขาพูด “ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของผม” รินมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นภาพของนนท์ลอยขึ้นมาในความคิด เธอหวังว่านนท์จะเข้าใจการตัดสินใจของเธอ และหวังว่าความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย จะไม่ทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนไปเสียก่อน